I SA/Rz 518/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Piotr Popek / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 2.065 (dwa tysiące sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium/organ), po rozpatrzeniu odwołania B. W. (dalej: podatnik/skarżący) decyzją z dnia [...] maja 2017 roku nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 rok w kwocie 6 200,00 zł. Okoliczności faktyczne w przedmiotowej sprawie przedstawiają się następująco. Skarżący w roku podatkowym 2017 r. jest właścicielem grantów położonych w P. na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...], stanowiących łączną powierzchnię 2,8609 ha. Na podstawie ewidencji gruntów i budynków organ I instancji ustalił, że na dzień 1 stycznia 2017 r. na ogólną powierzchnię składało się 9 290 m2 dróg (dr), 16 666 m2 użytków kopalnych (K) oraz 0,2653 ha użytków rolnych, z czego 0,2635 ha sklasyfikowanych jako pastwiska klasy VI (Ps VI), a 0,0018 ha sklasyfikowanych jako grunty pod stawami niezarybionymi położonymi na łące klasy V (Wsr Ł V). Od 1 marca 2017 r. ten stan uległ zmianie, gdyż w związku z zakończeniem procesu rekultywacji wyrobiska górniczego zlokalizowanego częściowo na w/w działkach ewidencyjnych, w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z zawiadomieniem Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia 27 lutego 2017 r. zmieniono klasyfikację na działkach nr [...], [...] i [...] w taki sposób, że na ogólną powierzchnię 2,8609 ha gruntów składało się 7 819 m2 dróg (dr) oraz 2,0790 ha użytków rolnych, z czego 0,6938 ha sklasyfikowanych jest jako grunty pod stawami niezarybionymi na łące klasy V (Wsr Ł V), 0,5058 ha stanowi pastwisko klasy VI (Ps VI), a 0,8794 ha jako pastwisko klasy V (Ps V). Uwzględniając powyższe, oraz fakt, że użytki rolne będące własnością skarżącego w 2017 r. położone są w klasie V i VI, które podlegają zwolnieniu ustawowemu oraz ze względu na brak stwierdzenia zajęcia użytków rolnych na prowadzoną działalność gospodarczą, organ I instancji ustalił, że kwota podatku rolnego na 2017 r. wyniosła 0 zł. W zakresie podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r. organ przyjął do opodatkowania: - na działce nr [...]: drogi (dr) o powierzchni 1 471 m2, użytki kopalne (K) o powierzchni 2 049 m2; - na działce [...]: drogi (dr) o powierzchni 7819 m2; - na działce [...]: użytki kopalne (K) o powierzchni 10 742 m2; - na działce nr [...] użytki kopalne (K) o powierzchni 3 875 m2. Natomiast od 1 marca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. organ przyjął do opodatkowania na działce nr [...] drogi (dr) o powierzchni 7 819 m2. Razem nieruchomości gruntowe zostały opodatkowane podatkiem w wysokości 6 200,46 zł. Organ I instancji przytoczył treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.) zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami wskazanymi w ustawie podatkowej. Pomimo zatem tego, że Skarżący – właściciel gruntów, jest osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, według organu, wszystkie przesłanki i zgromadzony materiał dowodowy potwierdzają, że grunty stanowiące użytki kopalne oznaczone symbolem "K" oraz grunty stanowiące drogę, oznaczoną symbolem "dr" znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy "A". Potwierdza to sposób sklasyfikowania gruntów jako "K" - użytki kopalne, objęcie ich koncesją na wydobycie surowców przez podmiot gospodarczy, jakim jest "A", a także zatwierdzony przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. dla w/w przedsiębiorstwa Plan Ruchu Zakładu Górniczego "[...]". Podkreślił dalej organ I instancji, że decyzją Starosty Powiatu [...] nr [...] r. z dnia [...] listopada 2016 r. uznano za zakończoną rekultywację terenów poeksploatacyjnych surowców ilastych ceramiki budowlanej ze złoża "[...]", w granicach obszaru i terenu górniczego "[...]", obejmujących części działek ewidencyjnych nr [...] (o powierzchni 0,2050 ha), 339/30 (o powierzchni 0,3876 ha) oraz działkę nr [...] (o powierzchni 1,0742 ha), którą skierowano nie do właściciela nieruchomości, lecz przedsiębiorcy. Powyższa decyzja stanowi o zakończeniu wieloetapowego procesu rekultywacji użytków kopalnych na działkach nr [...], [...] i [...], będącego integralną częścią prowadzonej działalności gospodarczej na tych gruntach. Jak podkreślił dalej organ, zostały przeprowadzone oględziny tych gruntów w celu określenia charakteru ich użytkowania i nie stwierdzono, aby grunty - użytki kopalne "K" były związane w dalszym ciągu z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z powyższym opodatkowane zostały te grunty stawką dla gruntów pozostałych w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 28 luty 2017 r.. Dopiero po zmianie klasyfikacji gruntów, o czym organ został powiadomiony w lutym 2017 r., spowodowała zmianę sposobu opodatkowania tych gruntów od 1 marca 2017 r. to jest podatkiem rolnym. Przedmiot opodatkowania stanowił także grunt stanowiący drogę, sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", położony na działkach nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 9 290 m2. Po zmianie klasyfikacji gruntów na użytki rolne na działce [...], powierzchnia drogi pomniejszona została od 1 marca 2017 r. do 7 819 m2. Jak ustalił organ, przedmiotowa droga jest jedyną drogą dojazdową do Odkrywkowego Zakładu Górniczego "[...]", z którego następuje wydobycie surowców z użytków kopalnych znajdujących się na działce nr [...], należących do B. W. - właścicielki "A". Przedsiębiorstwo to posiada obowiązującą koncesję na wydobycie surowców ilastych z wyżej wymienionego złoża oraz Plan Ruchu Odkrywkowego Zakładu Górniczego "[...] 