I SA/Rz 487/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2011 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - oddalić wniosek I SA/Rz 487/11 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania J. R.prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" w J., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2010 r. (nr [...]) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Kia Sorrento w wysokości 5.663,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. R. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnione jest z uwagi na ważny interes podatnika i interes publiczny tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia podatnikowi znacznej i trudnej do odwrócenia szkody przy aktualnie trudnej sytuacji finansowej. Nagłe wykonanie decyzji może spowodować utratę płynności finansowej i konieczność poszukiwania środków finansowania w instytucjach kredytowych, bądź rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami, co zdaniem skarżącego, pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym. Zmniejszenie zatrudnienia wpłynie również negatywnie na sytuację kontrahentów skarżącej. Ponadto Skarżąca wskazała, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez organ podatkowy nie ma charakteru uznaniowego, a przy rozpatrywaniu wniosku organ ma obowiązek wziąć pod uwagę przede wszystkim sytuację, w jakiej podatnik znajduje się w chwili, gdy podejmowane jest rozstrzygnięcie. W ocenie Skarżącej, za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji przemawia również fakt, iż uzasadnione jest przypuszczenie, że może zostać ona uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (por. postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się także, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób dostateczny i przekonujący, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody. Podała co prawda, że natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować utratę płynności finansowej, konieczność zadłużenia się przez skarżącą oraz zwolnienia części pracowników, jednakże twierdzenia te są zbyt ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi konkretnymi argumentami. Nie pozwalają zatem na ocenę rzeczywistego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację faktyczną skarżącej. W ocenie Sądu, wysokość zobowiązania określona w zaskarżonej decyzji tj. 5.663 zł nie stanowi - biorąc pod uwagę okoliczność, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą - kwoty, której uiszczenie w znaczący sposób mogłoby wpłynąć na pogorszenie sytuacji finansowej skarżącej. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku skarżącej nie może być również kwestia ewentualnej zasadności skargi, gdyż na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnej, jaką jest rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, co oznacza, że nie może badać zasadności podnoszonych w skardze zarzutów, a tym bardziej opierać się na przewidywanej treści mającego zapaść rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego, zwrócić należy również uwagę na fakt, że decyzja o wstrzymanie wykonania której skarżąca wnosi, opiewa na określoną kwotę pieniężną, której zwrot będzie możliwy w sytuacji uwzględnienia jej skargi przez Sąd. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.