I SA/Rz 457/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant sekr. sąd. Karolina Dźwierzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynagrodzenie radcy prawnemu M.Ł. w kwocie 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 (czterdzieści jeden i 40/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Przedmiotem skargi J. K. (dalej: Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Z wypisu z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej G. 88 obręb R. wynika, że J. K. jest właścicielem nieruchomości rolnych o powierzchni 3,2596 ha fizycznych, co stanowi 4,4303 ha przeliczeniowego. Nadto posiada budynek mieszkalny o powierzchni 54 m2, posadowiony na działce nr 495/2. Na terenie Gminy Z. obowiązuje uchwała Rady Gminy nr XVIII/130/2016 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2016 r., poz. 3634), a także uchwała nr XVIII/132/2016 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2016 r., poz. 3636). Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Wójt Gminy ustalił dla J. K. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2019 w łącznej kwocie 602,00 zł, płatnego w 4 ratach; podatek rolny wymierzono w wysokości 602,00 zł, a podatek od nieruchomości wyniósł kwotę 00,00 zł. W odwołaniu od tej decyzji J. K. nie zgodził się z ustaleniem podatku, a także kwestią terminu płatności I raty. Nadto podniósł zarzuty dotyczące relacji z pracownikami Urzędu Gminy oraz osobami piastującymi funkcję Wójta Gminy. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. SKO - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało na regulacje prawne dotyczące podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego. Powołało się na orzecznictwo sądowe w zakresie wiążącej mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629, dalej: u.p.g.k.), zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Kolegium podkreśliło, że od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. SKO zwróciło uwagę, że z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Odnosząc się do kwestii terminu płatności I raty zobowiązania podatkowego Kolegium wyjaśniło, że na mocy art. 6a ust. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1985 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1892, dalej: u.p.r.), podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 10 ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach do dnia; 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada danego roku podatkowego. Podobne rozwiązanie przyjęto w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) określa ustawowe terminy płatności rat podatku od nieruchomości. Jednak wyjątkowo, jeżeli decyzja ustalająca wymiar podatku od nieruchomości nie zostanie doręczona na co najmniej 14 dni przed terminem płatności, termin kalendarzowy ulega automatycznie przesunięciu i wynosi 14 dni od daty doręczenia decyzji zgodnie z art. 47 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., zwanej dalej: O.p.). Kolegium wskazało, że przesunięcie terminu płatności w przypadku decyzji ustalającej następuje z mocy prawa. Nadto w piśmie z dnia 29 marca 2019 r. strona została powiadomiona o nowym terminie płatności podatku. W związku z tym podatnik nie poniesie żadnego negatywnego skutku z powodu błędnej informacji zawartej w treści decyzji organu I instancji np. w postaci odsetek za zwłokę. W ocenie Kolegium, błąd ten nie można zakwalifikować do rażącego naruszenia prawa, gdyż nie wpływa na prawidłowość wydanej decyzji i nie może stanowić podstawy do jej uchylenia. W końcowej części uzasadnienia SKO stwierdziło, że strona jest podatnikiem podatku od nieruchomości (zwolnienie podatkowe) oraz podatku rolnego, a wymiar podatku został ustalony na podstawie danych zawartych w rejestrze gruntów, przy zachowaniu stawek podatkowych wynikających z obowiązującej uchwały Rady Gminy, a także z uwzględnieniem ceny skupu kwintala żyta. J. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną na wstępie decyzję SKO z dnia [...] maja 2019 r. Pismem z dnia 20 lipca 2020 r. reprezentujący Skarżącego radca prawny - pełnomocnik z urzędu, uzupełnił skargę J. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także przyznanie pełnomocnikowi Skarżącego ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenia za udział w sprawie według norm przepisanych. Oświadczył, że wynagrodzenie to nie zostało przez Skarżącego uiszczone ani w całości ani w części. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 O.p. poprzez błędne ustalenie wymiaru podatku rolnego z uwagi na znaną organowi z urzędu okoliczność, że cześć nieruchomości należącej do Skarżącego została zajęta na poszerzenie drogi gminnej, z której korzysta wiele podmiotów, b) art. 210 § 4 O.p. poprzez nie odniesienie się przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów Skarżącego, związanych z działaniami pracowników Gminy Z. w zakresie zajęcia części działki Skarżącego pod drogę gminną, z której korzysta wiele osób, c) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy, podczas gdy z uwagi na zaistniałe w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, konieczne było jej uchylenie i odmienne ustalenie wymiaru podatku rolnego. II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w okolicznościach sprawy to na Skarżącym ciążył obowiązek dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków oraz uznanie wiążącego jej charakteru przy wymiarze podatku rolnego w przypadku, gdy organ podatkowy posiadał wiedzę, że rzeczywisty stan nieruchomości Skarżącego nie jest zgodny z ewidencją gruntów. W uzasadnieniu podniesiono, że Skarżący nie korzysta z nieruchomości wskazanych w ewidencji gruntów i budynków w wymiarze, jaki wynika z dokumentów urzędowych. Podkreślono, że w okolicznościach sprawy to Wójt Gminy doprowadził do zmian stanu faktycznego i prawnego gruntów należących do Skarżącego poprzez zajęcie części jego nieruchomości w celu poszerzenia drogi gminnej. Organ podatkowy posiadał zatem wiedzę z urzędu, że wskutek jego działań, zmienił się stan faktyczny, a co za tym idzie powinien zmienić się także wymiar podatku rolnego nałożonego na Skarżącego. Zwrócono uwagę, że to organy gminy bardziej niż Skarżący powinny być zainteresowane ujawnieniem rzeczywistego stanu prawnego i zgłoszeniem tej kwestii do ewidencji gruntów i budynków, na podstawie stosownych opracowań geodezyjnych. Natomiast obciążenie Skarżącego podatkiem, w sytuacji gdy ze swojej nieruchomości nie korzysta jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Podkreślono, że organy podatkowe mogą podjąć czynności wyjaśniające dotyczące przedmiotu opodatkowania, kiedy dane z ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające, tzn. nie pozwalają na ustalenie stanu faktycznego. Nadto wskazano, że mogą zaistnieć odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami w ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania podatkowego był wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości dla