I SA/Rz 46/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r., w Wydziale I Finansowym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na dyskryminację w postępowaniu o przyznanie dotacji postanawia: odrzucić skargę. H. S. wniósł w dniu 13 stycznia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Sądu skargę na "dyskryminację", wskazując jako strony przeciwne, "A" Sp. z o.o. w R.– lidera projektu oraz partnera projektu - Stowarzyszenie "B" z siedzibą w R. W treści skargi podniósł szereg argumentów dotyczących nieprawidłowości, które jego zdaniem miały miejsce w procesie przyznawania dotacji. Zaznaczył także, że do dnia 10 stycznia 2010r., nie otrzymał żadnej decyzji administracyjnej czy informacji o wynikach konkursu. Podkreślił, że ukończył kurs (szkolenie) uzyskując doskonały wynik (95 %), a przedłożony przez niego biznes plan został przyjęty przez Stowarzyszenie "B" bez zastrzeżeń. Podał również, że został sklasyfikowany pod nr 22, a z zasłyszanych informacji wynika, że kurs miało ukończyć około 70 uczestników. Stowarzyszenie "B" zapewniało, że mają być przyznane 42 dotacje. H. S. nie poinformowano w formie pisemnej czy uzyskał dotację. Telefonicznie dowiedział się, że nie dostał dotacji. Stowarzyszenie "B" odsyłało go do "A" w Sp. z o.o. w R. , a ta z kolei odsyłała go do Stowarzyszenia "B". Skarżący podniósł także, że podejrzewa, iż o przyznaniu dotacji decydowali wykładowcy z W. – chodzi o wspomniany wyżej kurs (szkolenie) – oraz doradcy indywidualni z R.. W jego ocenie kryteria przyznawania dotacji nie były obiektywne i doszło w związku z tym do wielu nieprawidłowości. Wniósł o zbadanie sprawy i "orzeczenie werdyktu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a./ zawiera natomiast definicję sprawy administracyjnej, zgodnie z którą sprawami sądowoadministracyjnym są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy P.p.s.a stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Z art. 2 P.p.s.a wynika zaś zasada generalnej właściwości sądów administracyjnych w sprawach sądowoadministracyjnych. Wyjaśnienie na czym polega kontrola działalności administracji publicznej znajdujemy w art. 3 § 2 P.p.s.a., który nakazuje rozumieć przez nią orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynność organów w określonych przypadkach. Odesłanie do przepisów szczególnych, poszerzających kategorię spraw administracyjnych oraz statuujących odmienne zasady orzekania w odniesieniu do nich zawiera art. 3 ust. 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ustawą szczególną w rozumieniu powołanej regulacji art. 3 ust. 3 P.p.s.a. jest między innymi ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712, ze zm., zwana dalej: ustawą o polityce rozwoju). Określa ona zasady prowadzenia polityki rozwoju, realizowanej na podstawie konkretnej strategii rozwoju, przy pomocy odpowiednich programów. Przewiduje także odmienny tryb wnoszenia i rozpoznawania skarg na uchybienia w realizacji programu, jak również odrębny sposób orzekania przez sąd administracyjny w tych sprawach. Skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona na dyskryminację w postępowaniu o przyznanie dotacji, w jej treści brak jest natomiast informacji co do rodzaju dotacji, o których przyznanie skarżący wystąpił. Mając na uwadze te okoliczności nie sposób domniemywać, iż chodzi w tym wypadku o dotację przyznawaną w ramach programu, w rozumieniu ustawy o polityce rozwoju, zwłaszcza, że skarga nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w tych przepisach. Rodzaju dotacji, o których przyznanie skarżący się ubiegał, nie wskazuje również zawarty w skardze wniosek " o zbadanie sprawy i orzeczenie werdyktu". Niewątpliwie, gdyby chodziło o dotacje, co do której mają zastosowanie przepisy ustawy o polityce rozwoju, to autor skargi na pewno wskazałby to w jej treści. Mając więc na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że skarga H. S. podlega rozpoznaniu, w oparciu o przepisy P.p.s.a. Odnosząc się do przedmiotu zaskarżenia – dyskryminacji w procesie przyznawania dotacji – Sąd stwierdza, że przedmiot ten nie mieści się w żadnej z kategorii prawnych form działania administracji publicznej, objętej kontrolą sądowoadministracyjną. Niezależnie od powyższego, H. S. podnosi w treści skargi między innymi kwestie bliżej nieokreślonych opóźnień i strat moralnych, doznanych w związku z nieprawidłowościami, które jego zdaniem wystąpiły w tej sprawie, co wskazuje raczej na to, że roszczenie ma charakter cywilnoprawny, a to z kolei wyklucza również właściwość sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga H. S. spełnia dyspozycję tego przepisu, albowiem dotyczy sprawy, która nie podlega kognicji Sądu. Brak jest także podstaw do przekazania jej według właściwości, ponieważ art. 59 § 1 P.p.s.a. przewiduje jedynie możliwość przekazania sprawy innemu sądowi administracyjnemu, w ramach właściwości miejscowej i rzeczowej sądów administracyjnych. Nie ma natomiast możliwości przekazania sprawy sądowi powszechnemu czy też innemu organowi. Dodatkowo w przedmiotowej sprawie występują również pewne wątpliwości co do organu, którego działalność miałaby być przedmiotem skargi. Skarżący wskazał bowiem dwa podmioty, występujące w roli strony (organu) postępowania sądowoadministracyjnego, odnośnie których brak jest podstaw do przypisania im statusu organu. Nie mamy w tym wypadku również do czynienia z organem w znaczeniu funkcjonalnym, co wynika wprost ze skargi, gdyż wskazane podmioty nie realizowały szeroko rozumianego władztwa administracyjnego – przekazanego im w drodze regulacji rangi ustawowej. Odnosząc się do proceduralnych warunków rozpoznania skargi należy zaznaczyć, że H. S. nie uiścił należnego od niej wpisu. Co prawda, zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, lecz jest zobowiązany do wezwania o uzupełnienie tego braku, jednakże art. 223 P.p.s.a. stanowi, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Kierując się więc dyspozycją tego przepisu, wobec odrzucenia skargi ze względu na niepodleganie kognicji sądów administracyjnych, co wynika wprost ze skargi, Sąd odstąpił od wzywania skarżącego o uzupełnienie braku fiskalnego skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi.