I SA/Rz 427/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi B.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2023 r., nr SKO.4140/260/2021 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO) z 27 czerwca 2023 r. nr SKO.4101/260/2023 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Z akt sprawy wynika, że SKO postanowieniem z 27 czerwca 2023 r. nr SKO.4101/260/2023 stwierdziło niedopuszczalność odwołania B. K. od pisma Wójta Gminy K.z 4 maja 2023 r. nr OŚr.O.6223.3.10.2023. stanowiącego odpowiedź na pismo Skarżącej z 24 kwietnia 2023 r. dotyczące korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Pismem tym Wójt Gminy K. poinformował B. K., że nie ma możliwości złożenia korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata ubiegłe (2017-2022) wstecz ze względu na upływ terminu o którym mowa w art. 6m ust. 2 i 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz.2519 ze zm.). Ponadto w w/w piśmie organ I instancji odniósł się do deklaracji dot. 2023 r., informując B. K., że złożona przez nią korekta deklaracji została wprowadzona od miesiąca kwietnia 2023 r. z uwagi na fakt, iż została złożona w dniu 24 kwietnia 2023 r. Dodatkowo, organ I instancji poinformował, iż w odpowiedzi na uwzględnienie wpłaty na [...] zł za odpady w styczniu 2022 r., została ona zaksięgowana na poczet zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazano jednocześnie, że w powyższej kwestii, zostało już wydane w dniu 9 listopada 2022 r. postanowienie Wójta Gminy K. - stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutu zobowiązanej. B.K., w dniu 31 maja 2023 r., wniosła do SKO (za pomocą środków komunikacji elektronicznej) pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji w sprawie nienależnie pobranych opłat za odpady komunalne". Wskazując, że zaskarża pismo z dnia 4 maja 2023 r. nr OŚR.O.6232.3.10.2023 wniosła o przeprowadzenie postępowania administracyjnego oraz wydanie decyzji w sprawie nienależnie pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z ujawnieniem nowych faktów i dowodów jakimi są wyroki Sądu Okręgowego w Zamościu, gdzie ujawniono, że jej starsza córka A. nie mieszka z nią i nie można jej zaliczać do deklaracji za odpady, jak również młodsza córka nie mieszka od 2020 r. Zwróciła się też z prośbą o skorygowanie deklaracji za odpady od 2018 r. oraz o poprawne naliczenie opłaty za odpady. SKO postanowieniem z 27 czerwca 2023 r., opisanym na wstępie, stwierdziło niedopuszczalność złożonego przez B. K.odwołania od pisma Wójta Gminy K. z dnia 4 maja 2023 r. nr OŚr.O.6223.3.10.2023. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej, a strona pomimo to wniosła odwołanie od informacji udzielonej przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania. Organ odwoławczy stwierdził, że taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, gdyż pismo organu pierwszej instancji z 4 maja 2023 r., które zaskarżyła B. K., stanowiło jedynie odpowiedź na pismo Skarżącej z dnia 24 kwietnia 2023 r. dotyczące korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem SKO skoro przedmiotowe pismo nie stanowiło decyzji administracyjnej to Skarżącej nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania. B. K. zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie SKO z dnia 27 czerwca 2023 r. pismem z 21 lipca 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: P.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia także wymaga, że sądy administracyjne co do zasady, nie prowadzą postępowania dowodowego i nie orzekają merytorycznie. Innymi słowy nie rozpoznają sprawy administracyjnej co do jej istoty, lecz oceniają, czy organy prowadzące postępowanie administracyjne prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej: K.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Z kolei art. 134 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powyższy przepis określa więc obowiązek wstępnego badania przesłanek postępowania odwoławczego, mającego na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu oraz czy spełnia wymagania co do treści. Spoczywający zatem na organie odwoławczym obowiązek wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi wtedy, gdy odwołanie wniesione zostanie przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych lub też podmiot nie posiadający legitymacji do jego wniesienia (przykładowo przez osobę nie będącą stroną w sprawie ani adresatem postanowienia). Analizując przyczyny o charakterze przedmiotowym należy zauważyć, że zgodnie z art. 127 K.p.a. odwołanie przysługuje od decyzji. Jest ono niedopuszczalne gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego (pomimo, że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona) albo gdy czynność organu podatkowego nie jest decyzją, a stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Zatem jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej, a strona pomimo to wniosła odwołanie od informacji udzielonej przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania. Wystąpienie przesłanki negatywnej niedopuszczalności odwołania nakłada na organ odwoławczy obowiązek jakim jest stwierdzenie niedopuszczalności w formie postanowienia, bowiem art. 134 K.p.a., będący bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia i nie pozostawia organowi odwoławczemu żadnej sfery uznania. W niniejszym postępowaniu zaistniała sytuacja niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Skoro przedmiotowe pismo z dnia 4 maja 2023 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej, a jedynie odpowiedź na pismo B.K. z dnia 24 kwietnia 2023 r. dotyczące korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to Skarżącej nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania. Obowiązujące przepisy prawa nie przyznają możliwości skutecznego wniesienia odwołania od pisma strony dotyczącego korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. O tym, z jakim środkiem zaskarżenia mamy do czynienia przesądza jego treść, a nie forma, czy nazwa. Wobec powyższego organ odwoławczy zobligowany był do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu SKO z dnia 27 czerwca 2023 r. nr SKO.4140/260/2021. Podkreślić należy, że w skardze nie zostały podniesione jakikolwiek zarzuty, które mogłyby wskazywać na to, że organ dopuścił się naruszenia prawa stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.