I SA/Rz 507/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Karolina Dźwierzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi T.D na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu pn."..." oddala skargę. Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Zarząd Województwa jako Instytucja Zarządzająca (dalej: organ, Instytucja Zarządzająca) nie uwzględnił protestu wniesionego przez T. D., prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą A. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący) od negatywnej oceny formalnej wniosku pn. [...]. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 28 lutego 2019 r. Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu pn. [...] w ramach naboru nr [...] dla Osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działania 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałania 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020. Wniosek został zarejestrowany pod nr [...], a następnie poddany weryfikacji warunków formalnych oraz ocenie formalnej. Instytucja Zarządzająca oceniła wniosek negatywnie pod względem formalnym, gdyż nie spełnił on kryterium formalnego standardowego: "Kwalifikowalność zakresu rzeczowego projektu" w zakresie zgodności ze szczegółowymi zasadami określonymi w Regulaminie konkursu dla naboru [...] dla osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działania 1.4 Wsparcie MŚP, Poddziałania 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, typ projektu Rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014- 2020, zwanego dalej: regulaminem konkursu. Zgodnie z § 4 ust. 8 regulaminu konkursu, zd. 2 i 3, wnioskodawca musi posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele związane z realizacją projektu. Tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością może być wyłącznie prawo własności lub prawo wieczystego użytkowania. W ocenie Instytucji Zarządzającej przedmiotowy wniosek nie spełnił ww. kryterium formalnego. Pismo z dnia 8 maja 2019 r. nr [...] zawierające informację o negatywnej ocenie wniosku doręczono Wnioskodawcy w dniu 17 maja 2019 r. W uzasadnieniu ww. informacji organ rozpatrujący wniosek wskazał, że z przedstawionego wydruku z elektronicznej księgi wieczystej oraz złożonych wyjaśnień Skarżącego, złożonych na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku, a także przedłożonego oświadczenia współwłaściciela o wyrażeniu zgody na złożenie wniosku o dofinansowanie oraz ewentualną egzekucję z majątku wspólnego, w szczególności z nieruchomości na której ma być realizowana inwestycja, wynika że nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja stanowi wspólność ustawową majątkową małżeńską T. D. i W. D. a zatem nie jest wyłączną własnością Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie zgodził się negatywną ocena projektu i w dniu 31 maja 2019 r. wniósł od niej protest, w którym zakwestionował prawidłowość oceny wniosku dokonanej pod kątem spełnienia kryterium Kwalifikowalność zakresu rzeczowego projektu. W jego ocenie złożony wniosek spełniał kryterium formalne, o którym mowa w § 4 ust. 8 regulaminu konkursu, gdyż na dzień złożenia wniosku posiadał prawo do dysponowania nieruchomością, a tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością było prawo własności. Powołując się na ustawę z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz.1025 ze zm.) wskazał, że współwłasność nie jest instytucją samodzielną lecz stanowi odmianę własności, a współwłaścicielom przysługują idealne udziały we wspólnym prawie. Wskazał, że współwłasność powstała z mocy samego prawa ponieważ prowadzi on działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, a jednocześnie pozostaje w związku małżeńskim objętym ustrojem wspólności majątkowej. W dniu 16 lipca 2019 