I SA/Rz 536/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta Dębicy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 20 maja 2016 r., nr 1801-EA.511.101.2016, w przedmiocie obciążenia skarżącego kosztami postępowania egzekucyjnego, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji postanawia: oddalić wniosek. Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r., obciążył skarżącego – Burmistrza Miasta Dębicy, kosztami postępowania egzekucyjnego, w kwocie 343,70 zł. Wnosząc skargę do Sądu na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżący zwrócił się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu swojego wniosku podniósł, że w związku z wydaniem zaskarżonego aktu zobowiązany jest zaangażować środki publiczne, których zwrot, w przypadku wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, będzie odległy w czasie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wyłącznie uprawdopodobnienie, że w następstwie jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog ten jest zamknięty i nie może być interpretowany rozszerzająco. Skarżący w przedmiotowej sprawie, domagając się przyznania mu ochrony tymczasowej powołał się na okoliczności (konieczność zaangażowania środków publicznych), które nie są objęte przesłankami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., dlatego też jego wniosek nie może zostać uwzględniony. Dla oceny zasadności tego rodzaju wniosku bez znaczenia jest bowiem rodzaj środków finansowych, którymi dysponuje podmiot występujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tym bardziej, że nie sposób jest powiązać tej okoliczności z ustawowymi przesłankami wstrzymania. Niezależnie od powyższego zaznaczyć jedynie należy, że kwota jaką został obciążony skarżący jest niewielka, w stosunku do wielkości budżetu, którym dysponuje, tak więc nie można zasadnie stwierdzić, że jej wyegzekwowanie pociągnie dla niego tak poważne skutki, o jakich traktuje art. 61 § 3 P.p.s.a.