I SA/Rz 541/15

Dnia 15 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. J. O. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok w kwocie 6.138 zł. W skardze na tę decyzję J. O. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza [...], nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. na kwotę 6138 zł, uzasadniając to żądanie chorobą i wysokimi kosztami leczenia. Skarżący zwrócił uwagę, że jest emerytem i ma niską emeryturę. Do wniosku Skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie wskazujące, że w 2014 r. leczył się psychiatrycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. (...) Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Co do zasady Skarżący może domagać się wstrzymania wykonania nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również innych decyzji wydanych w ramach postępowania prowadzonego w granicach tej samej sprawy. Zatem dopuszczalne jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Jednak aby takie żądanie odniosło zamierzony przez Skarżącego skutek, decyzja organu I instancji musi podlegać wykonaniu. Wykonaniu nie podlega decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, (zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności). Decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], której dotyczy wniosek o wstrzymanie, jest decyzją nieostateczną ponieważ Skarżący wniósł od niej odwołanie w przepisanym do tego terminie. Odwołanie to zostało następnie rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które wydało zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego sprawy, której dotyczy skarga, decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nie nadano również rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym, z uwagi na brak przymiotu wykonalności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nie zachodziły podstawy do wstrzymania jej wykonania. Niezależnie od kwestii braku przymiotu wykonalności decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie Sąd wskazuje, że nawet gdyby przyjąć, że intencją Skarżącego było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie której będzie prowadzona egzekucja zobowiązania podatkowego, również nie zachodzą podstawy do uwzględnienia takiego wniosku. Zgodnie z przywołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku oraz dokumentację przedstawioną przez Skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Kwota główna z tytułu przedmiotowego zobowiązania podatkowego wynosi 6.138 zł. Aby ocenić, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. konieczne jest skonfrontowanie tej kwoty z wysokością dochodów, jaką może dysponować Skarżący. Stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest uzależnione od tego, w jakiej proporcji pozostaje wysokość zobowiązania podatkowego do wysokości otrzymywanych przez Skarżącego dochodów, w połączeniu z innymi opisanymi przez Stronę okolicznościami. Wysokość ciążących na stronie zobowiązań podatkowych jest wartością względną w zależności od tego, jakimi środkami finansowymi Skarżący może dysponować. Skarżący w niniejszej sprawie nie wskazał, w jakiej proporcji pozostaje wyżej wymieniona kwota zobowiązania podatkowego w stosunku do jego dochodów. Z treści wniosku wynika jedynie, że przysługuje mu niska emerytura, brak jest natomiast informacji o jej wysokości. Skarżący nie przybliżył więc danych dotyczących jego dochodu. Nie dołączył do wniosku np. wyciągów ze swoich rachunków bankowych. Nie przedstawił też chociażby najbardziej aktualnego zeznania podatkowego, w którym wykazany byłby dochód. W ocenie Sądu dołączona przez Skarżącego dokumentacja medyczna nie pozwala na wyciągnięcie wniosków co do wpływu, jaki może wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na sytuację osobistą, finansową i majątkową Skarżącego. Nie wiadomo bowiem jakiego rodzaju jest to schorzenie (a więc w jakim stopniu wpływa ono na codzienną egzystencję) ani też jak wielkie obciążenie finansowe Skarżący ponosi w wyniku leczenia. Skarżący powołał się co prawda na wysokie koszty leczenia lecz nie wskazał, ile one wynoszą w rzeczywistości. Z tych względów, wobec braku możliwości miarodajnej oceny co do konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację Skarżącego Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałoby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.