I SA/Rz 561/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 września 2025 r., nr 350071D-XDE25.000544 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez K. J. (dalej: skarżący)  jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 września 2025 r. nr 350071D-XDE25.000544 utrzymujące w mocy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia 2 września 2025 nr 350071D-XDE25.000479 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jak wynika z akt sprawy w dniu 1 lutego 2021 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie wystawił tytuły wykonawcze nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obejmujące zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres: 02/2005 - 05/2005, 01/2009 - 05/2009, ubezpieczenie zdrowotne za okres: 01/2009 - 05/2009 oraz FPiFGSP za okres: 01/2009 - 05/2009. Na podstawie w/w tytułów wykonawczych Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty podatku/ zwrotu/ VAT/ podatku dochodowego w II Urzędzie Skarbowym w Rzeszowie. Dłużnik zajętej wierzytelności tj. Naczelnik II Urzędu Skarbowego w Rzeszowie potwierdził odbiór zajęć w dniu 2 lutego 2021. Zajęcia zostały przyjęte do realizacji. K. J. pismami z dnia 10 marca 2025, 12 marca 2025, 17 marca 2025, 26 marca 2025 r. złożył do Oddziału ZUS zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. W w/w pismach podniósł nieistnienie obowiązku, brak uprzedniego doręczenia upomnienia, wygaśnięcie obowiązku w całości, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku. Pismem z dnia 10 kwietnia 2025 nr [...], organ wezwał skarżącego o sprecyzowanie w/w pism dotyczących zarzutów w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania ZUS pod rygorem zakwalifikowania złożonych pism jako zarzutów dotyczących w/w tytułów wykonawczych. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył do ZUS w Rzeszowie pismo z dnia 2 maja 2025 (wpływ do ZUS 5 maja 2025) będące doprecyzowaniem w/w pism dotyczących zarzutów. W złożonym piśmie wnioskodawca powołał się na zapis art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz.132 ze zm.), dalej: u.p.e.a. podnosząc przesłanki określone w ww. artykule. ZUS postanowieniem z 2 września 2025 r., opisanym na wstępie oddalił wniesione zarzuty. Organ przytoczył treść przepisu art. 33 u.p.e.a. a następnie odniósł się do poszczególnych zarzutów. Ustosunkowując się do zarzutu nieistnienia obowiązku organ wskazał, że K. J. jako płatnik składek prowadził pozarolnicza działalność gospodarczą pod numerem [...],w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 15 lipca 2006 r., i od 21 grudnia 2006 do 31 stycznia 2016 r. Składał deklaracje rozliczeniowe wraz z raportami. Zatem, w ocenie ZUS, obowiązany był do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy jako osoba prowadząca działalność gospodarczą na podstawie zaewidencjonowanych na koncie płatnika deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA/RCA jakie wpłynęły do organu drogą elektroniczną. Organ wskazał, że zaległości z tytułu składek zostały ustalone na podstawie dokumentów zgłoszeniowych oraz rozliczeniowych ZUS. W wyniku analizy sprawy ustalono, że obowiązek jak najbardziej istnieje. ZUS stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. tj. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. Organ podkreślił, że obowiązek zapłaty składek podany w tytule wykonawczym wynika z dokumentu stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Organ uznał, że w sprawie nie występuje przesłanka wynikająca z art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. tj. błąd co do osoby zobowiązanego która stanowi podstawę uznania zarzutu wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana jako zobowiązany osoba, na której nie ciąży obowiązek. Organ podkreślił, że w/w tytuły wykonawcze prawidłowo określają K. J. jako osobę zobowiązaną. Odnosząc się do zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. ZUS wskazał, że z akt sprawy wynika, że wystawienie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z 1 lutego 2021 r. zostało poprzedzone wysłaniem do skarżącego, w sposób prawidłowy upomnień, w których wierzyciel wskazał nieopłacone należności składkowe. Tym samym brak jest podstaw do uznania zarzutu w postaci braku uprzedniego doręczenia upomnienia co wynika z treści art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. W ocenie organu w stosunku do skarżącego nie wystąpiła przesłanka wynikająca z art. 33 § 2 pkt 5 tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Organ wyjaśnił, że taka sytuacja miała by miejsce wówczas, gdyby zobowiązany wykonał obowiązek po wystawieniu tytułu wykonawczego, a przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, jednak informacja o wykonaniu obowiązku nie dotarła do wierzyciela przed skierowaniem przez niego do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego. Jeżeli natomiast zobowiązany wykonał obowiązek po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, nie stanowi to podstawy do uznania zarzutu, ponieważ obowiązek jeszcze istniał w chwili jego wszczęcia, natomiast wykonanie obowiązku przez zobowiązanego może być uznane za wynik wszczętej przeciwko, niemu egzekucji. W tych przypadkach zobowiązany okazując dowód wykonania obowiązku organowi egzekucyjnemu może spowodować, że organ odstąpi od czynności egzekucyjnych. ZUS podkreślił, że K. J. nie zawarł z umowy o rozłożenie spłaty zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za ww. okresy objęte wskazanymi na wstępie tytułami wykonawczymi. Nie wnioskował o odroczenie terminu płatności składek za w/w okresy. Zdaniem ZUS w przedmiotowej sprawie nie zachodzą ponadto inne przyczyny niż określone w lit. a i b art. 33 § 2 pkt u.p.e.a., które mogłyby stanowić podstawę do uznania zarzutów. Nie zachodzi więc przesłanka wynikająca z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Reasumując ZUS uznał, że świetle ustalonej podstawy prawnej i faktycznej, podniesione przez skarżącego zarzuty są bezzasadne i postanowieniem z 2 września 2025 r. je oddalił. