I SA/Rz 545/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O (del.) Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Finansowym wniosku B. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz z pozostałymi członkami Zarządu "A" za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2004 r., styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, październik, listopad, grudzień 2005 r., luty 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności B. D. członka Zarządu [...] wraz ze wszystkimi członkami zarządu w osobach: M. Cz., E. K., K. A., R. W., K. H. i P. J. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2004 r., styczeń, luty, kwiecień, czerwiec, październik, listopad, grudzień 2005 r., luty 2006 r.. W skardze na powyższą decyzję B. D. zawarł również wniosek o wstrzymanie jej wykonania, którego nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie nadającą się do wykonania. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy przy tym powtórzenie treści przepisu, stanowiącego podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Użyte w tym przepisie sformułowania, tzw. pojęcia nieostre: " niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", "trudne do odwrócenia skutki", zostały oddane kontroli sądu, który dokonując oceny okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bada czy mieszczą się one w zakresie użytych przez ustawodawcę pojęć. Inaczej mówiąc zadaniem strony jest wskazać okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji, a zadaniem sądu ocenić czy okoliczności te mogą w istocie doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zaznaczyć przy tym należy, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania oderwane jest od oceny zasadności skargi i sprowadza się do badania czy wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia doprowadzi do sytuacji opisanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ma charakter ochrony tymczasowej, na czas toczącego się postępowania sądowego, celem zapobieżenia nieodwracalnym skutkom niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który zamieścił w skardze obok innych wniosków. W uzasadnieniu skargi brak jest jakichkolwiek okoliczności, które pozwoliłyby na merytoryczną ocenę wniosku, a obowiązujące w tym zakresie przepisy nie dają podstaw do żądania uzupełnienia tych informacji. W takiej sytuacji należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie decyzji spowoduje powstanie okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.