I SA/Rz 5/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 444/15 o odrzucającym skargę S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę S. L.; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. I SA/Rz 5/17 Uzasadnienie Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 444/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) odrzucił skargę S. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy. S. L. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do WSA z pismem z dnia 3 stycznia 2017 r., które stanowi skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyżej opisanym prawomocnym postanowieniem. Ponieważ skarga nie została podpisana i nie zawierała podstaw wznowienia oraz nie wykazano zachowania wymaganego terminu, dlatego pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany o: 1) podpisanie skargi, 2) wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, podstaw stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, a także żądanie uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie WSA poinformował skarżącego, że ustawowe podstawy wznowienia, terminy do wniesienia skargi o wznowienie zostały szczegółowo opisane (z podaniem przepisów) w piśmie Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej WSA z dnia 15 grudnia 2016 r. nr [...], które doręczono skarżącemu w dniu 16 grudnia 2016 r. Nadto poinformowano, że pismo z dna 27 grudnia 2016 r., na które powołuje się skarżący do dnia 3 stycznia 2017 r. nie wpłynęło do tut. Sądu. Wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie. W dniu 10 stycznia 2017 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym kserokopie pisma z dnia 3 stycznia 2017 r. – stanowiącego skargę o wznowienie oraz kserokopię pisma z dnia 27 grudnia 2016 r., a także kserokopię zaświadczenia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 9 października 2014 r. o miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia 13 stycznia 2017 r. (nadanym w urzędzie pocztowym tego samego dnia) poinformował, że uzasadnienie wznowienia postępowania w sprawie zostało już przedstawione Sądowi w piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r. i podniósł, że nie rozumie co jeszcze miałby uzasadniać aby otrzymać prawo, które dyrektywa unijna przyznaje obywatelowi kraju członkowskiego. Nadto skarżący wyraził swoje niezadowolenie ze sposobu załatwienia sprawy przez organ podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wyjaśnienia wymaga, że skarga składana do sądu administracyjnego jest pismem procesowym, które aby mogło zostać merytorycznie rozpoznane musi spełniać określone wymogi formalne. Jednym z nich, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) - jest podpisanie skargi przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nieusunięcie pomimo wezwania określonego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 270 P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy: 1. przyczyny nieważności (art. 271 P.p.s.a.), 2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 P.p.s.a.), 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 P.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem prowadzącym do obalenia prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. (K. Sobieralski Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49). Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 P.p.s.a.). W związku z powyższym pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy czym samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie NSA z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/2001, niepubl.). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Takie stanowisko zajął również NSA w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2004 r. (OW 87/2004, Lex nr 158967), w którym stwierdził, że brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza o obowiązku odrzucenia wniosku bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu. Wyżej wymienione przepisy w art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a. w sposób wyczerpujący określają podstawy (przyczyny) wznowienia postępowania, zaś przepis art. 280 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek sądu odrzucenia skargi, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia. Skarżący, mimo wezwania Sądu nie wskazał żadnej z takich podstaw. Przy czym brak podstaw wznowienia wynika tu nie tylko z braku przytoczenia przez stronę określonego przepisu, ale przede wszystkim okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Wprawdzie argumenty przedstawione w skardze świadczą, że skarżący próbował wskazać spełnienie podstawy wznowienia, jednakże takich podstaw skarżący nie wykazał. Twierdzenia natomiast zawarte w omawianej skardze, oraz piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r. ograniczają się do zarzutów, w których skarżący wyraził niezadowolenie z prowadzenia przez organ sprawy. Mimo wezwania Sądu o wyraźne określenie podstawy wznowienia skarżący nie wykazał spełnienia takich okoliczności. Nadto skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a., tj. nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz nie sprecyzowano żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, ale kwestia ta jest bez znaczenia w sytuacji, gdy nie powołano ustawowej podstawy wznowienia. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie podał podstawy wznowienia, nie mówiąc już o wykazaniu jej istnienia, a dodatkowo nie podpisał skargi - dlatego skarga o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 280 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. - podlega odrzuceniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.