I SA/Rz 489/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku MK o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi MK na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia [.] maja 2017 r. nr w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącej jako byłego Prezesa [.] Sp. z o.o. z/s w [.] za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy lat 2012 i 2013 - p o s t a n a w i a - I. przyznać MK prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez: 1) zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych), 2) zwolnienie od opłat kancelaryjnych, 3) ustanowienie radcy prawnego, II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie Wyrokiem z 16 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę MK na opisaną w sentencji decyzję. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono skarżącej 28 lutego 2018 r. W dniu 29 marca 2018 r. MK wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Poprzednio, we wrześniu 2017 r., ubiegając się o prawo pomocy w zakresie częściowym, postanowieniem z 25 września 2017 r. zwolniłem ją od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł i oddaliłem wniosek w pozostałym zakresie. W złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczeniach podała, że utrzymuje się z renty w kwocie 579,27 zł oraz wynagrodzenia za pracę w kwocie 1483 zł, łącznie 2062,27 zł. Mieszka sama w domu o pow. 90 m2, na działce rolnej o pow. 0,2738 ha, przy czym pozostali współwłaściciele (brat i siostra) nie dokładają się do utrzymania nieruchomości, mieszkają gdzie indziej. Innego majątku nie posiada. Na rachunki za media (energię elektryczną, gaz, wodę, ścieki, telefon, telewizję, Internet) przeznacza 800 zł, podatek od nieruchomości wynosi 366 zł, ubezpieczenie domu 314 zł, lekarstwa 200 zł. Posiadała zadłużenie z tytułu niespłaconej karty kredytowej na 141 770,17 zł, nieruchomość obciążona jest hipoteką przymusową na kwotę 6 346 661,42 zł. Ponosi koszty dojazdu do pracy użyczonym jej przez znajomego samochodem, a od pracodawcy otrzymuje ryczałt za dojazdy, utrzymania obejścia domu przez cały rok, nabycia środków czystości i higieny, ubrań, płatnych wizyt lekarskich i badań. Na wyżywienie pozostaje jej około 500 zł. Nie posiada zdolności kredytowej, nie może zaciągnąć żadnej pożyczki. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Koszty postępowania sądowego na obecnym etapie mogą obejmować wydatki na: opłatę kancelaryjną za odpis wniosku z uzasadnieniem (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (250 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika. W ocenie referendarza sądowego przedstawione przez wnioskodawczynię informacje pozwoliły na uwzględnienie także i obecnie rozpoznawanego wniosku, ale w zakresie częściowym. Ma bowiem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, osiąga stałe dochody z dwóch źródeł, tj. renty i pracy, w łącznej wysokości przewyższającej minimalne wynagrodzenie za pracę. Od pracodawcy otrzymuje ryczałt z tytułu dojazdu do miejsca pracy, rekompensujący jej więc wydatki na ten cel. W marcu 2018 r. otrzymała od niego także świadczenie w kwocie 1000 zł tytułem "dotacja". Saldo rachunku bankowego na 30 kwietnia 2018 r. wynosiło 1360,33 zł. Poza niezbędnymi wydatkami związanymi z zaspokajaniem podstawowych potrzeb bytowych, w tym utrzymaniem domu, ponosi znaczące – w relacji do dochodu, wydatki na telewizję (90 zł, podczas gdy mogłaby np. korzystać z darmowej telewizji naziemnej) i Internet (70 zł), których nie można uznać za służące zaspokajaniu podstawowych potrzeb egzystencjalnych, a na rynku dostępne są zdecydowanie tańsze usługi, także w pakietach multimedialnych. Oznacza to zarazem, że jest w stanie majątkowo podołać takim wydatkom, równym niemal tym przeznaczanym na lekarstwa (tj. około 200 zł), bez uszczerbku w podstawowym utrzymaniu, w tym nabyciu żywności. Ponadto nie wszystkie zadeklarowane opłaty regulowane są każdego miesiąca, w tym podatek i ubezpieczenie, które płatne są w 4 ratach. Brak było zatem podstaw do uznania, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, czyli do uwzględnienia wniosku w całości. Nie ziściły się bowiem przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 1 Ppsa. Mając na uwadze, że wnioskodawczyni korzysta już z częściowego prawa pomocy – w zakresie wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł (którą uiściła), a także uwzględniając przepisy art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 245 § 3 i 4 Ppsa, postanowiłem na ich podstawie przyznać jej prawo pomocy w zakresie częściowym, dalej idącym niż wynikającym z postanowienia z 25 września 2017 r., zwalniając ją także od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 50 zł, wszystkich opłat kancelaryjnych oraz ustanawiając dla niej pełnomocnika z urzędu - radcę prawnego. Wniosek w pozostałym zakresie postanowiłem oddalić uznając, że wnioskodawczyni – jeżeli zostanie wniesiona skarga kasacyjna, będzie w stanie uiścić tytułem wpisu od tego pisma kwotę 50 zł, która znajduje pokrycie w środkach na rachunku bankowym i jest znacznie niższa niż wydatki na telewizję i Internet (160 zł), które należało pominąć przy ocenie wniosku, skoro nie służą zaspokajaniu podstawowych potrzeb bytowych i nie są niezbędne do podstawowego utrzymania.