I SA/Rz 53/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skarg M.W. i S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 28 grudnia 2023 r., nr SKO.4140.98.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok oddala skargi. I SA/Rz 53/24 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (Kolegium) decyzją z dnia 28 grudnia 2023 r. nr SKO.4140.98.2023 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. (Burmistrz) z dnia 1 września 2023 r. nr RF.VI.3120.1.71.2023 ustalającą M.W. i S. W. (podatnicy, skarżący) zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2023 r. w wysokości [...] zł, płatne w ratach: I rata – [...] zł w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, II rata – [...] zł w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, III rata – [...] zł w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, IV rata – [...] zł w terminie do 15 listopada 2023 r. Organ pierwszej instancji ustalił, że podatnicy są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych w R. ul. [...], oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], [...] i [...] oraz właścicielami usytuowanych tam budynków sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako budynki przemysłowe. Podstawę opodatkowania w 2023 r. stanowiły grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 2 435 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1 693,50 m2. Burmistrz uznał, że za związaniem ww. gruntów i budynków z prowadzeniem działalności gospodarczej przemawia okoliczność, że S.W. posiada status przedsiębiorcy i prowadzi działalność gospodarczą, jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej wskazano R. ul. [...], a budynek jest ujęty w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa podatnika. Zaznaczył również, że z art. 3 ust. 4 i art. 5 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70; dalej: u.p.o.l.) wynika, że o konieczności zastosowania stawki podatku decydują względy przedmiotowe, a nie podmiotowe. Gdy jeden ze współwłaścicieli ma status przedsiębiorcy, to jest to okoliczność przemawiająca za zastosowaniem w odniesieniu do wszystkich współwłaścicieli maksymalnej stawki podatku. W odwołaniu od decyzji Burmistrza podatnicy podnieśli, że do prowadzenia działalności gospodarczej nie jest wykorzystywana cała powierzchnia nieruchomości i podatek nie powinien być obliczony tak, jak w decyzji. Rozpatrując odwołanie Kolegium przywołało treść art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 2a u.p.o.l. regulujących kwestie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania, gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wyłączeń w tym zakresie. Stwierdziło, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. SK 39/19 wynika, że zastosowanie wyższej stawki dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą uznano za nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów. Nawiązując do orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r. sygn. III FSK 4061/21, organ odwoławczy uznał, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości, stanowiące własność podatnika, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2)przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych. Odnosząc się do ustaleń faktycznych organ odwoławczy podkreślił, że S. W. posiada status przedsiębiorcy (co wynika z wpisów Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej), prowadząc działalność gospodarczą pod firmą F. P. H. U. [...] S..W.. Jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej został wskazany adres R. ul. [...]. Zdaniem Kolegium za istotny należy uznać fakt posiadania przez podatników nieruchomości w R. ul. [...] oraz ujęcie w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa podatnika, które stanowią integralną część majątku przedsiębiorcy. Podatnicy w żaden sposób nie wykazali, że nieruchomość przestała wchodzić w skład przedsiębiorstwa. Samo twierdzenie, że cała powierzchnia nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej nie dowodzi, aby podatnik jako przedsiębiorca nie wykorzystywał tego środka trwałego. W zakresie powierzchni użytkowej budynków organ przyjął powierzchnie użytkowe lokali wskazane w akcie notarialnym repertorium A nr [...] z 12 lipca 2023 r., prostującym akt notarialny repertorium A nr [...] z 23 marca 2021 r., a w zakresie powierzchni gruntów uwzględnił zweryfikowane dane z ewidencji gruntów i budynków. Z dokumentów tych wynika, że w budynku zlokalizowanym w R. ul. [...] usytuowane są 3 lokale handlowo-usługowe: lokal nr 1 o łącznej powierzchni użytkowej 905 m2; lokal nr 2 o łącznej powierzchni użytkowej 969 m2; lokal nr 3 o łącznej powierzchni użytkowej 788,50 m2. Natomiast lokal nr 2 był przedmiotem sprzedaży z 23 marca 2021 r. