I SA/Rz 474/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wraz z innymi członkami zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r., styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, październik, listopad, grudzień 2005 r. i luty 2006r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący P.J. wezwany o uiszczenie wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej opisaną w sentencji niniejszego postanowienia , wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że nie jest w stanie wyłożyć nawet części tychże kosztów, bez uszczerbku dla własnego utrzymania. Wyjaśnił, że nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego. Utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 860,40 zł. Do wniosku załączył decyzję Powiatowego Urzędu Pracy o przyznaniu prawa do stypendium w okresie odbywania stażu. Wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym przedłożył zestawienie operacji na swoim rachunku bankowym za okres od 1 maja do 11 sierpnia 2010 r. oraz zaświadczenie o wysokości dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. i wyjaśnił, że nie posiada domu mieszkalnego ani mieszkania, jedynym źródłem utrzymania jest stypendium z urzędu pracy, nie korzysta z pomocy w utrzymaniu i nie posiada żadnego środka transportu. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Strona dochodząca swoich praw przed sądem administracyjnym ma prawo do ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych a skuteczność jej wniosku zależy od spełnienia przesłanek określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie P.p.s.a.), regulującej instytucję prawa pomocy. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 P.p.s.a. wymaga by osoba starająca się o prawo pomocy w zakresie częściowym, a takim jest zwolnienie od kosztów sądowych wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W stanie faktycznym sprawy skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do zwolnienia. Skarżący oświadczył wysokość swoich dochodów i przedłożył decyzję administracyjną przyznającą mu świadczenie w postaci stypendium w okresie odbywania stażu absolwenckiego. Wpływu tych środków nie dokumentuje zestawienie operacji bankowych na rachunku skarżącego. Analiza przedmiotowego wyciągu prowadzi także do wniosku, że z rachunku wnioskodawcy korzystały inne osoby. Przede wszystkim jednak skarżący nie wykonał w całości wezwania o dodatkowe informacje o swojej sytuacji finansowej. Skoro jak oświadczył nie jest posiadaczem jakiegokolwiek lokum mieszkalnego, nie wyjaśnił gdzie i na jakich warunkach zamieszkuje, czy i w jakim ewentualnie stopniu przyczynia się do ponoszenia kosztów utrzymania mieszkania, w jaki sposób rozdysponowuje stypendium, że nie jest w stanie ponieść choćby części koniecznych kosztów sądowych. Brak tych informacji nie pozwala na obiektywną ocenę, czy skarżący jest rzeczywiście w sytuacji wymagającej wsparcia z budżetu Państwa. Tego rodzaju informacje są wymagane od starających się o zwolnienie z ponoszenia wszelkiego rodzaju ciężarów, w tym opłat sądowych. Okoliczności braku środków powinny być wiarygodnie uprawdopodobnione, ponieważ zwolnienie od ponoszenia ciężaru kosztów sądowych stanowi w istocie przerzucenie tego ciężaru na współobywateli. Brak danych w tym zakresie, które pochodzą od strony, wiążą się z negatywnymi skutkami dla tej strony. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, iż skarżący nie wykazał dostatecznie zasadności wniosku o prawo pomocy i z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.