r. Instytucja Zarządzająca podjęła uchwałę nr [...] o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu podjętej uchwały przedstawiono kryteria, zasady i sposób wyliczania punktacji w sprawie. Podkreślono, że zgodnie z § 16 część B ust. 5 regulaminu konkursu warunkiem pozytywnej oceny formalnej jest spełnienie wszystkich jej kryteriów. Niespełnienie któregokolwiek z nich przesądza negatywną ocenę całego projektu. Zarząd Województwa podtrzymał swoją ocenę co do tego, że zakres rzeczowy projektu Skarżącego nie został spełniony, jako że był on zobowiązany do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością, a prawem takim, zgodnie z regulaminem konkursu, który w tym wypadku ma normatywne znaczenie, mogło być jedynie prawo własności lub prawo wieczystego użytkowania. Skarżący tymczasem wskazał, że nieruchomość na której zamierza realizować projekt stanowi przedmiot ustawowej wspólności majątkowej jego i jego żony. Zatem, zdaniem Zarządu Województwa, nie spełnił on warunku kryterium formalnego. Według Instytucji Zarządzającej należy wyraźnie odróżnić własność od współwłasności. Poza tym, gdyby dopuścić przyznanie dofinansowania wnioskodawcom legitymującym się prawem współwłasności, to pozostali współwłaściciele nieruchomości, niewystępujący o dofinansowanie projektu, byliby pośrednimi jego beneficjentami. Instytucja Zarządzająca zaznaczyła również, że na etapie trwania naboru udzielała informacji, co do poszczególnych warunków konkursowych. Wnioskodawcy lub podmioty zainteresowane naborem mieli też możliwość zwrócenia się do niej z pytaniem odnośnie poszczególnych kryteriów i związanych z nimi wymogów. W tym zakresie zwróciła również uwagę, że w powszechnie dostępnym portalu internetowym, w którym zamieszczono informacje o konkursie, dostępne było zarówno zapytanie, jak i odpowiedź na nie, dotycząca tego, czy warunek kwalifikowalności zakresu rzeczowego projektu spełnia nieruchomość objęta wspólnością ustawową. Zgodnie z treścią odpowiedzi, nieruchomość taka przedmiotowego warunku nie spełnia. W związku z powyższym, zdaniem Instytucji Zarządzającej Skarżący, podobnie jak inne podmioty ubiegające się o dofinansowanie, mógł się zaznajomić z treścią wyjaśnień co do wymogu, jakim było posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością. Zarząd Województwa podkreślił również odrębność postępowania konkursowego w stosunku do postępowania administracyjnego, co usprawiedliwia, jego zdaniem, kierowanie się własnymi zasadami, ustalonymi na potrzeby jego przeprowadzenia. Wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na ww. uchwałę Zarządu Województwa domagając się uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie prawa materialnego przez dokonanie błędnej wykładni kryterium formalnego standardowego "Kwalifikowalność zakresu rzeczowego projektu", w zakresie zgodności ze szczegółowymi zasadami określonymi w § 4 ust. 8 regulaminu konkursu poprzez przyjęcie, że Skarżący nie posiada tytułu prawnego w postaci prawa własności do dysponowania nieruchomością, na której ma realizować projekt. W ocenie Wnioskodawcy Instytucja Zarządzająca dokonała wadliwej wykładni zapisów Regulaminu konkursu co doprowadziło do tego, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny przedmiotowego projektu. W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W kwestii podnoszonych przez Skarżącego wątpliwości, co do szczegółów związanych z poszczególnymi kryteriami oceny Zarząd Województwa zwrócił uwagę, że każdy z uczestników konkursu lub podmiotów zainteresowanych aplikowaniem o przyznanie mu wsparcia, miał możliwość wystąpienia o udzielenie mu dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie. Poza tym, na portalu internetowym, w którym zamieszczono informację o konkursie i dokumentację konkursową, istniała