I SA/Rz 460/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2006 r., w zakresie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie określenia skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, w wysokości 1 842 zł. Wnosząc skargę na to rozstrzygnięcie skarżąca złożyła jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania, na postawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a./. W uzasadnieniu wniosku podano, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki oraz wiązać się będzie z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody. Skarżąca zwróciła bowiem uwagę na to, że oprócz niniejszej skargi wniosła jeszcze sześć innych skarg, na decyzje dotyczące podatku od towarów i usług za pozostałe okresy rozliczeniowe, przypadające na lata 2005 i 2006, a łączna wysokość zobowiązań podatkowych z tego tytułu zamyka się kwotą 276 515 zł. Egzekucja przedmiotowych należności podatkowych, opiewających na tak znaczną kwotę, spowoduje według niej utratę płynności finansowej, a w konsekwencji postawienie w stan wymagalności zaciągniętych przez nią kredytów, których wysokość wynosi ok. 1 500 000 zł. Z tego względu udzielenie jej ochrony tymczasowej jest zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu sądu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (publ. w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do oceny wniosku skarżącej należy stwierdzić na wstępie, że decyzja o określeniu kwoty podatku do zwrotu ze swej istoty nie wymaga wykonania ani nie podlega przymusowemu wykonaniu, w rozumieniu przepisów o postepowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż dotyczy uprawnień podatnika odnośnie otrzymania różnicy podatku, a nie jego obowiązków. Tym samym wstrzymywanie jej wykonalności jest bezprzedmiotowe. Niezależnie od powyższego należy zwrócić również uwagę, że zaskarżone decyzje nie zostały wydane w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych, co sugeruje skarżąca, lecz w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, a suma tych nadwyżek - 276 515 zł - nie jest tożsama z wysokością zobowiązań podatkowych skarżącej, czyli kwotą do zapłaty. Tak więc argument, że egzekucja tej właśnie kwoty spowoduje utratę przez nią płynności finansowej jest nietrafny. W związku z tym, nawet gdyby przyjąć, że możliwe jest udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie, to z uwagi na rodzaj argumentów zawartych w uzasadnieniu wniosku, brak jest ku temu uzasadnionych podstaw. Podobnie brak jest podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje nieodwracalne i dotkliwe dla skarżącej skutki. Jej twierdzenia w tym zakresie są bowiem gołosłowne i niepoparte żadnymi konkretnymi argumentami. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.