I SA/Rz 450/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) kwietnia 2016 r., nr (...) w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy i działalności wykonywanej osobiście, a także straty z prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji postanawia: oddalić wniosek. Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia (...) kwietnia 2016 r., określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy i działalności wykonywanej osobiście, w kwocie 343 601 zł oraz stratę z prowadzonej działalności gospodarczej, w kwocie 6 002,88 zł. Występując do Sądu ze skargą na wyżej wskazane rozstrzygnięcie, skarżący zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając swój wniosek podał, że obecnie utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, równego kwocie minimalnego wynagrodzenia. Z tego finansuje swoje zobowiązania alimentacyjne, w wysokości 600 zł miesięcznie, leczenie, na które przeznacza ok 200 zł miesięcznie. Na zaspokojenie pozostałych swych potrzeb ma więc zaledwie 450 zł. W tej sytuacji wszczęcie wobec niego postepowania egzekucyjnego, co do kwoty kilkudziesięciokrotnie przekraczającej wysokość jego dochodów, spowodowuje pozbawienie go podstaw egzystencji, dodatkowo niekorzystnie odbije się na jego rodzinie. Niezależnie od powyższego skarżący podkreślił, że w sprawie zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, z powodu przedawnienia, tak więc wstrzymanie jej wykonania, wobec spełnienia przez niego przesłanek uzyskania ochrony tymczasowej, jak również ze względu na interes fiskusa, jest uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że w następstwie jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia tych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który winien wykazać, że wykonanie określonego aktu prawnego pociągnie za sobą skutki, o których wyżej mowa. W tym celu powinien on przytoczyć konkretne okoliczności, związane z jego sytuacją, wskazujące na możliwość wystąpienia przesłanek, od których zaistnienie ustawodawca uzależnia udzielenie ochrony tymczasowej. Mając na uwadze argumentację przytoczoną w uzasadnieniu wniosku stwierdzić należy, że nie sposób jest na jej podstawie przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygnięcie, którego wstrzymania skarżący się domaga, dotyczy konkretnej należności pieniężnej, tak więc w sytuacji wyeliminowania go z obrotu prawnego wszelkie wyegzekwowane na ich podstawie środki będą podlegać zwrotowi. Nie można więc mówić o możliwości utraty przedmiotu świadczenia. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, będących przedmiotem kontroli Sądu, będzie się wiązało z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody. Takiego rodzaju wniosków nie można bowiem wywieść z samej wysokości zobowiązania podatkowego, czy też jego relacji do wysokości wynagrodzenia za pracę. Zauważyć bowiem należy, że przepisy o prowadzeniu egzekucji administracyjnej przewidują ochronę odpowiedniej części wynagrodzenia dłużnika, w celu zabezpieczenia jego podstawowych potrzeb. Trudno więc w tym wypadku mówić o tym, że nieuzyskanie ochrony tymczasowej spowoduje pozbawienie podstaw egzystencji. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu wniosku, stwierdzić należy, że niewiarygodne są twierdzenia skarżącego co do tego, że co miesiąc, na zaspokojenie własnych potrzeb, dysponuje on jedynie kwotą 450 zł. Przeczy bowiem temu chociażby fakt, że 13 maja 2016 r. wpłacił on tytułem wpisu od skargi kwotę 3 436 zł, która kilkakrotnie przewyższa wskazaną wyżej kwotę. Podobnie argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być ocena skarżącego, co do prawdopodobieństwa wyeliminowania z obrotu zaskarżonego aktu. Okoliczność ta nie mieści się bowiem w zakresie ustawowych przesłanek udzielania ochrony tymczasowej, ponadto rozpatrywaniem tej kwestii, na etapie postępowania wpadkowego byłoby przedwczesne i nieuzasadnione. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.