możliwość zaznajomienia się z zadanymi w związku z jego organizacją pytaniami i udzielonymi odpowiedziami/wyjaśnieniami. W piśmie procesowym z 26 września 2019 r. Instytucja Zarządzająca uzupełniła swoje stanowisko, będące ustosunkowaniem się do zarzutów skargi. W tym zakresie zauważyła, że konkurs w którym Skarżący wziął udział został ogłoszony 25 września 2018 r., a nabór wniosków prowadzony był od 31 października 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Skarżący złożył zaś swój wniosek w ostatnim dniu naboru. W związku z tym Zarząd Województwa zauważył, że Skarżący miał bardzo dużo czasu na zaznajomienie się dokumentacją konkursową i przygotowanie wniosku spełniającego wszystkie wymogi. Miał on też możliwość, w sytuacji wątpliwości, co do poszczególnych warunków/kryteriów, wystąpienia o udzielenie mu niezbędnych do ich rozstrzygnięcia wyjaśnień. Poza tym wyjaśnienia udzielone na wniosek innych podmiotów były dostępne na portalu internetowym, na którym zamieszczono ogłoszenie o konkursie. Odpowiednia zakładka została tam utworzona 22 października 2018 r. W przedmiotowej zakładce zamieszczone zostały wyjaśnienia dotyczące między innymi tego czy nieruchomość, na której zgłoszony do konkursu projekt miałby być realizowany, może być objęta wspólnością ustawową wnioskodawcy i jego małżonka lub też stanowić własność wspólnika spółki ubiegającej się o dofinansowanie. W wyjaśnieniach zamieszczonych odpowiednio 10 i 9 stycznia 2019 r. wykluczono taką możliwość. Do pisma procesowego Instytucji Zarządzającej dołączone zostały wydruki wskazanych wyżej wyjaśnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącym, a Instytucją Zarządzającą jest kwestia prawidłowości dokonanej przez tę ostatnią oceny formalnej wniosku/projektu Skarżącego. Strony postępowania sądowego w przedmiotowym zakresie różnią się w jednej, kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, jaką jest ocena spełnienia przez projekt Skarżącego warunku określonego w § 4 ust. 8 regulaminu konkursu. Zgodnie z tym przepisem wnioskodawca musi posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele związane z realizacją projektu. Tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością może być wyłącznie prawo własności lub prawo wieczystego użytkowania. Skarżący, mając na względzie treść § 4 ust. 8 regulaminu konkursu stanął na stanowisku, że opisany wyżej warunek spełnia nieruchomość stanowiąca jego własność, ale jednocześnie będąca objętą małżeńską wspólnością ustawową, czyli stanowiąca współwłasność jego i jego małżonki. Zdaniem zaś Instytucji Zarządzającej, w takiej sytuacji nie można mówić o spełnieniu warunku z § 4 ust. 8 regulaminu konkursu, gdyż wówczas wnioskodawcą nie jest osoba, której przysługuje wyłączna własność nieruchomości, na której ma realizować projekt i wbrew celom konkursu, jego faktycznym beneficjentem będzie wówczas także osoba niewystępująca o dofinansowanie. Odnosząc się do przeciwstawnych stanowisk stron postępowania sądowego na wstępie należy rozważyć charakter regulacji, na podstawie której Instytucja Zarządzająca wydała swoje rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie negatywna ocena projektu Skarżącego została umotywowana postanowieniami regulaminu konkursu i niespełnieniem ustanowionych jego zapisami warunków. Sam regulamin konkursu, jako główny akt regulujący przeprowadzenie i rozstrzygnięcie konkursu, znajduje prawne umocowanie w przepisach ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz.1431 ze zm.), zwanej dalej ustawą o polityce spójności. I choć przedmiotowy regulamin, jak również jego załączniki, czyli rozumiana kompleksowo dokumentacja konkursowa, nie stanowi źródeł powszechnie obowiązującego prawa, to znajduje ona oparcie w przepisach zarówno prawa krajowego, jak i