1" a także systematycznie przedkłada informacje o ilości wydobytej kopaliny. Zauważył organ, że B. W. przy zniesieniu współwłasności ustanowiła nieodpłatną służebność gruntową prawa przejazdu, przechodu, przegonu całą szerokością działek [...] i [...], które stanowią drogę dojazdową, na rzecz właściciela działki [...], a więc na swoją rzecz. Organ podatkowy ustalił na podstawie zeznań świadków, protokołu oględzin i twierdzeń stron w innych postepowaniach, że droga znajdująca się na działkach nr [...] i [...] jest utwardzona na całej swej długości gruzem ceglanym, na której odbywa się ruch samochodów ciężarowych kierujących się do/z zakładu górniczego, co stoi w sprzeczności z oświadczeniem podatnika do organu, w którym podał, że jest to trakt stanowiący drogę dojazdową do jego działek gruntowych [...] i [...]. Zdaniem organu I instancji, ujawnione okoliczności sprawy wskazują jednoznacznie, że droga położona na działkach nr [...] i [...], oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" o łącznej powierzchni 9 290 m2 do dnia 28 lutego 2017 r., a od 1 marca 2017 r. na działce nr [...] o powierzchni 7819 m2 jest w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą oraz jest wykorzystywana (zajęta) przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W związku z powyższym grunt ten opodatkował stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślił dalej, powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że posiadanie na gruncie prawnopodatkowym gruntów przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie może być odnoszone tylko i wyłącznie do posiadania w rozumieniu cywilistycznym, ale oznacza każdy rodzaj władztwa ekonomicznego nad rzeczą, pozwalający na korzystanie z niej bez względu na fakt czy władztwo to jest wyrazem prawa (własności, użytkowani, dzierżawy), czy też nie jest z takim prawem związane. Ponadto wskazał, że przedsiębiorca może posiadać majątek cudzy, w stosunku do którego podatnikiem jest inny podmiot (właściciel), a w takim razie zastosowanie znajdzie najwyższa stawka podatkowa, przywołując w tym względzie wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 846/13. Organ I instancji odniósł się także do zwolnienia przedmiotowego zawartego w § 1 uchwały Rady Miejskiej w Przecławiu nr XXV.222.2017 z dnia 17 lutego 2017 r. (Dz.Ur. Woj. Podkarpackiego z 2017 r., poz. 738), na podstawie którego zwolnione od podatku od nieruchomości zostały "grunty zajęte pod drogi dojazdowe do pól, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem dr, nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Podkreślił jednak organ, że grunt związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest, zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., gruntem będącym w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a jak wykazano drogi położone na działkach nr [...] i [...] są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr", jednakże uznane zostały, za będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a tym samym za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaznaczył też organ, że w przypadku dwóch sposobów wykorzystywania tego przedmiotu podatkowania, tj. jako drogi dojazdowej do użytków rolnych i drogi dojazdowej do zakładu odkrywkowego, nie oznacza, że droga przestaje być wykorzystywana i posiadana przez przedsiębiorcę. Nie ma w tym zakresie znaczenia częstotliwość lub proporcjonalność występowania poszczególnego sposobu użytkowania tego gruntu na określone cele, choć zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż głównym sposobem wykorzystywania drogi jest prowadzona działalność gospodarcza. W odwołaniu od decyzji wymiarowej Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2017 r. podatnik podniósł, że nie zgadza się na obciążenie go podatkiem jak przedsiębiorcę, ponieważ nigdy przedsiębiorcą nie był i nie pobiera opłat za przejazd od sąsiadów, którzy korzystają z jego drogi. Podkreślił też, że jego matka jako osoba fizyczna posiada służebność przejazdu przez działkę [...], ale ona jest właścicielem i współwłaścicielem 7,5 ha gospodarstwa rolnego i 0,9 ha kopalni gliny, które to grunty sąsiadują z jego gruntami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że spór dotyczy rodzaju stawki podatkowej w podatku od nieruchomości od działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej drogę, to jest czy powinna podlegać stawką od gruntów pozostałych czy też stawką od gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W kwestii związania gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą organ odwoławczy odwołał się do stanowiska WSA w Rzeszowie z wyroku z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 846/13, które w całości podzielił. Uznał więc, że grunt pomimo tego, że jego właścicielem jest skarżący, to wykorzystywany jest przez przedsiębiorcę, a zatem zasadnie został opodatkowany według najwyższych stawek. