I SA/Rz 446/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O (del.) Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Finansowym wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2006 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. określająca A. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2006 r. w wysokości 32409 zł. Na powyższą decyzję A. M. złożyła skargę z równoczesnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że oprócz niniejszej skargi jednocześnie złożyła jeszcze 16 innych, obejmujących decyzje za kolejne okresy zobowiązania podatkowego na łączna kwotę 245 000 zł. Natychmiastowe wykonanie decyzji i zapłata wyżej wymienionej kwoty spowoduje utratę przez nią płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności w tym zobowiązań kredytowych, następstwem czego będzie postawienie wszystkich kredytów w stan wymagalności co z kolei doprowadzi do jej upadłości. Jak wskazała obciążenia finansowe wynikające z zaciągniętych kredytów z tytułu prowadzonej działalności rolniczej opiewają w sumie na kwotę 2,5 mln. zł, miesięcznie wpłaca na konta różnych banków kwotę 26 tysięcy zł., co wynika z oświadczenia majątkowego dołączonego do wniosku o przyznanie prawa pomocy. W takiej sytuacji nawet rozstrzygnięcie skargi na jej korzyść i późniejszy zwrot wyegzekwowanych kwot nie uratuje działalności skarżącej. W związku z powyższym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przywołała tutaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 163/2004, zgodnie z którym niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie wykonalną. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącą sytuacja majątkowa potwierdzona zalegającymi w aktach sądowych dokumentami uzasadnia obawy, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak też trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie grożąca skarżącej upadłość będzie stanowiła dla niej znaczną dolegliwość w postaci nie tylko wyeliminowania jej z obrotu gospodarczego czyli tzw., śmierć cywilną, ale również pozbawi ją głównego źródła dochodu. Wprawdzie kwota, jaką jest obowiązana zapłacić na podstawie zaskarżonej decyzji nie stanowi jeszcze wystarczającego obciążenia, biorąc jednak pod uwagę 16 innych skarg na decyzje, w których łączna wysokość zobowiązania sięga kwoty 245 tys. zł., wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji staje się w pełni uzasadniony. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. Na marginesie należy zaznaczyć, że wprawdzie art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a taka w przedmiotowej sprawie nie została uiszczona, gdyż skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy, jednak nieuchronność konsekwencji wynikających z natychmiastowego wykonania decyzji, jak również czas oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy, skłoniły Sąd do odstąpienia od tej zasady i rozpoznania wniosku. Takie postępowanie w ocenie Sądu służy faktycznej realizacji instytucji wstrzymania, leży w interesie strony a nie pozostaje w sprzeczności z dobrze pojmowanym interesem państwa. Jedynym bowiem zagrożeniem podjętej przez Sąd decyzji będzie przesunięcie terminu wykonania decyzji do czasu wydania przez Sąd postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, na wypadek nieuiszczenia wpisu przez skarżącą.