I SA/Rz 450/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) maja 2011 r., nr (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od gier za październik 2010 r., w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżąca – "A." Sp. z o.o., z siedzibą w W. – zwana dalej: spółką – zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) maja 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od gier za październik 2010 r. Ze złożonego przez nią, na urzędowym formularzu, oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że spółka, której kapitał zakładowy wynosi 1 000 000 zł a wartość będących w jej dyspozycji środków trwałych 13 545 277,28 zł, za ostatni rok obrotowy odnotowała stratę w wysokości 2 344 896,11 zł, natomiast saldo jej rachunku bankowego, na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynosiło – 2,37 zł. Skarżąca uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy podała, że prowadzi działalność gospodarczą obejmującą działalność wydawniczą, produkcję gier, zabawek, działalność związaną z grami losowymi oraz zakładami wzajemnymi, działalność rozrywkową, sportową, rekreacyjną, transportową, handlową (zarówno hurtową jak i detaliczną), działalność związaną z zatrudnieniem. Podkreśliła przy tym, że aktualnie znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, co wynika głównie ze zmiany przepisów dotyczących podatku od gier, albowiem w związku z wejściem w życie nowych regulacji w tym zakresie, nie była w stanie regulować na bieżąco swoich zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od gier, zaś w następstwie wszczętych postępowań egzekucyjnych zajęte zostały jej rachunki bankowe a także posiadane przez nią udziały w innej spółce kapitałowej. Skarżąca zaznaczyła również, że obecnie czyni starania mające na celu zmniejszenie kosztów własnych, dlatego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest, w jej ocenie, uzasadniony. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Gramatyczna wykładnia wyżej przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że rozpatrywanie wniosków osób prawnych o przyznanie im prawa pomocy odbywa się niejako dwuetapowo. Na wstępie bowiem badana jest przesłanka w postaci braku środków na pokrycie kosztów postępowania - jako kategoria obiektywna, po czym Sąd podejmuje decyzję w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy, w ramach przysługującego mu z woli ustawodawcy uznania, ograniczonego jedynie zasadą poszanowania prawa strony do sądu. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczności wynikające ze złożonego przez spółkę oświadczenia o stanie majątkowym należy stwierdzić, że nie sposób przyjąć, że jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze bowiem spółka nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym, gdyż, jak wynika ze złożonego przez nią oświadczenia o stanie majątkowym, dysponuje ona majątkiem o znacznej wartości, o czym świadczy chociażby wartość zgromadzonych przez nią środków trwałych, wynosząca 13 545 277,28 zł. W tej zaś sytuacji nie sposób zasadnie twierdzić, że sytuacja spółki uzasadnia przyznanie jej pomocy ze środków publicznych, w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie. Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że spółka, utrzymując, że nie posiada środków na pokrycie kosztów postępowania w pełnej wysokości, nie wykazała również, że podjęła jakiekolwiek działania zmierzające do pozyskania niezbędnych środków. Spółka występując o przyznanie prawa pomocy cały czas prowadzi swoją działalność o charakterze zarobkowym, podejmując kroki zmierzające do zmniejszenia kosztów własnych. Trudno zaś przyjąć, że źródła oszczędności w tym zakresie powinna poszukiwać przede wszystkim poprzez czynienie starań mających na celu uzyskanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Nie może ona bowiem domagać się przerzucenia części kosztów związanych z funkcjonowaniem w obrocie gospodarczym, do których to kosztów zaliczyć należy koszty postępowań sądowych, na podatników, poprzez pokrycie ich ze środków publicznych, tym bardziej, że odmowa uwzględnienia jej wniosku w tym przedmiocie nie będzie skutkować pozbawieniem jej prawa do sądu. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.