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej ma jedynie charakter deklaratoryjny, co oznacza, że wprawdzie powinien być zgodny z rzeczywistym charakterem i rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, ale nie musi tak być w rzeczywistości. W rezultacie należy zawsze badać w szczegółach stan faktyczny sprawy. Przyznanie, że status przedsiębiorcy można nabyć wyłącznie po dokonaniu wpisu do stosownego rejestru, oznaczałoby zdaniem Kolegium, że podatnicy mogą skutecznie unikać właściwych obciążeń podatkowych, już choćby przez to, że odpowiedniego wniosku nie złożą. Stąd też uznał, że wpis do rejestru jest tylko jedną z okoliczności, na podstawie których dokonuje się oceny, czy dany podatnik prowadzi działalność gospodarczą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniesionej za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona decyzji tej zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania: - art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2017 r., poz. 201 – dalej: O.p.) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza [...]; - art. 210 § 4 w zw. z art. 124 O.p. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady przekonywania; - art 127 O.p. - poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności wskutek braku przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania merytorycznego; - art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. - poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy podjęcia wszelkich niezbędne działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym; - art. 121 § 1 O.p. - poprzez zaniechanie dokonania wnikliwej i wyczerpującej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie na etapie postępowania pierwszoinstacyjnego, jak również zaniechanie przeprowadzenie własnego wnikliwego postępowania dowodowego w związku z podniesionymi zarzutami przez odwołującego, ograniczając się tylko i wyłącznie do powierzchownego zbadania akt postępowania. - art. 187 § 1 O.p. - poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, co doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy; - art. 191 O.p. - poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy, co doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy; II. naruszenie prawa materialnego: - art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - poprzez jego wadliwą wykładnią, która doprowadziła do uznania, iż grunty będące własnością podatnika są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369.; dalej: P.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W wypadku zaś niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 P.p.s.a.. Z perspektywy tak zakreślonych granic kontroli stwierdzić przychodzi, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu dającym podstawy do uznania, że owe naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. Na wstępie godzi się zauważyć, że sprawa dotyczący wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r. i ma charakter złożony, gdyż zmiany w zakresie klasyfikacji gruntów stanowiących przedmiot opodatkowania implikowały różny sposób opodatkowania za pierwsze dwa miesiące (okres od 1 stycznia 2017 r. do 28 luty 2017 r.) oraz za kolejne miesiące (od 1 marca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.). Zaskarżona decyzja tych zależności nie niuansuje odnosząc się wyłącznie do kwestii opodatkowania działki gruntowej nr ew. [...] stanowiącej według ewidencji gruntów i budynków drogę (dr) i to tylko za okres od 1 marca 2017 r., pomimo, że odwołaniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. zaskarżono decyzje organu I instancji w całości, a już opodatkowanie gruntów stanowiących drogi według stawki najwyższej kwestionowano za cały rok 2017 r. Przyjmując nawet, że zasadniczą kwestią sporną, związaną przede wszystkim z wysokością obciążenia podatkowego, jest opodatkowanie działki gruntowej 339/18, zaskarżona decyzja nie daje klarownej i zrozumiałej odpowiedzi, dlaczego podlega ona opodatkowaniu według stawki najwyższej. Organ odwoławczy ogranicza się w tej mierze do literalnego przytoczenia fragmentów orzeczenia WSA w Rzeszowie, które jednak, zapadło w nieco odmiennym stanie faktycznym. Organ odwoławczy tymczasem nie odnosi poglądu sądu wyrażonego w przywołanej sprawie do realiów niniejszej sprawy i nie wyciąga na tym tle własnych wniosków. Kolejnym argumentem przeciwko stanowisku Skarżacego, było odwołanie się do sposobu rozumienia prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie ustawy podatkowej, słusznie