I SA/Rz 528/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędzia WSA Grzegorz Panek Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych PROW na 2016 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej A. P. kwotę 119 (sto dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. P. – zwanej dalej skarżącą, od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie przyznania skarżącej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2016 r., w wysokości 2 956,59 zł, a także ustalenia obszarów gruntu objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym na 2,72 ha, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżąca realizuje pięcioletnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Pierwszy wniosek o przyznanie tego rodzaju płatności złożyła w 2015 r., (wtedy też rozpoczęła realizację zobowiązania). Wówczas to przyznano skarżącej płatność do powierzchni 3,46 ha. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydając decyzję z dnia [...] maja 2017 r., w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za 2016 r., stwierdził, że skarżąca zmniejszyła powierzchnię gruntów, na której realizuje podjęte rok wcześniej zobowiązanie o 0,74 ha. Okoliczność ta spowodowała więc proporcjonalne zmniejszenie wysokości przyznanej płatności. Odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła skarżąca, w którego treści wyjaśniła, iż nie zmniejszyła powierzchni, na której realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. Dodała też, że pominięcie kodów, w przypadku działek nr [...], [...] i [...], we wniosku za 2016 r., było wyłącznie efektem przeoczenia, gdyż na tych nieruchomościach zobowiązanie jest w dalszym ciągu realizowane, a odpowiednie zabiegi agrotechniczne są dokumentowane w rejestrze rolnośrodowiskowym. Niezależnie od powyższego skarżąca dodała, że przeoczenie, o którym wyżej mowa, wynikało z tego, że wypełniała ona spersonalizowany wniosek, przesłany jej do uzupełnienia, który został nieprawidłowo wydrukowany. To wprowadziło ją w błąd. Przesłany skarżącej wniosek, zgodnie z jej wyjaśnieniami, w części VII nie zawierał trzech działek ewidencyjnych, do których w 2015 r. przyznana została płatności (działki nr [...], [...], [...]), brak też było załączników graficznych. W części VIII wniosku nie uwzględniono zaś działek nr [...], [...] i [...], chociaż figurowały one w części VII. W związku z tym skarżąca, w części VIII wniosku, dopisała przedmiotowe działki ręcznie, poprzez niedopatrzenie pominęła jednak właściwe symbole kodów (5.5 półnaturalne łąki dwukośne). W związku z powyższym skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 21 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 316, str. 65 ze zm., zwanej dalej rozporządzeniem 1122/2009) nie naruszając przepisów art. 11-20, wniosek o przyznanie pomocy może być poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu, w przypadku gdy właściwy organ wykrył oczywiste błędy. Ponadto, w myśl art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., zwanej dalej K.p.a.) jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Tymczasem organ, mimo przytoczonych wyżej regulacji, nie wezwał jej do uzupełnienia braków, co dodatkowo utwierdziło ją w przekonaniu, że wniosek o przyznanie płatności na 2016 r. wypełniła prawidłowo. Do odwołania skarżąca dołączyła kopię planu rolnośrodowiskowego i rejestru zabiegów agrotechnicznych, zawierających informacje o realizacji zobowiązania z 2015 r. bez zmian. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że z art. 74 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem 1306/2013), wynika obowiązek organu I instancji ustalenia zgodności deklaracji rolnika ze stanem faktycznym. Jak stanowi bowiem § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. poz. 415 ze zm., dalej zwane rozporządzeniem) przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W niniejszej sprawie powierzchnie zadeklarowanych działek rolnych ustalono na podstawie stosownych pomiarów, przeprowadzonych w ramach obiektywnej kontroli. Za 2016 r. powierzchnia deklarowana do płatności, w ramach wariantu 5.5 – półnaturalne łąki świeże wyniosła 2,73, zaś powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli 