I SA/Rz 438/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska WSA Jarosław Szaro Protokolant specjalista Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lipca 2014r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia - oddala skargę- I SA/Rz 438/14 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014r. nr [...], którym organ odwoławczy, powołując się na art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowej (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), pozostawił bez rozpatrzenia zażalenie (pisma z dnia [...] stycznia i [...] marca 2014r.) J.T. - dalej: Skarżący na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013r. o "uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4.[...].2010r. nr [...]" - z uwagi na niespełnienie warunków wynikających z art. 222 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu swojego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że powyżej zasygnalizowaną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2010r. określono Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu rozliczenia rocznego PIT-38 za 2008r. w kwocie 142.500,00zł. Skarżący, pismem z dnia [...] kwietnia 2013r., zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2010r., przy czym podał uzasadnienie swojego wniosku. Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z dnia [...] maja 2013r. nr [...], wezwał Skarżącego o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie, w jakim trybie wnosi o uchylenie decyzji tj. czy na podstawie art. 253a § 1 czy art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący, w piśmie z dnia [...] czerwca 2013r., wskazał, że wnosi o uchylenie decyzji "w trybie art. 253a § 1 z uwagi na ważny interes strony". Podał, że w wyniku dokonanej korekty wartości aportu zmianie ulegnie wysokość zobowiązania. Ponadto podkreślił, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2010r. zwracał się do organu o powołanie biegłego w celu wyceny aportu lecz wniosek nie został uwzględniony, tym samym znane były organowi okoliczności faktyczne, które należało uwzględnić w wydanej decyzji zgodnie z art. 240 § 1 ust. 5 Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...], odmówił Skarżącemu wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie uchylenia decyzji, motywując że w sprawie brak podstaw do zastosowania art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej, a to z mocy art. 253b pkt 1 Ordynacji podatkowej (art. 253a nie stosuje się do decyzji ustalającej albo określającej zobowiązanie podatkowe). Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, a Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] września 2013r. nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji wzywając skarżącego do sprecyzowania wniosku zasugerował możliwość jego załatwienia w dwóch trybach, w tym w trybie art. 253 oraz 253a Ordynacji podatkowej, nie wyjaśniając Skarżącemu, co wynika z treści art. 253b. Takie działanie narusza zasadę zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z dnia [...] października 2013r. nr [...], wezwał Skarżącego do sprecyzowania wniosku z usunięciem wadliwości poprzedniego wezwania. Odpowiadając na wezwania (pismo z dnia [...] października 2013r.) Skarżący podniósł okoliczności jak w swoim piśmie z dnia [...] czerwca 2013r. i dodał, że nie jest "biegły w przepisach Ordynacji podatkowej" i dlatego "Urząd Skarbowy" powinien zdecydować "w jakim trybie i na podstawie jakich przepisów" należy rozpatrzyć wniosek. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], ponownie wezwał Skarżącego do usunięcia braków wniosku poprzez wskazanie podstawy wznowienia postępowania tj. wskazanie jednej z przesłanek wymienionych w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący, w piśmie z dnia [...] grudnia 2013r., ponownie wniósł o uwzględnienie żądania "dotyczącego przekwalifikowania aportu" i stwierdził, że nie jest "znawcą prawa finansowego jak i przepisów postępowania w postępowaniu przed organami i nie może wskazać, który z przepisów prawa należy zastosować przy uznaniu tego żądania". Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...], pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013r. W piśmie z dnia [...] stycznia 2014r. (złożonym w ustawowym terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2013r.) Skarżący wskazał, że "od [...]-04-2013r. na żądanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie sprecyzowania (...) wniosku jasno i wyraźnie czterokrotnie w pismach z dnia [...]-04-2013, [...]-06-2013, [...]-10-2013 i [...]-12-2013 wskazywał ważny interes strony stanowiący podstawę do uwzględnienia go w decyzji". Prawem podatnika jest wskazanie ważnego interesu, natomiast wskazaniem podstawy prawnej do jego uwzględnienia jest domeną organu podatkowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej analiza pisma z dnia [...] stycznia 2014r. wykazywała, że Skarżący nie określił w sposób jednoznaczny swojego żądania tj. nie sprecyzował czy wniesione podanie stanowi zażalenie czy też żądanie wszczęcia postępowania w innym trybie. