I SA/Rz 545/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku B. D. o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...), w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego wraz z innymi członkami zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2010 r. B. D. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. W przedmiotowym wniosku podał, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, w wysokości 3336,33 zł brutto miesięcznie, a jego majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 78,03 m2. Stwierdził także, że nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie nawet w części, bez uszczerbku dla własnego utrzymania, ponieważ ponosi wysokie koszty spłaty zaciągniętych kredytów na remont i wyposażenie mieszkania. Wcześniej zaciągnięte zobowiązania kredytowe zostały spłacone dzięki zaciągnięciu 6 lipca 2010 r. kredytu konsolidacyjnego w kwocie 19 688,42 zł, jednakże raty związane z jego spłatą wynoszą średnio 973,56 zł. Wnioskodawca nadmienił także, że oprócz tego spłaca zadłużenie z kart kredytowych w dwóch bankach wpłacając średnio z tego tytułu po 508,26 zł i 320 zł. Ogółem więc co miesiąc spłaca on około 1 801,82 zł tytułem zaciągniętych zobowiązań kredytowych, a na życie zostaje mu co miesiąc 314,18 zł, co nie wystarcza nawet na uiszczenie opłat na rzecz wspólnoty mieszkaniowej, wynoszących 480 zł miesięcznie. Dlatego też zalega z płatnością tych opłat od 1 stycznia 2010 r. Wnioskodawca załączył do złożonego oświadczenia : zaświadczenie o zarobkach, wyciągi z kart kredytowych, rachunku bankowego, kserokopie umowy kredytu konsolidacyjnego. Z treści art. 246 § 1 pkt 2, w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wynika, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – o co wnosi skarżący w przedmiotowej sprawie – następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obowiązek wykazania przedmiotowych okoliczności spoczywa na stronie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy, która winna złożyć wiarygodne oświadczenie, zawierające dokładne dane odnośnie jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów oraz sytuacji osobistej, co wynika z brzmienia art. 252 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że istotnie zobowiązania kredytowe wnioskodawcy są bardzo wysokie, w stosunku do osiąganych przez niego dochodów, jednakże wynikają one z zobowiązań dobrowolnie przez niego zaciągniętych, które nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed realizacją obowiązków o charterze publicznoprawnym, do których zaliczyć należy obowiązek pokrywania kosztów postępowania sądowego. Przyznane w ramach prawa pomocy zwolnienie z kosztów sądowych stanowi ponadto formę dofinansowania z budżetu państwa i winno znajdować zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych, w których brak możliwości uiszczenia tych kosztów nie jest wynikiem wcześniej zaciągniętych zobowiązań przez osobę występującą o takie zwolnienie. Należy w tym miejscu powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że zaciągnięte przez stronę kredyty świadczą o jej możliwościach płatniczych, przez co wyłączają możliwość przyznania jej prawa pomocy - post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2005 r., sygn. II GZ 56/05 (publ.: http:/orzeczenia.nsa.gov.pl.). W tym miejscu należy również zaznaczyć, że wnioskodawca podkreśla w złożonym oświadczeniu niemożność uiszczenia kosztów związanych z użytkowaniem mieszkania, podczas gdy cały czas, co wynika z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego, regularnie opłaca opłaty abonamentowe za korzystanie z kilku platform telewizji cyfrowej. Świadczyć to może jedynie o nieracjonalnym dysponowaniu środkami pieniężnymi, co nie może uzasadniać przyznania mu prawa pomocy. Mając więc na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.