I SA/Rz 553/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del. do WSA) Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2015 r., nr (...), w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2006-2010, wraz z odsetkami, w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu, podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z pełnoletnim synem (skarżąca najpierw wskazała syna jako domownika, w odpowiedniej pozycji formularza PPF, następnie zaś, w tym samym oświadczeniu, stwierdziła, że prowadzi on oddzielne gospodarstwo), zaś źródłem utrzymania rodziny jest pobierana przez skarżącą emerytura, wynosząca miesięcznie 2 011 zł brutto oraz prowadzona przez nią działalność gospodarcza. Zgodnie z oświadczeniem, w związku z kryzysem i spadkiem zamówień, działalność ta nie przynosi realnych dochodów. Z uwagi na nieprzedstawienie wszystkich informacji, rzutujących na sytuację materialną skarżącej, zarządzeniem z dnia 17 lipca 2015 r., wezwano ją do złożenia dodatkowego oświadczenia oraz przedłożenia wskazanych w nim dokumentów źródłowych. Odpowiadając na przedmiotowe wezwanie skarżąca przedstawiła listę wydatków ponoszonych na utrzymanie domu, złożyła też kopie zeznań i deklaracji podatkowych, zgodnie z którymi jej podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług, za okres od stycznia do maja 2015 r., wynosiła od 19 081 zł do 28 669 zł, a przychód za 2014 r. zamknął się kwotą 481 812,58 zł. Skarżąca, mimo wezwania, nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych ani rachunków kart kredytowych. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena spełnienia przesłanek wskazanych w wyżej wymienionym przepisie sprowadza się do porównania sytuacji majątkowej wnioskodawcy, a zwłaszcza wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów i możliwości zarobkowych, z potencjalną wysokością przedmiotowych kosztów. W tym celu niezbędne jest złożenie przez wnioskodawcę kompletnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o posiadanym majątku, dochodach i możliwościach zarobkowych. Skarżąca w niniejszej sprawie domagając się przyznania jej prawa pomocy złożyła niepełne i niejasne oświadczenie, na urzędowym formularzu PPF, wzywana zaś do złożenia dodatkowego oświadczenia i wskazanych dokumentów źródłowych, wykonała to wezwanie jedynie częściowo. Nie złożyła bowiem wyciągów z rachunków bankowych ani rachunków kart kredytowych. W związku z tym stwierdzić należy, że obraz jej sytuacji materialnej jest niepełny oraz nieprecyzyjny i jako taki nie pozwala na kompleksową ocenę jej zdolności płatniczych, pod kątem możliwości poniesienia kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Oprócz tego zauważyć też należy, że wysokości podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wynikające z przedłożonych deklaracji podatkowych, jak i kwota przychodów zadeklarowana w zeznaniu podatkowym za 2014 r., wskazują raczej na to, że sytuacja materialna skarzącej nie uprawnia jej do uzyskania wsparcia ze środków publicznych. Obrót tego rodzaju, jaki wynika z przedłożonych dokumentów, świadczy bowiem o tym, że prowadzona przez skarżącą działalność, z uwagi na jej rozmiary, nie jest jej uboczną aktywnością, pozostającą bez znaczenia dla jej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. W tym miejscu zwrócić też należy uwagę, że strata w rozumieniu przepisów podatkowych, na którą powołuje się skarżąca, nie przesądza o tym, że działalność ta jest w całości deficytowa. Strata ta to bowiem relacja wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania, odzwierciedlających między innymi wydatki inwestycyjne i amortyzację środków trwałych, tak więc nie obrazuje ona rzeczywistego wyniku finansowego. Wobec powyższego fakt odnotowania straty za dany rok podatkowy nie może stanowić argumentu, przemawiającego za uwzględnieniem wniosku skarzącej. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego też Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.