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 9 września 2025 r. 11 września 2025 r. do Oddziału ZUS wpłynęło pismo K. J. o ponowne rozpoznanie sprawy. K.J. podtrzymał zarzut określony w art. 33 u.p.e.a. w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu egzekucyjnym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy ZUS postanowieniem z 18 września 2025 r., opisanym na wstępie, utrzymał w mocy postanowienie z 2 września 2025 r. wydane w pierwszej instancji. ZUS podtrzymał swoje stanowisko, że skarżący miał obowiązek opłacania składek za ww. okresy, egzekwowane należności nie uległy przedawnieniu, nie wystąpiła przesłanka wynikająca z art. 33 § 2 pkt 5 tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części, nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanej. Organ podkreślił, że wystawienie tytułów wykonawczych z dnia 1 lutego 2021 r., poprzedzone zostało wysłaniem do zobowiązanego – K. J. – w sposób prawidłowy upomnień, w których wierzyciel wskazał nieopłacone należności składkowe. Zobowiązany nie uregulował należności, nie wystąpił do organu o umożliwienie mu spłaty zadłużenia w systemie ratalnym, nie wnioskował o odroczenie ich terminu płatności. Organ odwoławczy podzielił stwierdzenia o bezzasadności złożonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. W skardze do tut. Sądu na postanowienie organu odwoławczego K.J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w Rzeszowie oraz poprzedzającego go postanowienie oraz umorzenia postępowania ze względu na przedawnienie roszczeń lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 i art. 80 poprzez niezebranie materiału dowodowego i nie dojście do prawdy obiektywnej oraz nieumożliwienie stronie zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, 2. naruszenie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym poprzez błędną wykładnię tj. przedawnienia się obowiązku, 3. naruszenie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych a to art. 24 pkt 4 mówiącego o przedawnieniu należności ze składek. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł   o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie zaistniała zatem przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez sąd, w granicach tak zakreślonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno, co do przyjętego stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Wobec tego sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed nieuzasadnionym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Jak stanowi przepis art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn ściśle wskazanych w art. 33 u.p.e.a. Według art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zdaniem Sądu, wniesione przez skarżącego pismami z 10 marca 2025 r., 12 marca 2025 r., 17 marca 2025 r., 26 marca 2025 r. zarzuty były niezasadne i jako takie powinny zostać oddalone, co prawidłowo oceniły organy obu instancji orzekające w sprawie. Ocenę tę zaś Sąd całkowicie podziela. W zaskarżonym postanowieniu ZUS wyjaśnił przyczyny oddalenia podniesionych przez skarżącego zarzutów: nieistnienia obowiązku, wygaśnięcia obowiązku z całości, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Organ powołał obowiązujące przepisy i na podstawie materiału dowodowego prawidłowo zastosował art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., dochodząc do słusznego przekonania, że zgłoszony przez zobowiązanego środek zaskarżenia nie był oparty na usprawiedliwionych podstawach. Wskazać należy, że K. J. jako płatnik składek prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod numerem [...],w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 15 lipca 2006 r. i od 21 grudnia 2006 r. do 31 stycznia 2016 r. Składał deklaracje rozliczeniowe wraz z raportami. Zatem obowiązany był do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy jako osoba prowadząca działalność gospodarczą na podstawie zaewidencjonowanych na koncie płatnika deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA/RCA jakie wpłynęły do ZUS drogą elektroniczną. Zaległości z tytułu składek zostały ustalone na podstawie dokumentów zgłoszeniowych oraz rozliczeniowych ZUS. W wyniku analizy organy ustaliły, że obowiązek opłaty składek istniał i istnieje. Stwierdzić zatem należy, że zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący przedawnienia składek objętych ww. tytułami wykonawczymi. Podkreślić należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wynika, że kwestia przedawnienie składek objętych ww. tytułami wykonawczymi została już prawomocnie przesądzona w postępowaniu sądowym przed sądami powszechnymi I i II instancji. W tych postępowaniach skarżący mógł podnosić wszelkie okoliczności związane z istnieniem lub nieistnieniem obowiązku składkowego po jego stronie. Wszystkie argumenty przedstawiane przez zobowiązanego były poddane analizie sądów orzekających. Stanowisko Sądów jest dla skarżącego niekorzystne. W przedmiotowym postępowaniu kwestia przedawnienia składek nie może już być podnoszona (jest prawomocnie przesądzona). