I SA/Rz 43/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący AWSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 1.06.2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2004r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu - postanawia - skargę odrzucić I SA/Rz 43/04 Uzasadnienie "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P. działając przez pełnomocnika radcę prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] stycznia 2004 roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka B.K., W.K. (sporządzających i podpisujących deklarację VAT-7 za miesiąc marzec 2003 roku) oraz A.C. (prokurenta Spółki) - tj. osób zawnioskowanych przez skarżącego: . Powyższe postanowienie wydane w oparciu o art. 188 oraz art. 126 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn, zm., zwana dalej ord.pod.), zawierało pouczenie, iż nie przysługuje od niego zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 236 § 1 odr.pod. prawo wniesienia zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w razie, gdy ustawa tak stanowi. Możliwość wniesienia środka odwoławczego na gruncie ordynacji podatkowej ustawodawca przewidział m. in. na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a § 2), na postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 4), na postanowienie o zawieszeniu postępowania (art. 201 § 3), na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (art. 205 § 2). Postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu jest zaś niezaskarżalne zażaleniem, a zatem stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwana dalej p.s.a.).nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nadmienić należy, że zaskarżone przez Spółkę postanowienie nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty (por. art. 3 § 2 pkt 2 p.s.a.). Zatem skargę, jako niedopuszczalną, należało z mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 p.s.a. odrzucić.