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji słusznie uznał, że status podatnika jako przedsiębiorcy, zakres prowadzonej przez niego działalności, ujęcie w ewidencji środków trwałych nieruchomości, złożenie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej oraz dane z ewidencji gruntów i budynków, dały podstawę opodatkowania budynku najwyższą stawką podatkową. Jednocześnie nie zachodzą przesłanki z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Na powyższą decyzję M. W. i S. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucając, że opodatkowanie jest niezasadne, gdyż ich nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie części. Argumentowali, że organ nie ustalił poprawnie jak wygląda w rzeczywistości użytkowanie nieruchomości i z góry założył, że należy opodatkować całą nieruchomość jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, co jest niezgodne z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. SK 39/19. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 18 marca 2024 r. skarżący sformułowali następujące zarzuty naruszenia przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. prawa materialnego: a) art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, uznanie, iż nieruchomość przy ul. [...] jest w całości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, b) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. b) u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. b) uchwały Rady Miasta [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta [...] poprzez niewłaściwe zastosowanie i zastosowanie wobec podatników niewłaściwych stawek podatku od nieruchomości w części niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2. prawa procesowego: a) art. 180, 181, 187, 191, 121, 122, 125 w zw. z art. 197, 198, 199 i w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez odstąpienie od przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania, b) art. 128 i 124 w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie spraw podatnika w sposób niebudzący zaufania i działania wbrew dotychczasowym rozstrzygnięciom organu. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi na uwzględnienie nie zasługują. Organ nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku dowodowego złożonego przez skarżących. Nie mógł on być uwzględniony z uwagi na treść art. 106 § 3 ppsa. Przepis ten pozwala sądowi administracyjnemu na dopuszczenie dowodu z dokumentu, jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania. Dowód ten musi mieć charakter uzupełniający. Sad administracyjny nie jest sądem prowadzącym postępowanie dowodowe, dokonującym oceny materiału dowodowego. Dokonuje on oceny prawidłowości procedowania organów ( w tym przypadku ) podatkowych z uwzględnieniem przepisów prawa procesowego i materialnego. Uwzględnia stan dowodów na dzień wydania decyzji. To na stronach ciąży obowiązek przedstawienia dowodów jakie są dla nich korzystne lub chcieli by aby zostały przeprowadzone. Muszą to uczynić w trakcie postępowania podatkowego, nie sądowego. W niniejszym postępowaniu zgłoszony dowód nie miał charakteru uzupełniającego, a miał zaprzeczać ustaleniom organów podatkowych. Dowody takie musza być zgłaszane w tym postępowaniu. Brak ich zgłoszenia uniemożliwia sądowi ich przeprowadzenie. Dowód miał w swej istocie charakter opinii ( pozyskanej w trybie prywatnym ), a więc nie mógł być dopuszczony w postępowaniu sądowym. Podatnicy mogą ewentualnie zgłaszać go w postępowaniach nadzwyczajnych. Dlatego też sąd wniosek dowodowy oddalił. Skargi natomiast na uwzględnienie nie zasługują i to w zakresie argumentów podniesionych w nich bezpośrednio, jak także w uzupełnionych zarzutach w piśmie z dnia 18 marca 2024 r. Organy słusznie przyjęły, że przedmiotowa nieruchomość powinna zostać opodatkowana z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Przepis art. 1a pkt 3 upol stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Organ słusznie go odczytał w takim znaczeniu jakie nadał mu Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. SK 39/19. To z kolei determinuje opodatkowanie nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją według stawek najwyższych podatku od nieruchomości opisanych w art.5 ust.1 pkt 1 lit. a i art.5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol, czyli stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku rozważał kwestię opodatkowania gruntów i budynków stawką