2,72. Z uwagi na różnicę pomiędzy tymi wielkościami, mniejszą niż 0,1 ha, za obszar zatwierdzony uznano powierzchnię zgłoszoną. Liczona od tej powierzchni płatność, według stawki 1,083 zł/ha, wyniosła 2 959,59 zł. Jeżeli chodzi o zarzut odwołania, dotyczący nieprzyznania płatności do działek nr [...], [...] i [...], to organ podkreślił, że nie zostały one objęte wnioskiem. W kwestii podnoszonego przez stronę nieprawidłowości w treści wydrukowanego i przesłanego jej formularza, istnienia których organ nie neguje, zauważono jedynie, że zgodnie z art. 16 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 227, str. 69 ze. zm., zwanego dalej rozporządzeniem 809/2014) przy składaniu formularza pojedynczego wniosku, wniosku o pomoc lub wniosku o płatność beneficjent wprowadza poprawki w z góry ustalonym formularzu, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie do przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub jeśli jakakolwiek informacja podana w z góry ustalonym formularzu jest błędna. Skoro więc sporne działki nie zostały uwzględnione w części VIII wniosku, to zadaniem skarżącej było dokonanie uzupełnienia w tym zakresie i dopisanie ich, a także prawidłowe ich zadeklarowanie do płatności rolnośrodowiskowej. Organ odwoławczy podkreślił także, że skarżącej przesłano stosowna instrukcję, w której zamieszczono informację na ten temat. Mimo to, jeżeli chodzi o działki nr [...], [...] i [...] pozostawiła ona nieuzupełnioną kolumnę nr 8, zawierającą numer pakietu/wariantu), jak również w przypadku grupy upraw nie oznaczono przy działce podrzędnej skrótu "PRSK". Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaznaczył ponadto, że nieuwzględnienia we wniosku działek nr [...], [...] i [...] nie można potraktować jako oczywistego błędu, w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a. Błąd takiego rodzaju to taki, które może być zweryfikowany w wyniku sprawdzenia informacji zawartej w dokumentach (wnioskach o wsparcie, dokumentach uzupełniających). Tymczasem z treści złożonego wniosku nie wynikało, że skarżąca ubiega się o płatność dla działek nr [...], [...] i [...] (brak tych działek w deklaracji). Organ nie zgodził się, że niezgłoszenie działek, o których wyżej mowa, może być uznane za brak formalny, albo też brak, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a. Wniosek skarżącej o przyznanie płatności nie zawierał takich braków (formalnych). Skarżąca, jedynie odpowiedzialna za treść swojego wniosku, nie wykazała się należyta dbałością o swoje interesy, a próba obarczenia odpowiedzialności organu za taki stan rzeczy okazała się bezskuteczna. Skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła skarżąca, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania. W treści wniesionej skargi podkreślono, że pominięcie we wniosku działek nr [...], [...] i [...] było efektem przeoczenia, a podjęte rok wcześniej zobowiązanie w dalszym ciągu jest realizowane na tych nieruchomościach. Oprócz tego skarżąca powołała się na treść pisma Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa D. O., dołączonego do nowych, poprawnie wypełnionych wniosków, skierowanych do rolników, w którym przyznaje on, że wstępnie wypełniony wniosek, obarczony był błędami. Wobec tego, zaistniała konieczność ponownej wysyłki wniosków. Drugiego, poprawnie wypełnionego wniosku, skarżąca, zgodnie z jej oświadczeniem, już nie otrzymała. W kwestii możliwości popełnienia błędu przy wypełnianiu wniosku skarżąca zauważyła, że może się to przytrafić każdemu, jednakże w takiej sytuacji powinna była zostać wezwana o poprawienie/uzupełnienie uchybień. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Spór pomiędzy skarżącą a organem w niniejszej sprawie sprowadza się właściwie do jednej kwestii, a mianowicie tego czy złożony przez nią wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2016 r. uwzględniał działki nr [...], [...] i [...], które zostały zgłoszone do płatności w roku poprzednim, czy też wskazane wyżej działki zostały przez skarżącą pominięte, w efekcie czego przyjąć należałoby, że zmniejszyła ona powierzchnię na której w 2016 r. realizowała swoje wieloletnie zobowiązanie o 0,74 ha. Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że wniosek skarżącej, w części VIII, nie został kompletnie uzupełniony, jeżeli chodzi o działki nr [...], [...] i [...]. Nie uzupełniono bowiem kolumny nr 8, przeznaczonej na wpisanie numeru pakietu/wariantu, odnośnie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Organ w tym fakcie upatruje pominięcia przedmiotowych działek we wniosku, wskazującego na to, że powierzchnia na której skarżąca realizuje swoje zobowiązanie została zmniejszona. Skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że brak ten, którego istnieniu nie zaprzecza, nie może być interpretowany jako zawężenie zakresu realizowanego przez nią programu, o obszar spornych działek, gdyż pominięcie to było efektem przeoczenia, wynikającego także ze sposobu prowadzenia postępowania przez organ, który wysyłając nieprawidłowo wypełniony wstępny wniosek, niezawierający wszystkich działek, wprowadził ją tym w błąd. Ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącą zarzutów, na wstępie należy podkreślić, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 64 § 2 K.p.a., albowiem przepis ten nie odnosi się do kwestii merytorycznych (braków tego rodzaju), związanych z załatwieniem danej sprawy. Zadeklarowanie do płatności określonych działek lub ich pominięcie, rzutujące w sposób bezpośredni na wysokość przyznanej płatności, ze swej istoty nie może być uznane za brak formalny wniosku lub też innego rodzaju brak, którego nieusunięcie skutkować może pozostawieniem wniosku (podania) bez rozpatrzenia. Tego typu rozstrzygnięcie, niebędące rozstrzygnięciem merytorycznym, przewidziane w art. 64 § 2 K.p.a., jako następstwo nieusunięcia wskazanego w nim braku, przesądza, że wskazana w tym przepisie instytucja nie odnosi się do kwestii merytorycznych. Niezależnie jednak od powyższego zauważyć należy, że pogląd organu, że skarżąca zmniejszyła powierzchnię upraw, na której realizuje swoje wieloletnie zobowiązanie, tylko w oparciu o nieuzupełnienie kolumny 8 części VIII wniosku, odnośnie działek nr [...], [...] i [...], jest zbyt daleko idące i stanowi wyraz nadmiernego formalizmu. Godzi też w zasadę prawdy obiektywnej, obowiązującą na gruncie K.p.a., a znajdującą zastosowanie również w postepowaniu o przyznanie płatności. Zgodnie bowiem z art.4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. z 2017 r. poz. 562 ze zm., zwana dalej ustawą o rozwoju) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że ustawa stanowi inaczej. Reguły prowadzenia postępowania w sprawach związanych z przyznaniem płatności zostały zawarte także w art. 27 ustawy o rozwoju, który stanowi, że z postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zasady dotyczące prowadzenia postępowania w sprawach objętych zakresem przedmiotowym ustawy o rozwoju są więc, w znacznym stopniu, powtórzeniem odpowiednich reguł (zasad) wynikających z przepisów K.p.a., nie sposób więc stwierdzić sprzeczności pomiędzy nimi, wykluczającej zastosowanie tych ostatnich. Tak więc zasadnie można stwierdzić, że w oparciu o wskazane powyżej przepisy organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa mają obowiązek stania na straży praworządności, jak również wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. W okolicznościach niniejszej sprawy organy nie uczyniły jednak zadość temu obowiązkowi. W niniejszej sprawie organy obu instancji, pomimo tego, że w części VIII wniosku działki nr [...], [...] i [...] zostały wymienione (dopisane ręcznie przez skarżącą), przyjęły, bez podjęcia próby wyjaśnienia kwestii niewskazania właściwych kodów w kolumnie 8, że wolą skarżącej było pominięcie wyżej wymienionych działek w realizowanym programie. Takie postępowanie jest tym bardziej niezrozumiałe, że działki te zostały wskazane we wniosku o płatność za rok poprzedni. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wola skarżącej, co do ograniczenia obszaru, na którym realizuje swoje zobowiązanie, nie została w sposób wystarczający zamanifestowana, a postepowanie organu w tym zakresie było w dużej mierze arbitralne i nie znajdowało uzasadnienia w okolicznościach sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ, na poparcie własnego stanowiska, przytoczył art. 16 rozporządzenia 809/2014, zgodnie z którym przy składaniu formularza pojedynczego wniosku, wniosku o pomoc lub wniosku o płatność beneficjent wprowadza poprawki w z góry ustalonym formularzu, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie do przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub jeśli jakakolwiek informacja podana w z góry ustalonym formularzu jest błędna. Przepis ten, zgodnie z literalnym jego brzmieniem, traktuje o korygowaniu wniosków, w sytuacji wystąpienia zmian odnośnie okoliczności mających wpływ na prawo i wysokość otrzymywanych płatności, a także korygowaniu błędów, którymi obarczony jest przesłany beneficjentowi wstępnie wypełniony formularz wniosku. Nic nie mówi o uzupełnieniach wniosku, w znaczeniu wypełnienia braków, których nie można wprost utożsamiać z błędem, a więc dokonanym, jednakże niewłaściwym ujęciem we wniosku określonych działek. W niniejszej sprawie przesłany skarżącej wstępnie wypełniony wniosek nie tyle był dotknięty błędami, co nie był kompletny. Skarżąca, zgodnie ze swoim obowiązkiem, uzupełniła wniosek, podała numery działek i ich powierzchnie, pominęła jednak, jak twierdzi, przez niedopatrzenie, wpisanie właściwych kodów. W tej sytuacji nie można mówić jednak o wyrażonej przez nią woli zawężenia powierzchni, na której realizuje ona swoje zobowiązanie. W omawianej kwestii należy zgodzić się zgodzić się należy z tym, że brak jest pozytywnego przepisu, wśród całokształtu regulacji dotyczących płatności rolnych, nakazującego występowanie/zwracanie się do rolników o korygowanie lub uzupełnianie tego rodzaju braków. Niemniej jednak organ związany jest także ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, wśród jest również reguła nakazująca wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy i rozpatrzenie materiału dowodowego. Tak więc to w oparciu o te zasady, w sytuacji takiej, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, w sytuacji zaistnienia niejasności lub nieścisłości, organ winien tę kwestię w odpowiedni sposób wyjaśnić. W tym miejscu dodać też należy, że brak wniosku skarżącej nie był związany z niewskazaniem okoliczności mających znaczenie podstawowe, które z góry determinowałyby zakres wnioskowanej płatności, takich jak numer i powierzchnia zgłoszonych do płatności działek, ale informacji, których znaczenie nie jest aż tak doniosłe, w dodatku znanych organom. Wskazana wyżej ocena nie zmienia tego, iż zgodnie z ogólną zasadą, to strona (konkretny wnioskodawca) ponosi odpowiedzialność za treść składanego wniosku. Niemniej jednak właściwy organ nie może procedować w sposób, który mógłby ją wprowadzić w błąd lub chociażby utrudnić jej osiągnięcie zamierzonego celu. Tymczasem w niniejszej sprawie, co jest bezsporne między stronami, skarżącej przesłano spersonalizowany wniosek o przyznanie płatności, który nie zawierał wszystkich działek, uwzględnionych we wniosku za rok poprzedni. W tym zakresie skarżąca podniosła w skardze, że Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał w piśmie kierowanym do rolników, że wnioski do nich wysyłane obarczone są tego rodzaju błędami, w efekcie czego zostaną one przesłane ponownie, już w poprawionej wersji, czego jednak nie uczyniono w stosunku do niej. Organ nie ustosunkował się jednak do tych stwierdzeń w jakikolwiek sposób, wobec czego przyjąć należy, że przyznał podnoszone przez skarżącą okoliczności. Wobec tego uznać więc należy, że sposób procedowania organu uchybił zasadzie prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 K.p.a., zwłaszcza, że skarżąca nie została poinformowana o wadach złożonego wniosku. W zaistniałej sytuacji, w ponownie przeprowadzonym postepowaniu organ winien wyjaśnić kwestię zakresu wniosku skarżącej, w tym tego czy istotnie jej zamiarem było ograniczenie obszaru realizowanego programu, biorąc pod uwagę fakt, że przesłany jej spersonalizowany wniosek o przyznanie płatności był niekompletny. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. Sąd zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę 119 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, stanowiącą równowartość uiszczonego w sprawie wpisu od skargi.