wspólnotowego, na podstawie których została wydana. Tym samym nie może być z nimi sprzeczna. Reguły przeprowadzania konkursu nie mogą być więc oderwane od treści norm prawnych, ale winny znajdować w nich zakorzenienie i stanowić ich odzwierciedlenie w odpowiednim zakresie. Podstawą opracowania przez Instytucję Zarządzającą regulaminu konkursu w niniejszej sprawie był przepis art. 41 ust. 1 ustawy o polityce spójności, zgodnie z którym właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Wymogi, co do treści postanowień regulaminu precyzuje z kolei art. 41 ust. 2 ustawy o polityce spójności, który określa minimalne wymogi odnośnie jego zapisów. W punkcie 7 art. 41 ust. 2 ustawy o polityce spójności zamieszczono zapis, zgodnie z którym regulamin konkursu powinien zawierać kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia. W niniejszej sprawie postanowieniem § 4 ust. 8 regulaminu konkursu do zasad jego przeprowadzenia (oceny zgłoszonych projektów) wprowadzono wymóg wykazania się przez wnioskodawcę prawem do dysponowania nieruchomością, na cele realizacji zgłoszonego przez niego projektu. W tymże postanowieniu zawarto jednak zastrzeżenie, że tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością może być wyłącznie prawo własności lub prawo wieczystego użytkowania. Tak więc, mając na uwadze treść zapisu § 4 ust. 8 regulaminu konkursu stwierdzić należy, że zawiera on opis jednego z kryteriów konkursowych, co jest bezsporne między stronami, które jednak toczą spór co do znaczenia jego postanowień. Analizując treść § 4 ust. 8 regulaminu konkursu stwierdzić należy, że zgodnie z jej brzmieniem Instytucja Zarządzająca, ustanawiając wymóg wylegitymowania się przez wnioskodawcę prawem do dysponowania nieruchomością, ograniczyła jednocześnie możliwość wykazania się tym prawem wyłącznie do prawa własności i prawa wieczystego użytkowania, wykluczając tym samym powołanie się przez wnioskodawcę na którekolwiek z praw obligacyjnych czy też ograniczonych praw rzeczowych. Taki sposób zakreślenia zakresu praw nie budzi wątpliwości, które wywołuje jednakże to, czy jedynie dopuszczalnym w tym wypadku prawem własności czy też prawem wieczystego użytkowania wnioskodawca winien się legitymować na zasadach wyłączności czy też dopuszczalne jest wykazywanie tego prawa, przysługującego mu wspólnie z innymi współwłaścicielami czy współużytkownikami wieczystymi. Postanowienia regulaminu konkursu nie dostarczają jednoznacznej i jasnej odpowiedzi na przedmiotowe pytanie. W przedmiotowym zakresie nie spełniają więc wymogu podania znaczenia kryterium, który to warunek wynika z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o polityce spójności. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ogólne i zarazem fundamentalne zasady przeprowadzania naboru projektów do dofinansowania określa przepis art. 37 ust. 1 ustawy o polityce spójności, w myśl którego właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wśród tych zasad wymieniona została między innymi zasada przejrzystości, której urzeczywistnienie wymaga między innymi jednoznacznego i precyzyjnego określenia kryteriów wyboru projektów. Sprecyzowanie tych wymogów winno mieć miejsce w postanowieniach regulaminu konkursu, bądź też jego załącznikach, tj. kryteriach wyboru. W niniejszym przypadku dokumentacja konkursowa nie do końca spełnia te wymagania, albowiem z jej postanowień, w szczególności zapisów zawartych w regulaminie konkursu wynika tylko rodzaj wymaganego prawa do dysponowania nieruchomością, natomiast wymagana dodatkowo przez organ wyłączność wnioskodawcy w odniesieniu do tego prawa, nie została w sposób jednoznaczny wyartykułowana. Zwalczając zarzuty Skarżącego w zakresie nieprawidłowej oceny omawianego kryterium Instytucja Zarządzająca zaprezentowała w swoich