opisaną w tych przepisach tylko z tej przyczyny, że nieruchomości te znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy bez rozróżnienia czy są one przez niego wykorzystywane w działalności gospodarczej. Dokonując oceny tej regulacji wiążącej fakt związania nieruchomości z działalnością gospodarczą tylko na podstawie samego posiadania jej przez przedsiębiorcę, w sprawie tej, gdzie podatnikiem była osoba fizyczna ( tak jak w sprawie niniejszej ) wskazał, że przedsiębiorca oprócz majątku nieruchomego związanego z działalnością gospodarczą posiadać może także nieruchomości w żaden sposób do tej działalności przez niego niewykorzystywane i jej nie służące, a które z faktu posiadania przez przedsiębiorcę będą podlegały opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości najwyższą . W tym zakresie Trybunał zważył na odmienność sytuacji przedsiębiorcy i podatnika nie będącego przedsiębiorcą, gdy nieruchomość niezwiązana z działalnością gospodarczą wobec przedsiębiorcy zostanie opodatkowana stawką najwyższą podatku, zaś taka sama nieruchomość u podatnika niebędącego przedsiębiorcą stawką podatku niższą. Taką sytuację Trybunał uznał za naruszająca konstytucyjny model ochrony własności i nakładania danin na podatników w sposób proporcjonalny i orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że każdorazowo organ podatkowy stosując najwyższą stawkę podatku od nieruchomości nie może poprzestać na samym stwierdzeniu, że nieruchomość jest w posiadaniu podatnika będącego przedsiębiorcą ale musi wykazać, że nieruchomość ta jest związana z jego działalnością gospodarczą czyli odgrywa w niej lub potencjalnie może odgrywać jakąś rolę. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że pojęcie związania z działalnością gospodarczą nie jest tożsame z pojęciem zajęcia nieruchomości na taka działalność, którym to określeniem posługuje się upol w przepisie art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b upol. Przepis art. 1a ust.2a pkt 1 stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. Posługuje się więc on pojęciem związania. Natomiast stanowiący wyjątek od reguły zawartej w tym przepisie przepis art., 5 ust.1 pkt 2 lit. b upol posługuje się pojęciem " zajęcia" przez co należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie danego budynku mieszkalnego na prowadzenie w nim działalności gospodarczej.( Pojęcie związania ma szerszy zakres znaczeniowy i będzie obejmowało wszystkie zastosowania tego budynku ( czy gruntu ) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Mogą mieć one charakter rzeczywisty, kiedy są w jakiś sposób wykorzystywane w takiej działalności ale także charakter potencjalny, gdy w danym okresie czasu nieruchomość nie jest faktycznie wykorzystywana jednak może do takiej działalności w różnoraki sposób służyć, chociażby zwiększając majątek przedsiębiorstwa, a tym samym jego zdolność kredytową czy ocenę wiarygodności wśród innych podmiotów gospodarczych. ( por. wyrok NSA z dnia 12 września 2023 r. sygn. III FSK 2662/21 ). Jakkolwiek zatem po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego nie jest możliwe opodatkowanie nieruchomości najwyższą stawką podatku tylko z tej przyczyny, że jest ona w posiadaniu przedsiębiorcy, to jednak konieczne jest dla zastosowania takiej stawki podatku wykazanie, że jest ona faktycznie związana z taka działalnością, a nie, że jest na taka działalność zajęta. Rozważania takie musza każdorazowo przeprowadzić organy postępowania w przypadku osób fizycznych, gdyż mogą one posiadać zarówno majątek stanowiący ich przedsiębiorstwo, jak także do majątku tego nie włączony, który powinien zostać opodatkowany w zakresie nieruchomości stawkami podatku innymi niż przewidziane dla działalności gospodarczej. Z natury rzeczy nieruchomość posiadana przez osobę fizyczną może być faktycznie związana z innym rodzajem działalności , niż działalność gospodarcza, bowiem aktywność człowieka obejmuje wiele pól. Sąd I instancji poszukując kryteriów odróżniania tych dwóch majątków w pełni zgadza się ze stwierdzeniem NSA zawartym w wyroku NSA z dnia 15.12.2021r. III FSK 4061/21, który uznał następujące kryteria kategoryzacji nieruchomości posiadanych przez podatnika: za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Pogląd ten był następnie potwierdzany kolejnymi orzeczeniami NSA wyrok z dnia 27 września 2023 r. III FSK 635/23, WSA w Szczecinie wyrok z dnia 13 grudnia 2023 r. I SA/Sz 302/23, WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2024 r. I SA/Po 812/23. Pogląd ten wydaje się zatem być w orzecznictwie ugruntowany i jest akceptowany