skądinąd wywodząc, że każda działalność, odpowiadająca definicji działalności gospodarczej z ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.Dz. U. z 2015r., poz. 584 ze zm.) bez względu na formę organizacyjną podmiotu ją wykonującą, posiadanie wymaganego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej czy też nie, będzie uznana za działalność gospodarczą, na mocy art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.. Jednakowoż nie wiadomo, czy organ odwoławczy te uwagi odnosi do skarżącego, przydając mu przymiot przedsiębiorcy, wbrew zresztą stanowisku organu i instancji, czy też jednak do B. W., pytanie tylko w jakim celu, skoro fakt posiadania przez nią statusu przedsiębiorcy nie budzi wątpliwości. Innej argumentacji, nie mówiąc już o analizie stanu faktycznego, zaskarżona decyzja nie zawiera. Na tym więc w zasadzie kończy się uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które w gruncie rzeczy nie zawiera konkretnych, rzeczowych argumentów, z odwołaniem się do okoliczności faktycznych sprawy, przekonywujących o zasadności opodatkowania gruntów skarżącego według stawek najwyższych, pomimo, że bezspornie działalności gospodarczej nie prowadzi. Nie jest dostateczna w tej mierze lakoniczna konstatacja organu odwoławczego, zresztą bez jakiegokolwiek umotywowania i rozwinięcia, że grunt należący do skarżącego jest wykorzystywany przez innego przedsiębiorcę. Zdaniem Sądu, powołanie się na treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym, co do zasady, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą nie jest wystarczające do uznania, że podatnik, właściciel gruntów, będzie opodatkowany jak przedsiębiorca tylko dlatego, że podmiot, który taką działalność prowadzi, w jakimś zakresie ten grunt posiada. Uznanie, że owo posiadanie wiąże się z tą działalnością gospodarczą, oceniane być może tylko z perspektywy przedsiębiorcy, a więc na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości tego właśnie podmiotu. W sytuacji, gdy postępowanie dotyczy innego od przedsiębiorcy podatnika, tak jak w niniejszej sprawie osoby fizycznej, dla opodatkowania go według stawki najwyższej, konieczne jest zbadanie na czym polega korzystanie z jego gruntu przez przedsiębiorcę, a nie poprzestanie tylko na stwierdzeniu, że owym posiadaczem jest przedsiębiorca. Układ okoliczności danej sprawy, in concreto, powinien wskazywać, że władztwo ekonomiczne przedsiębiorcy nad gruntem podatnika, wykazuje ścisły związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do nieracjonalnych i nielogicznych wniosków, że podatnik, byłby obciążony wyższą stawką podatku od nieruchomości, tylko dlatego, że inny podmiot – przedsiębiorca, nawet bez jego wiedzy i zgody, wejdzie w posiadanie (władztwo) jego nieruchomości, nie wiążące się ze sferą prowadzonej działalności gospodarczej. Takiej analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przeprowadzono, mimo, że organ i instancji w tym kierunku poczynił obszerne ustalenia i zawarł stosowne rozważania w decyzji wymiarowej. To oczywiście nie zwalniało organu odwoławczego ponownie rozpoznającego sprawę dokonać własnej oceny zgromadzonych dowodów i wynikających z nich okoliczności w kontekście zasad opodatkowania spornego gruntu. Zasadniczą przyczyną dla której należy wyeliminować z obiegu prawnego zaskarżoną decyzję jest zatem słuszny zarzut skargi naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie zasadności opodatkowania gruntów należących do Skarżącego, co w konsekwencji naruszyło także przywołaną w skardze zasadę przekonywania określoną w art. 124 O.p.. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Taki sposób wydania decyzji jaki zaprezentował w niniejszej sprawie organ odwoławczy, sprawia, że organ ten w istocie uchylił się od swoich podstawowych obowiązków względem adresata decyzji, a sądowi uniemożliwił pełną kontrolę jej legalności. Nawet jeżeliby kierując się logiką zdarzeń przyjąć, że organ odwoławczy utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, milcząco zaaprobował stanowisko i przyjętą na jego poparcie argumentację organu I instancji co do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów będących własnością skarżącego, to jednak wypada zauważyć, że organ odwoławczy przytacza wykluczającą się, sprzeczną argumentację swojego stanowiska co sprawia, że decyzja jest niespójna i wewnętrznie sprzeczna. W świetle powyższych uwag, nie ma potrzeby ustosunkowywania się do pozostałych zarzutów skargi, gdyż byłoby to przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższe uwagi, usunie dostrzeżone uchybienia i wyda stosowną decyzję, w której zawrze prawidłowe i adekwatne do sprawy uzasadnienie faktyczne i prawne. Na zasądzone na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. koszty postępowania sądowego w kwocie 2 065 zł składają się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 248 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w wysokości 1 800 zł (na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U. z 2015r., poz. 1804).