rozstrzygnięciach, tj., ocenie projektu i uchwale o odmowie uwzględnienia wniesionego od niej protestu, szeroki wywód na temat tego, że prawa współwłasności nie można utożsamiać z prawem własności. Ze stanowiskiem tego rodzaju nie sposób się jednak zgodzić, albowiem współwłasność, jak to podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie sądowym, jest pochodną prawa własności, tak więc nie sposób zasadnie wywodzić twierdzeń o ich odrębności. Własność i współwłasność uregulowane zostały przepisami tego samego tytułu K.c. (tytuł II), a definiując współwłasność w art. 195 K.c. ustawodawca stwierdził, że własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Mając na uwadze brzmienie przedmiotowego przepisu stwierdzić należy, że charakteryzując współwłasność ustawodawca odwołał się do prawa własności, zaznaczając jedynie, że w tym przypadku (współwłasności) prawo to przysługuje kilku osobom. Tak więc argumentacja Instytucji Zarządzającej odnośnie odmienności prawa własności w stosunku do prawa współwłasności, wywodzona z okoliczności regulowanych prawem cywilnym, jest niezasadna i nie przystaje do okoliczności sprawy. Jak to już bowiem wyżej zasygnalizowano Zarząd Województwa próbuje w ten sposób wywieść, że z samej tylko różnicy pomiędzy własnością i współwłasnością można wywieść wymóg wyłączności do dysponowania nieruchomością, czy to w ramach prawa własności czy też wieczystego użytkowania, co jednak nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Jak to już wyżej stwierdzono, niedoprecyzowanie w postanowieniach regulaminu konkursu wymogu co wyłączności prawa do dysponowania nieruchomością należy potraktować w kategoriach uchybienia zasadzie przeprowadzenia naboru projektów w sposób przejrzysty. Tego rodzaju nieprawidłowości Instytucja Zarządzająca dopuściła się zaś jednak nie na etapie oceny wniosku/projektu Skarżącego, lecz na etapie opracowania regulaminu konkursu, w odniesieniu do jednego z kryteriów oceny. Wobec tego opisywane niejasności i wątpliwości miały wpływ nie tylko na sytuację Skarżącego, ale również innych wnioskodawców oraz pozostałych podmiotów faktycznie lub potencjalnie zainteresowanych uzyskaniem wsparcia w ramach naboru [...], w ramach którego aplikował Skarżący. Mając na uwadze powyższe nie sposób jednak nie zauważyć także tego, że zasada przejrzystości nie jest jedyną, jaką w zakresie wymogów przeprowadzenia naboru projektów ustanawia przepis art. 37 ust. 1 ustawy o polityce spójności. Wśród pozostałych zasad przepis ten wymienia bowiem również zasadę rzetelności, bezstronności i równości. Tę ostatnia ustawodawca akcentuje w szczególności w odniesieniu do równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Instytucja związana z udzielaniem informacji znajduje odzwierciedlenie w przepisach ustawy o polityce spójności, która w art. 41 ust. 2 pkt 12 stanowi, że każdy regulamin konkursu określa w szczególności formę i sposób udzielania wnioskodawcy wyjaśnień w kwestiach dotyczących konkursu. Tak więc owe wyjaśnienia, znajdując umocowanie nie tylko w szeroko pojętej dokumentacji konkursowej, ale także przepisach powszechnie obowiązującego prawa rangi ustawowej, stanowią niejako rodzaj nie tylko tzw. oficjalnej wykładni poszczególnych postanowień regulaminu i jego załączników, ale również ich doprecyzowania. W niniejszej sprawie regulamin konkursu, a konkretnie jego § 22, zawiera tego typu regulacje, wskazując między innymi, że Instytucja Zarządzająca udziela wszystkim zainteresowanym informacji odnośnie interpretacji postanowień regulaminu konkursu. Tak więc zarówno Skarżący, jak i pozostałe zainteresowane konkursem podmioty, w sytuacji wątpliwości, między innymi co do znaczenia zapisów precyzujących poszczególne kryteria, mieli możliwość zwrócenia się o udzielenie wyjaśnień w tym