również przez Sąd I instancji w sprawie niniejszej. Należy zatem stwierdzić, że istnieją trzy alternatywne sytuacje kiedy nieruchomość może być uznana za związana z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy ponieważ oprócz znajdowania się w jego posiadaniu spełnione są inne okoliczności warunkujące taka prawnopodatkowa ocenę tej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie kluczowym kryterium jest wejście tych nieruchomości do majątku przedsiębiorstwa podatnika, w tym poprzez ujęcie ich w ewidencji środków trwałych podatnika. Po pierwsze trzeba uwzględnić charakter nieruchomości, która jednoznacznie ma charakter nieruchomości nadającej się do wykorzystania komercyjnego, prowadzenia w niej różnorakiej działalności handlowej, magazynowej, czy też wytwórczej. Nieruchomość ta nie ma charakteru mieszkalnego, czy też związanego z działalnością rolniczą. Sam charakter nieruchomości pośrednio wskazuje na możliwość jej związania z działalnością gospodarczą. Została ona zakupiona od podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Po drugie, jak wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy została on ujęta w ewidencji środków trwałych. Wbrew argumentom skargi w ujawnionych zapisach brak jest stwierdzeń o jedynie częściowym jej amortyzowaniu. Ponadto dołączono wyciąg z rejestru nabyć Vat w którym wykazano cały szereg nabyć związanych z zakupem materiałów budowlanych na adres R., [...]. W ewidencji środków trwałych wykazano ulepszenia budynku produkcyjno-usługowego na kwotę ok.115tys. złotych. Dokonano następnie aktualizacji wartości środka trwałego. Podkreślić należy, że każdorazowo w ewidencji środków trwałych przedmiot określano jako " budynek produkcyjny, produkcyjno-handlowy", nie wskazując aby przedmiotem amortyzacji czy ulepszeń była jego część albo znajdujący się w nim lokal. Pozostaje przy tym bez znaczenia dla zastosowanej stawki podatku fakt wydzielenia w przedmiotowym budynku lokali użytkowych. Całość nieruchomości objętych opodatkowanie pozostawała bowiem we własności wskazanych w decyzjach podatników i jak wynika z dołączonych dokumentów w całości wchodziła w skład majątku przedsiębiorstwa S.W. W tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, że nie cały budynek stanowił majątek przedsiębiorstwa skarżącego S. W. Nie zasługują na uwzględnienie również te argumenty, które dotyczą złego stanu budynku i tym samym, niemożności wykorzystywania go w działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowania najwyższymi stawkami podatku. W tym zakresie należy powołać się na przepis art. 1a ust.2a pkt 3 upol, który stanowi, że do budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Związek pomiędzy działalnością gospodarczą a nieruchomością doznaje przerwania dopiero wtedy ( z uwagi na stan budynku ) gdy zostanie wydana wobec niego decyzja o wyłączeniu go z użytkowania ( por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2023 r. III FSK 1497/22 ). Nie są zatem wystarczające twierdzenia podatnika, że budowla bądź budynek nie mogły być związane z działalnością gospodarczą z uwagi na ich stan techniczny. Niemożność uznania budynku lub budowli za związany z działalnością gospodarczą występuje dopiero wtedy gdy została wydana prawomocna decyzja o powołanej powyżej treści. Niezależnie o tego należy stwierdzić, że w materiałach zgromadzonych przez organ postępowania nie ma dowodów na to, aby budynek ten nie nadawał się do użytkowania chociażby w formie magazynu wyrobów. Zauważyć trzeba, że jeden z lokali wydzielonych został sprzedany za kwotę 330 tys. złotych w dniu 12.07.2023 r. Dlatego sąd nie uwzględnił argumentów skargi co do złego stanu budynku ( lokali ) jako podstawy do przyjęcia naruszenia prawa materialnego przez organy. Należy dalej zauważyć, że przedmiot opodatkowania jest też we własności osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej. Organy przyjęły, że tylko Pan S. W. jest przedsiębiorcą. W tym zakresie – odnośnie Pani M. W. należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2017 r. sygn. SK 13/15 nie zanegował możliwości opodatkowania nieruchomości ( gruntów lub budynków ) znajdujących się we współwłasności osoby nie będącej przedsiębiorcą stawkami podatku, takimi jak dla działalności gospodarczej, jeżeli nieruchomość ta jest rzeczywiście związana z działalnością gospodarczą innego współwłaściciela, a nie tylko jest w posiadaniu takiego przedsiębiorcy. Jak już powyżej wskazano nieruchomość jest związana w tym rozumieniu z działalnością gospodarczą. Dlatego też sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.