I SA/Rz 486/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Referendarz sądowy Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skarg B. W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2008r. [...], z dnia [...] marca 2008r. [...], z dnia [...] marca 2008r. [...], z dnia [...] marca 2008r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym - p o s t a n a w i a - odrzucić wniosek o przyznanie prawa pomocy Wydanym w dniu 18 listopada 2008r. wyrokiem sygn. akt I SA/Rz 486/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi B. W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2008r. [...], [...], [...], [...} w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Wskazany wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 4 grudnia 2008r. Dnia 14 stycznia 2009r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący przesłał na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy. We wniosku tym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W wyniku powyższego stwierdzono, co następuje: Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia zawodowego pełnomocnika uzależnione jest od wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania - art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, iż rozpoznawany obecnie wniosek jest drugim wnioskiem w przedmiocie przyznania prawa pomocy, złożonym przez skarżącego w toku trwającego postępowania sądowoadministracyjnego. Na skutek poprzedniego wniosku w przedmiocie prawa pomocy zostały wydane postanowienia z dnia 19 czerwca 2008r., którymi referendarz sądowy przyznał prawo pomocy w zakresie częściowym i zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości. Niezależnie od powyższej okoliczności oraz ewentualnego spełnienia przez skarżącego przesłanek warunkujących przyznanie prawo pomocy, należy zwrócić uwagę na treść art. 243 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Oznacza to, iż granicą czasową skutecznego zgłoszenia żądania w tym zakresie jest zakończenie postępowania sądowego prawomocnym orzeczeniem. Wyrok wydany w niniejszej sprawie w dniu 18 listopada 2008r. uprawomocnił się z dniem 5 stycznia 2009r. Wniosek o przyznanie prawa pomocy dla swojej skuteczności wymagał więc zgłoszenia najpóźniej w dniu 5 stycznia 2009r., którego to warunku wniosek skarżącego z dnia 12 stycznia 2009r. niewątpliwie nie spełnia. Został on bowiem nadany w urzędzie pocztowym w dniu 14 stycznia 2009r. W tej sytuacji jako niedopuszczalny nie podlega on merytorycznemu rozpoznaniu, co skutkuje jego odrzuceniem w oparciu o art. 258 § 3 (przepis ten stanowi, iż do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu) oraz art. 58 § 1 pkt 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a. (sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, przy czym jeżeli ustawa nie stanowi inaczej przepisy o skardze stosuje się odpowiednio do wniosku); powyższe rozstrzygnięcie znajduje odzwierciedlenie w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2005r. sygn. akt FSK 468/04 oraz z dnia 7 lipca 2006r. sygn. akt I OZ 1043/06. W związku z powyższym, stwierdzając niedopuszczalność wniosku, na podstawie powołanych przepisów postanowiono jak w sentencji.