J. K. Wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego została wyliczona przez organ I instancji na podstawie danych, wynikających z ewidencji gruntów. Organy ustaliły, że w 2019 r. J. K. był właścicielem nieruchomości rolnych o powierzchni 3,2596 ha fizycznych, (tj. 4,4303 ha przeliczeniowego) i właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni 54 m2, na działce nr 495/2. W ocenie Sądu powyższe ustalenia są prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 6c u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio. Ustęp 2 oraz art. 6a ust. 6a i 10a nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Wyjaśnienia wymaga, że art. 3 ust. 1 u.p.o.l. określa zakres podmiotowy podatku od nieruchomości, określając w pkt 1, że podatnikami tego podatku są w szczególności osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po myśli art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia, natomiast podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały i uzależniona jest od rodzaju nieruchomości oraz jej przeznaczenia. Art. 1 u.p.r. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Opisany powyżej art. 1 u.p.r. określa, że warunkiem uznania nieruchomości za grunt opodatkowany podatkiem rolnym jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego. Po myśli art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podatnikiem podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; natomiast 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Nie może zyskać akceptacji Sądu zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Określając znaczenie ewidencji w odniesieniu do wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości w orzecznictwie NSA wskazuje się, że klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków określająca rodzaj użytku gruntowego przesądza jakim podatkiem dany grunt jest opodatkowany. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane uwidocznione w ewidencji gruntów. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one zatem podstawę wymiaru podatków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, jeśli chodzi o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też, dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu wiążąca (wyrok z 29 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2027/13). Organ podatkowy, co do zasady, nie może samodzielnie dokonywać ustaleń w zakresie klasyfikacji gruntu i jego powierzchni, ale powinien odwołać się do treści ewidencji gruntów i budynków (uchwały NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 oraz z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, a także wyroki NSA: z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12; z 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12; z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2314/14; z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 897/17). Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, bądź też gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze są bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Aby podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien zainicjować stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i co do zasady nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków (wyrok NSA z 30 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 738/16). Podkreślenia wymaga, że jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków to ma możliwość wszczęcia procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta. Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie) - powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję Inaczej rzecz ujmując, tak długo, jak zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innej powierzchni gruntu na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, organy podatkowe nie są bowiem powołane do rozstrzygania tych kwestii oraz do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości zostało ustalone przez organ prawidłowo, na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Nie można więc podzielić podnoszonych przez pełnomocnika Skarżącego zarzutów, że w okolicznościach sprawy rzeczywisty stan nieruchomości Skarżącego nie jest zgodny z ewidencją gruntów i budynków z uwagi na zajęcie części działki Skarżącego pod drogę gminną. Podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego argumenty, w zakresie zajęcia części nieruchomości Skarżącego na poszerzenie drogi gminnej ("ta okoliczność powinna być wzięta pod uwagę przy wymiarze podatku, który jest zależny od powierzchni gruntu") - nie mogą skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych zobowiązanych ustalać wysokość podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Wbrew ocenie pełnomocnika Skarżącego, Kolegium nie mogło zastosować w przedmiotowej sprawie odstępstwa od związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, gdyż nie zaistniała sytuacja, że informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych. Zarzuty w zakresie działania pracowników Urzędu Gminy odnośnie do zajęcia części działki Skarżącego pod drogę gminną, a także podnoszone kwestie dotyczące relacji z pracownikami urzędu gminy oraz osobami piastującymi funkcję wójta gminy - nie mają wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie znalazł również potwierdzenia w toku kontroli sądowej zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy, jakie zgodnie z art. 210 § 4 O.p. powinno zawierać, tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nadto jest ono sformułowane w sposób jasny i zrozumiały. W postępowaniu podatkowym organy uwzględniły zaś wszystkie istotne ze względu na treść przepisów prawa materialnego okoliczności sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też nie naruszyły przepisów postępowania podatkowego, a to: art. 122, art. 187, 191 i art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Przeciwnie, podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały rzetelnej analizy okoliczności sprawy. Ocena zgromadzonych dowodów nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. i zasługuje na pełną akceptację. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. Skarżący reprezentowany był w postępowaniu sądowym przez pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy. O należnym mu wynagrodzeniu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony – na zasadzie prawa pomocy, radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68). W myśl jego § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłata obliczana jest na podstawie § 8. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja określająca wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym w wysokości 602 zł, stąd też na podstawie § 8 pkt 2 ww. rozporządzenia opłata ta wynosi 180 zł, i stosownie do § 4 ust. 3 ulega ona podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka, wynosi 23 %. Łączna kwota wynagrodzenia dla radcy prawnego wyniosła 221, 40 zł.