I SA/Rz 529/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2016r., nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty 107.228,40zł pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie ze środków EFRR - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi Gminy [...] jest decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2016r., nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty 107.228,40zł pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie ze środków EFRR. W skardze tej Gmina wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że prowadzenie egzekucji i zajęcie rachunków bankowych praktycznie uniemożliwiłoby jej realizację zadań publicznych. Skarżąca wskazała również, że nawet w razie późniejszego korzystnego dla Gminy rozstrzygnięcia Sądu, byłaby ona pozbawiona możliwości odzyskania wcześniej wyegzekwowanych środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową, która ma na celu zabezpieczenie skarżącego przed wyjątkowo dolegliwymi skutkami, jakie mogą nastąpić w wyniku wykonania decyzji organu, będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod tymi pojęciami należy natomiast rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Należy wskazać, że to na Skarżącej, zwłaszcza, że jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, spoczywał obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podnoszone przez Stronę okoliczności, mające uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku nie zostały uprawdopodobnione. Do wniosku Skarżąca nie dołączyła dokumentacji, która obrazowałaby jej sytuację finansową. Sąd nie mógł więc zweryfikować, czy rzeczywiście wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwiłoby Gminie realizację zadań publicznych, a jeśli tak, to czy dolegliwość ta wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie może jedynie na podstawie samych twierdzeń Strony uznać, że w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna być poparta odpowiednim materiałem źródłowym, jak również konkretnymi danymi, które obrazowałyby sytuację finansową Gminy. W niniejszej sprawie Strona nie przedstawiła tego rodzaju dokumentacji, która odnosiłaby się zwłaszcza do jej zdolności płatniczej. W rezultacie brak tym zakresie uniemożliwił przychylenie się do zgłoszonego żądania. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.