I SA/Rz 498/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J.K. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia 16 września 2025 r. nr 136/3332/25 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu pn. "Zakup specjalistycznego wyposażenia do [...]" - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu Postanowieniem z 28 października 2025 r. tut. Sąd pozostawił skargę J.K. (dalej: Skarżąca) na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego bez rozpoznania. W odpowiedzi na doręczony odpis postanowienia w piśmie z 5 listopada 2025 r. Skarżąca zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Wskazała, że przyczyny te wynikają z błędnej informacji, jakiej udzielono jej 30 września 2025 r. w punkcie bezpłatnych porad prawnych oraz w tut. Sądzie, do którego zwróciła się telefonicznie 1 października 2025 r., a ponadto leżą po stronie Urzędu Marszałkowskiego, ponieważ skoro uznano, że skarga nie jest kierowana do tego organu, to nie powinien jej rozpatrywać, tylko skierować do Sądu. Dodatkowo, przepis art. 22h ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2025 r. poz. 182) wymaga wniesienia skargi wraz z pełną dokumentacją, co było niemożliwe ze względu na brak dostępu do akt, które znajdowały się w posiadaniu ww. organu, co także przemawiało to za wniesieniem skargi za pośrednictwem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) dalej określanej skrótem: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika jednak, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jeżeli zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Regulacje te znajdują zastosowanie także w postępowaniu, którego dotyczy postanowienie tut. Sądu z 28 października 2025 r. o pozostawieniu skargi bez rozpoznania, a to wskutek odesłania zawartego w art. 22k ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Nie ulega wątpliwości, że termin do wniesienia skargi na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego określa art. 22h ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, a nie przepisy p.p.s.a., na co Sąd zwrócił już uwagę w postanowieniu z 28 października 2025 r. Czynności tej należało dokonać w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o nieuwzględnieniu protestu. Powołany przepis określa również, że skargę należy wnieść bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pouczenie takiej treści zostało zawarte przez Zarząd Województwa Podkarpackiego w piśmie z 17 września 2025 r., doręczonym Skarżącej 19 września 2025 r. wraz z zaskarżoną uchwałą. Pomimo tego skarga została przez nią wniesiona do Sądu nie bezpośrednio, lecz za pośrednictwem Zarządu Województwa Podkarpackiego. Czynności tej dokonano 2 października 2025 r. Wprawdzie wpłynęła ona do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podkarpackiego 3 października 2025 r., tj. w ostatnim dniu, w którym można było skutecznie dokonać ww. czynności procesowej, ale nie jest to na tyle uzasadniona okoliczność, aby uznać, że Skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu spowodowanego tym, że organ przekazał skargę do Sądu 10 października 2025 r., czyli po upływie przepisanego terminu. Samodzielnie bowiem określiła adresata nadanej 2 października 2025 r. korespondencji i wbrew treści prawidłowego pouczenia nie był nim Sąd. W czynności tej organ nie brał żadnego udziału, a udzielone przez niego pouczenie co do sposobu i terminu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego było prawidłowe i czytelne. Powinna była się więc do niego zastosować, dochowując wymagań należytej staranności. Zawarte w skardze deklaracje, że otrzymała w tej kwestii błędne informacje w biurze bezpłatnych porad prawnych i podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione, czego wymaga przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. Nie można było zatem ocenić ich wpływu na to, do kogo Skarżąca zaadresowała korespondencję zawierającą skargę. Natomiast bez znaczenia dla wyników oceny wniosku ma okoliczność, że skargę należało wnieść z kompletną dokumentacją, którą dysponował organ, ponieważ procedura wnoszenia skargi we wskazanej kategorii spraw została jednoznacznie określona w ustawie o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. W świetle powyższego, przedstawiona we wniosku argumentacja nie pozwalała przyjąć, że Skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu, ponieważ do stanu tego się przyczyniła. Dlatego Sąd postanowił zgłoszonego wniosku nie uwzględnić, o czym postanowiono na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.