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również wskazywana przez skarżącego przesłanka zarzutu wynikająca z treści art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. odnośnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego tj. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. Podkreślić należy, że obowiązek zapłaty składek podany w tytułach wykonawczych wynika z dokumentu stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W pełni trafne pozostaje stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła również przesłanka do uwzględnienia zarzutu z art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a., tj. błąd co do osoby zobowiązanego. Wskazane na wstępie tytuły wykonawcze prawidłowo określają K. J. jako osobę zobowiązaną. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. tj. brak uprzedniego doręczenia stronie skarżącej prawidłowego upomnienia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Z akt sprawy wynika, że wystawienie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], z 1 lutego 2021 r. zostało poprzedzone wystaniem do K. J. w sposób prawidłowy upomnień, w których wierzyciel wskazał nieopłacone należności składkowe. Upomnienie nr [...],z 11 marca 2005r., zostało wysłane i doręczone na adres: [...] w dniu 21 marca 2005 r. (odebrane osobiście przez K.J. ). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...], - tytuł dotyczy ubezpieczenia społecznego za styczeń 2005 r. Upomnienie nr [...],z 12 kwietnia 2005 r., zostało wysłane i doręczone na adres: [...] w dniu 18 kwietnia 2005 r (odebrane przez S. J. M. J. S.-córkę). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...], - tytuł dotyczy ubezpieczenia społecznego za luty 2005 r. Upomnienie nr [...],z 5 maja 2005 r., zostało wysłane i doręczone na adres: [...] w dniu 5 maja 2005 r. (odebrane przez M. J. S.-córka). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021r. tytuł wykonawczy nr [...], - tytuł dotyczy ubezpieczenia społecznego za marzec 2005 r. Upomnienie nr [...],z dnia 1 lipca 2005 r., zostało wysłane i doręczone na adres: [....] w dniu 7 lipca 2005r (odebrane osobiście przez K. J.). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...], - tytuł dotyczy ubezpieczenia społecznego za kwiecień i maj 2005 r. Upomnienie nr [...],z 7 lipca 2009 r., zostało wysłane i doręczone na adres: [...] w dniu 9 lipca 2009 r (odebrane osobiście przez K. J.). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...],- tytuł dotyczy ubezpieczenia społecznego za styczeń, luty i marzec 2009 r. Upomnienie nr [...],z 7 lipca 2009 r., zostało wysłane i doręczone na adres: [...] w dniu 9 lipca 2009 r (odebrane osobiście przez K. J.). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...], - tytuł dotyczy ubezpieczenia zdrowotnego za styczeń, luty i marzec 2009 r. Upomnienie nr [...],z 7 lipca 2009r., zostało wysłane i doręczone na adres: [...] w dniu 9 lipca 2009 r. (odebrane osobiście przez K.J.). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...],- tytuł dotyczy ubezpieczenia Funduszu Pracy i FGŚP za styczeń, luty i marzec 2009 r. Upomnienie nr [...],z 7 lipca 2009 r., zostało wysłane i doręczone na adres: [...] w dniu 9 lipca 2009 r (odebrane osobiście przez K. J.). Na podstawie w/w upomnienia., został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...],- tytuł dotyczy ubezpieczenia społecznego za kwiecień, maj 2009 r. Upomnienie nr [...],z 7 lipca 2009r., zostało wysłane i doręczone na adres: [....] w dniu 9 lipca 2009.r. (odebrane osobiście przez K.J.). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...], - tytuł dotyczy ubezpieczenia zdrowotnego za kwiecień, maj 2009 r. Upomnienie nr [...], z 7 lipca 2009r., zostało wysłane i doręczone na adres:[...] w dniu 9 lipca 2009 r. (odebrane osobiście przez K. J.). Na podstawie w/w upomnienia został wystawiony 1 lutego 2021 r. tytuł wykonawczy nr [...]- tytuł dotyczy ubezpieczenia Funduszu Pracy i FGŚP za kwiecień, maj 2009 r. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały w stosunku do skarżącego nie występuje przesłanka wynikająca z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e. tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Skarżący nie zawarł z ZUS umowy o rozłożenie spłaty zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres luty- maj 2005 r., styczeń - maj 2009 r., ubezpieczenie zdrowotne za okres styczeń- maj 2009 r. oraz FPiFGSP za okres: styczeń-maj 2009 r. objętego ww. tytułami wykonawczymi w systemie ratalnym. Nie wnioskował o odroczenie terminu płatności składek za ww. okres. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą ponadto inne przyczyny niż określone w lit. a i b art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., które mogłyby stanowić podstawę do uznania zarzutów. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś sformułowane w treści skargi zarzuty okazały się nieuzasadnione. Organy zgromadziły wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy i oceniły zebrane dowody w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Dokonana w zaskarżonym postanowieniu ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.