I SA/Rz 446/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu JL od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 lipca 2018 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi JL na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] kwietnia 2018 r. nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czwarty kwartał 2012 r. - p o s t a n a w i a - utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 2 lipca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek JL o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania uznając, że wnioskodawczyni nie uzupełniła złożonego formularza PPF zgodnie z udzielonym jej pouczeniem. Podała, że wnioskodawczynię wezwano do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF i pouczono o sposobie wypełnienia wszystkich białych, niezadrukowanych pól druku PPF. Wprawdzie do Sądu nadesłano formularz PPF, w którym zawarto dane adresowe i osobowe wnioskodawczyni, przedmiot zaskarżenia i podpis, ale pozostałe rubryki od 5 do 11 pozostawiono niewypełnione. Skoro wniosek nie został wypełniony zgodnie z wymaganiami, w tym punktem 4 pouczenia zamieszczonego na ostatniej stronie druku formularza PPF, pozostawiono go bez rozpoznania. Z zachowaniem ustawowego terminu przeciwko zarządzeniu wniesiono sprzeciw, w którym pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów art. 258 § 2 pkt 2 i 6 oraz art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pozostawienie wniosku bez rozpoznania pomimo, że nie zachodziły ku temu podstawy. W ocenie skarżącego, informacje zawarte we wniosku były wystarczające do jego rozpoznania, zaś wezwanie dotyczyło danych wrażliwych, do udostępnienia których nie był zobowiązany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej określanej skrótem "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, a podniesione zarzuty okazały się nietrafne. Wniosek o prawo pomocy należy złożyć, stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a., na urzędowym formularzu PPF, według ustalonego wzoru. Wzór ten określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257 ze zm.), który – stosownie do delegacji z art. 256 pkt 1 P.p.s.a., zawiera również niezbędne pouczenie, co do sposobu jego wypełnienia. Zgodnie z punktem 4 pouczenia zawartego na ostatniej stronie druku PPF wypełnieniu albo przekreśleniu podlega każda rubryka niezacieniowana. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, pod rygorem określonym w art. 257 P.p.s.a., tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Analiza złożonego przez skarżącą formularza PPF (k.27-30) wskazuje, że pomimo udzielenia jej w wezwaniu z dnia 18 czerwca 2018 r. pouczenia, co do sposobu wypełnienia druku, złożony formularz wymagań tych nie spełnia, ponieważ rubryki od 5 do 11 pozostały niewypełnione i nie zostały przekreślone. Nie jest to również druk, który przekazano jej z wezwaniem z dnia 18 czerwca 2018 r. Został on przez nią wydrukowany samodzielnie (co jest dopuszczalne), ale brakuje w nim rubryki oznaczonej numerem 4.2 dotyczącym prawa pomocy związanego z ustanowieniem pełnomocnika. Ponadto, z uwagi na to, że jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, pomimo zwrócenia jej uwagi na tę okoliczność w wezwaniu referendarza z dnia 18 czerwca 2018 r., nie odniesiono się do oświadczenia zawartego w polu 12 formularza PPF. Wobec zatem niewykonania wezwania w pełnym zakresie zgłoszony wniosek o prawo pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, co jednoznacznie wynika z dyspozycji art. 257 P.p.s.a. Dane podlegające ujawnieniu w formularzu PPF, co niewątpliwie powinno być wiadome w szczególności pełnomocnikowi skarżącej – autorowi zarzutów, który wykonuje zawód radcy prawnego, nie są danymi wrażliwymi (pełnomocnik nie wskazuje też podstawy prawnej takiej ochrony i nie konkretyzuje danych korzystających z niej), a ich podanie, jak zresztą samo zgłoszenie wniosku o prawo pomocy, jest dobrowolne. Od wnioskodawcy zależy, czy wyraża zgodę na ujawnienie danych o swoim stanie majątkowym, ale jeżeli tego nie czyni, musi liczyć się z określonymi skutkami związanymi z takim zaniechaniem. Ciężar wykazania przesłanek określonych w art. 246 § 1 P.p.s.a. ciąży bowiem na wnioskodawcy, a pomocne w tym są m.in. dane zamieszczane w poszczególnych rubrykach urzędowego formularza PPF. Wobec powyższego, orzekając na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.