I SA/Rz 507/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2008 r., Nr (...) w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, za marzec 2005 r. w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. I SA/Rz 507/08 UZASADNIENIE Skarżący A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2008 r., Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. w kwocie 1.695 zł. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten uzasadnił tym, iż decyzjami organów podatkowych ustalono mu zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za lata 2002-2005, których wykonanie w obecnej sytuacji wiąże się z poważnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody jemu i jego rodzinie, poprzez z pozbawienie ich środków do życia. Skarżący podkreślił, iż obecnie jego sytuacja materialna jest trudna, zważywszy zwłaszcza na fakt, że jest on aktualnie jedynym żywicielem pięcioosobowej rodziny, a najstarsze z jego dzieci uczęszcza do trzeciej klasy szkoły podstawowej. Podkreślił również, że nie uchyla się od uiszczenia w przyszłości należności podatkowych, pragnie jedynie aby zasadność decyzji organów podatkowych została zweryfikowana przez Sąd. Pismem procesowym z dnia 2 czerwca 2008 r. skarżący ponownie zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podkreślając że kwota wszystkich należności, wynikających z decyzji organów podatkowych, w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lata 2002-2005 wynosi 8 578 zł., odsetki od tej kwoty - 3 276 zł. i koszty egzekucyjne 881,60 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a./, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. W niniejszej sprawie skarżący w dostatecznym stopniu uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z możliwością wyrządzenia jemu i jego rodzinie znacznej szkody, poprzez pozbawienie środków utrzymania. Co prawda wysokość zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie wynosi 1.695 zł., jednakże dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął pod uwagę wartość wszystkich zobowiązań podatkowych za lata 2002 - 2005, wynikających z decyzji organów podatkowych, wraz z odsetkami i kosztami egzekucji. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż konieczność uregulowania tych należności byłaby dla skarżącego i jego rodziny znaczną dolegliwością. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.