I SA/Rz 516/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Ł.M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [.] maja 2017 r. nr [.] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że w lipcu 2017 r. obronił pracę magisterską na Uniwersytecie [.] i zamierza podjąć studia zaoczne w K. Na lokacie bankowej ma zgromadzone 30 000 zł, jednak środki te, wraz z wynagrodzeniem z prac wakacyjnych, zamierza przeznaczyć na kontynuowanie nauki. Dochód rodziców wynosi: w przypadku matki około 1035 zł z renty, w przypadku ojca 2600 zł z wynagrodzenia za pracę. Po śmierci brata stan zdrowia matki znacznie się pogorszył, a otrzymywane przez nią świadczenie ledwo wystarcza jej na zakup lekarstw. Ojciec posiada samochód osobowy Fiat Punto z 2007 r. Rodzice są właścicielami działki o pow. 447 m2 zabudowanej budyniem mieszkalnym z 1980 r. Oświadczył, że wydatki na gaz wynoszą miesięcznie 60 zł, za energię elektryczną 150 zł, wodę, ścieki i odpady stałe – 200 zł, a opał na zimę około 4 000 zł na cały sezon. Sam natomiast nie posiada żadnego wartościowego majątku, nie jest właścicielem żadnej nieruchomości. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał żadnych z powyższych przesłanek, a zadeklarowana sytuacja materialna jego i rodziny nie pozwalała uwzględnić wniosku w jakimkolwiek zakresie. Suma środków zgromadzonych na lokacie bankowej wnioskodawcy (30 000 zł) wielokrotnie przewyższa należny w sprawie wpis od skargi wynoszący 200 zł, a także ewentualne pozostałe koszty sądowe, których jednostkowa wysokość nie będzie przekraczać 100 zł. Wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika reguluje umowa między stronami, ale mając na uwadze postanowienia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), również pozostaje ono w zasięgu możliwości płatniczych skarżącego. Ponadto, pomimo oświadczenia o podejmowaniu prac wakacyjnych skarżący nie określił, jakie osiąga z tego tytułu dochody. Nie ulega zaś wątpliwości, że zakończył studia i w wieku 24 lat ma możliwość kontynuowania zatrudnienia także po zakończeniu okresu wakacyjnego, zwłaszcza że kolejne studia, już po uzyskaniu tytułu magistra, mają mieć charakter zaoczny. Wnioskodawca ma obecnie zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, rodzice osiągają stałe dochody, które pozwalają im na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, w tym regulowanie zadeklarowanych wydatków, choć nie określono stanu oszczędności tychże rodziców. Posiadane środki pozwalają wnioskodawcy na samodzielne utrzymywanie się przez dłuższy czas, zaś wydarzenia przyszłe, związane z zamiarem dalszego kontynuowania nauki, są na tyle odległe i niepewne, że nie można traktować ich jako uzasadniające potrzebę ochrony lub pomnażania prywatnego majątku (oszczędności) w celu zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych kosztem obciążania budżetu państwa wydatkami zainicjowanego przez niego postępowania. Prawo pomocy ma służyć osobom nieposiadającym jakiegokolwiek dochodu i majątku, albo które całość posiadanych zasobów muszą przeznaczać na pokrywanie kosztów podstawowego utrzymania, i które przy wykorzystaniu wszystkich swoich możliwości nie są w stanie obiektywnie ponieść takich kosztów we własnym zakresie. Strona inicjująca postępowania sądowe, stosownie do art. 199 Ppsa, musi zaś liczyć się z koniecznością pokrycia części kosztów z nim związanych, jeżeli posiada na to wystarczające środki i nie będzie z tego powodu cierpieć niedostatku. Rozpoznając wniosek o prawo pomocy referendarz bada jedynie stan majątkowy wnioskodawcy, a ten w przypadku Ł.M. przemawia przeciwko uwzględnieniu wniosku. Posiadane środki pozwalają mu pokryć pełne koszty postępowania, bez jakiegokolwiek uszczerbku w podstawowym utrzymaniu. Nie można przyjąć, że jest osobą ubogą, której bez pomocy państwa nie zostanie zapewniony dostęp do sądu. Wobec tego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, orzeczono o odmowie uwzględnienia wniosku.