przedmiocie. Z tego uprawnienia skorzystało wielu zainteresowanych, z których przynajmniej dwóch miało wątpliwości odnośnie znaczenia zapisów § 4 ust. 8 regulaminu konkursu, będących przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Odpowiedzi udzielone tym podmiotom został zamieszczone w portalu internetowym Instytucji Zarządzającej, w terminach znacznie poprzedzających końcową datę naboru wniosków, a zarazem datę złożenia wniosku przez Skarżącego, tj. o ponad miesiąc. Wobec tego obiektywnie rzecz biorąc istniała możliwość zapoznania się z tymi wyjaśnieniami i interpretacją zapisów regulaminu konkursu, prezentowaną przez Instytucję Zarządzającą. Skarżący tymczasem, nie tylko nie zwrócił się do Instytucji Zarządzającej o udzielenie mu stosownych wyjaśnień, ale również nie zapoznał się z zamieszczonymi informacjami, dotyczącymi problematyki prawa do dysponowania nieruchomością w formie współwłasności. Nie negując tego faktu, we wniesionej do Sądu skardze podniósł jedynie, że nie sposób jest ustalić daty zamieszczenia wyjaśnień na stronie internetowej Instytucji Zarządzającej, jednakże pismo procesowe Zarządu Województwa i jego załączniki pozawalają na stwierdzenie, że wyjaśnienia te zostały zamieszczone na długo przed upływem terminu składania wniosków w ramach naboru. Tak więc sugestie Skarżącego, że nie miał możliwości zapoznania się z wyjaśnieniami, nie zasługują na uwzględnienie. W oparciu o wyżej przytoczone okoliczności stwierdzić należy, że zasada rzetelności, równości i bezstronności w dostępie do dofinansowania udzielanego w ramach naboru projektów nie pozwala na jakiekolwiek faworyzowanie któregokolwiek z wnioskodawców, a zwłaszcza tego, który nie skorzystał, w odróżnieniu od innych, z zagwarantowanej wszystkim uczestnikom konkursu możliwości zwrócenia się o wyjaśnienie znaczenia poszczególnych zapisów regulaminu oraz nie zaznajomił się z opublikowanymi i powszechnie dostępnymi wyjaśnieniami. Niedopełnienie tego rodzaju aktu staranności we wskazanym zakresie nie może być okolicznością przemawiającą za bardziej względnym czy też uprzywilejowanym potraktowaniem tego podmiotu, który nie poczynił starań w kierunku pozyskania niezbędnych mu informacji. Zauważyć bowiem należy, że uczestnicy, którzy zwracali się o udzielenie wyjaśnień czy też zapoznali się z treścią zamieszczonych w portalu Instytucji Zarządzającej wyjaśnień, chcąc spełnić określone w nich wymagania, zapewne podjęli odpowiednie starania w tym zakresie, dostosowując swoje prawa do nieruchomości do wymogów stawianych przez Zarząd Województwa. Tak więc niepodjęcie działań w tym zakresie nie może stanowić podstawy faworyzowania Skarżącego, nawet w sytuacji niedopełnienia przez właściwą Instytucję Zarządzającą wymogów odnośnie dostatecznej przejrzystości postanowień regulaminu konkursu i dokumentacji konkursowej. Wobec tej, swoistego rodzaju konkurencji zasady przejrzystości i zasady równości, prymat przyznać należy tej drugiej, tym bardziej że niedopełnienie wymogów w zakresie pełnego urzeczywistnienia pierwszych z tych zasad miało skutek nie tylko wobec Skarżącego. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że kognicja sądu administracyjnego, w sprawach dotyczących realizacji programów w zakresie polityki spójności sprowadza się do oceny, pod względem zgodności z prawem, konkretnych rozstrzygnięć, skierowanych do określonych - zindywidualizowanych podmiotów, a nie oceny zasad przeprowadzania całego naboru, mających charakter ogólny i generalny. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że podjęte przez Instytucję Zarządzającą rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w sposób mający istotny wpływ na wynik tej oceny, dlatego na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o polityce spójności, oddalił skargę.