I SA/Rz 50/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.H. "K." sp. z o.o. z/s w [.] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [.] lutego 2021 r. nr w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres rozliczeniowy od 1 do 30 listopada 2020 r. - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę P.H. "K." sp. z o.o. wystąpiła ze skargą na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [.] lutego 2021 r. nr [.] o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, za okres od 1 do 30 listopada 2020 r. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy oraz stanowisk stron wynika, że spółka zgłosiła wniosek o zwolnienie z opłacenia ww. należności 14 stycznia 2021 r. Decyzją z [.] lutego 2021 r. Zakład odmówił uwzględnienia wniosku uznając, że spółka na dzień 30 września 2020 r., według danych z rejestru REGON, spółka nie prowadziła działalności objętej wskazanym we wniosku kodem PKD 56.10.A, lecz 45.20.Z, który nie uprawniał do zwolnienia. Decyzję skierowano do doręczenia elektronicznego poprzez portal Zakładu – PUE ZUS; doręczono ją 10 lutego 2021 r. W skardze zarzucono, że przepisy "tarczy antykryzysowej" nałożyły na Zakład obowiązek poinformowania przedsiębiorcy o uchybieniu terminu na złożenie odwołania i jednoczesne wyznaczenie dodatkowego terminu 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę Zakład wniósł o jej odrzucenie, z powodu wniesienia z uchybieniem ustawowego terminu, albo oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona po upływie terminu. Z akt sprawy wynika, że decyzja Zakładu z [.] lutego 2021 r. została 10 lutego 2021 r. doręczona adresatowi poprzez portal PUE ZUS. Skarga została nadana do Sądu 17 grudnia 2021 r., podczas gdy czynności tej należało dokonać do dnia 12 marca 2021 r. Z przepisów art. 53 § 1 i 4 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej zwanej "Ppsa", wynika że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu albo bezpośrednio do sądu. Zasadniczo skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 Ppsa). Ale w przypadku, w którym stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 Ppsa). To ostatnie uprawnienie przysługiwało spółce w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, na zasadach określonych w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095). Uprawnienie do zgłoszenia Prezesowi Zakładu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy można było zrealizować na podstawie art. 31zq ust. 8 cyt. ustawy. Rozwiązanie prawne, o którym mowa w skardze, a wynikające z art. 15zzzzzn2 ust. 1 ww. ustawy, nie znajduje natomiast zastosowania do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego. Ewentualne jego zastosowanie przez Zakład jest niezależne od oceny przez Sąd formalnych wymagań dopuszczalności skargi, które określają przepisy Ppsa, zwłaszcza że nie dotyczyły by one wniesienia skargi, lecz skorzystania ze środka odwoławczego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym przywrócenie terminu jest możliwe na zasadach określonych w przepisach art. 86 i 87 Ppsa, ale w skardze żądania takiego nie zgłoszono. Dlatego przy ocenie dopuszczalności skargi Sąd obowiązany był uwzględnić, poza ww. przepisami Ppsa, także dyspozycję art. 85 tej ustawy, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Na marginesie zauważyć jeszcze należy, że ze złożonego w aktach sprawy wydruku pisma ogólnego wniesionego drogą elektroniczną do Zakładu wynika, że zawiera ono informację o doręczeniach realizowanych poprzez PUE, a zatem taka forma doręczeń nie mogła stanowić dla spółki zaskoczenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa skarga wniesiona po upływie terminu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym postanowiono w sentencji postanowienia. Z tej przyczyny nie wzywano skarżącej spółki do uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie dokumentu wskazującego sposób jej reprezentacji, ponieważ uchybienie to nie doprowadziłoby do nadania skardze dalszego biegu, jak tego wymaga art. 49 § 1 i 3 Ppsa.