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. nr [...], wydanym w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwał skarżącego do usunięcia braków podania poprzez sprecyzowanie treści żądania tj. wskazanie czy stanowi ono zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2013r. (w przypadku odpowiedzi twierdzącej wskazano na konieczność określenia: zarzutów przeciw postanowieniu będącemu przedmiotem zażalenia oraz istoty i zakresu żądania, jak również przedłożenia dowodów uzasadniających to żądanie), czy też żądanie wszczęcia postępowania w innym trybie (w tym przypadku wskazano na konieczność określenia trybu postępowania). Skarżący, w piśmie z dnia [...] marca 2014r., poinformował że podatnie z dnia [...] stycznia 2014r. stanowi zażalenie na postanowienie organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Skarżący nie dopełnił wymogów wskazanych w art. 222 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej tj. nie wskazał zarzutów przeciw zaskarżonemu postanowieniu, istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz dowodów uzasadniających to żądanie. Stosownie do art. 228 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222 tej ustawy. Uzasadniało to wydanie postanowienia, będącego przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Dyrektor zauważył ponadto, że Skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2014r. zaznaczył, że "wznowienie postępowania i określenie kosztów uzyskania w prawidłowej wysokości" winno nastąpić na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organem właściwym do wznowienia postępowania jest Naczelnik Urzędu Skarbowego. Zaznaczył, że podjęte przez niego rozstrzygnięcie oraz postanowienia wydane dotychczas przez organ I instancji w związku z wnioskiem Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013r. nie ograniczają prawa Skarżącego do złożenia skutecznego wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Stosowny wniosek należy skierować do Naczelnika Urzędu Skarbowego, w treści wniosku należy podać podstawę prawną żądania oraz wykazać przesłanki określone w tym przepisie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014r. wniósł Skarżący i podniósł, że każdorazowo wyjaśnił na wezwanie organu podatkowego I instancji, że ważnym dla Skarżącego interesem jest powiększenie wartości nominalnej aportu, a w jakim trybie organ dokona zmiany własnej decyzji "jest dla mnie nieważne". Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia celem wznowienia postępowania do zmiany decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2010r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują, między innymi, wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd wykonuje swoje ustawowe kompetencje mając na uwadze przedmiot zaskarżenia w sprawie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej o pozostawieniu bez rozpatrzenia zażalenia Skarżącego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] - pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013r. o "uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...]". Właściwie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skoro pismo Skarżącego z dnia [...] stycznia 2014r. zostało złożone w otwartym ustawowym terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2013r., to mimo nieprecyzyjnej treści tego pisma należy wezwać Skarżącego do usunięcia braków podania poprzez sprecyzowanie treści żądania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. nr [...], wydanym w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwał Skarżącego do usunięcia braków podania poprzez sprecyzowanie treści żądania tj. wskazanie czy stanowi ono zażalenie, a jeśli tak to należy określić zarzuty przeciw postanowieniu będącemu przedmiotem zażalenia oraz istotę i zakres żądania, jak również przedłożyć dowody uzasadniające to żądanie. Jeśli pismo to nie jest zażaleniem, to czy jest żądaniem wszczęcia postępowania w innym trybie (w tym przypadku należy określić tryb postępowania). Wezwany - Skarżący, w piśmie z dnia [...] marca 2004r., wskazał, że pismo z dnia [...] stycznia 2014r. stanowi zażalenie na wspomniane postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2013r. Skarżący nie wskazał jednak zarzutów przeciw zaskarżonemu postanowieniu, istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz dowodów uzasadniających to żądanie. Skarżący podniósł zarzuty, co do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2010r. i postępowania poprzedzającego jej wydanie. Taka ocena Dyrektora Izby Skarbowej jest uprawniona, jeśli się zważy na treść pisma Skarżącego z dnia [...] marca 2014r. (karta 34 akt administracyjnych). Należy również podkreślić, że postanowienie organu z dnia [...] lutego 2014r., wydane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 168 § 2, art. 222, art. 239 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej. jest klarowne, uporządkowane, przytacza treść przepisów i konkretyzuje jednoznacznie zakres uzupełnienia. Wobec tego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z mocy art. 222 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Jeśli mimo wezwania wnoszący odwołanie nie uzupełnił jego braków, a więc to odwołanie nie spełnia warunków wynikających z art. 222 Ordynacji podatkowej, to organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia (art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Art. 222 i art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do zażaleń z mocy art. 239 Ordynacji podatkowej. Należy również podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że zaskarżone postanowienie nie uniemożliwia Skarżącemu domagania się wznowienia postępowania przed organem właściwym w sprawie. Należy podkreślić końcowo, że Skarżący w skardze i w swoim wystąpieniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014r. formułował zarzuty odnośnie do wadliwości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] i postępowania ją poprzedzającego. Sąd w niniejszej sprawie nie był uprawniony do rozpoznania tych zarzutów, gdyż pozostawały one poza przedmiotem zaskarżenia, a nawet gdyby wywodzić że Sąd mógł potencjalnie zastosować środki przewidziane ustawą do wspomnianej decyzji "wymiarowej" po myśli art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: Ppsa), to przepis ten w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i skarga podlega oddaleniu. O oddaleniu skargi Sąd orzekł na podstawie art. 151 Ppsa.