I SA/Rz 569/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany WSA Grzegorz Panek /spr./ Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że postanowienie wymienione w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. pozostawiło bez rozpoznania odwołanie A. Z. od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] i [...] w przedmiocie wymierzenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym na 2010 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał, art. 228 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.). Z uzasadnienia postanowienia i akt administracyjnych wynika, iż Wójt Gminy D. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe i decyzjami z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] i Nr [...] ustalił A. Z. wymiar zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w łącznej kwocie 75 zł, przy czym pierwsza decyzja dotyczyła wymiaru podatku od działki 228/3, w rejestrze, której jako władającego wpisano A. Z., zaś druga działek 228/4 i 228/5, gdzie jako władających wpisano J. Z. i K. Z. Od powyższych decyzji A. Z. złożył odwołanie. Ani w samym odwołaniu ani w jego uzasadnieniu A. Z. nie wskazał zarzutów, które dotyczyłyby zaskarżonych decyzji. Zawarł jedynie obszerny opis postępowania w sprawie "rabunku" drzewostanu na działce 228/4, która jak wskazuje jest jego "własnością dziedziczną". Wskazał również, że wobec zastosowania przez organ ścigania środka zabezpieczającego na podstawie art. 31 § 1 k.k. nie jest możliwe potrącenie o jakim mowa w art. 65 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tak nie precyzyjnie sformułowanego środka zaskarżenia organ odwoławczy wezwał A. Z. do sprecyzowania zarzutów przeciw decyzji, określenia zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz przedłożenia pełnomocnictwa do występowania w imieniu J. i K. Z., w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Również odpowiedź udzielona przez A. Z. nie usuwała tych niejasności, nie nadesłano również pełnomocnictwa. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. jednym, wspomnianym na wstępie postanowieniem, pozostawiło odwołania od dwóch decyzji bez rozpoznania. A. Z. złożył na powyższe postanowienie skargę do tutejszego Sądu, jeszcze raz powtarzając w niej argumenty podnoszone przed organami podatkowymi. Dodatkowo wskazał, iż "państwo policyjne stosuje odstępstwo od wykonania artykułu 64 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej a w związku z tym Wójt Gminy D. odstąpił od stosowania artykułu 22 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie wskazując, że podnoszone w odwołaniu argumenty były dla organu odwoławczego nieznane, niezrozumiałe i nie odnosiły się do materii będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia zgodnie z powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż Wójt Gminy D. dnia [...] lutego 2010 r. wydał dwie decyzje nr [...] oraz nr [...]. Odwołanie od tych decyzji zostało wniesione przez A. Z. jednym pismem z dnia 9 marca 2010 r. Należy tutaj podkreślić, iż fakt wniesienia odwołań od wskazanych decyzji w jednym piśmie nie oznacza, iż nastąpiło połączenie wskazanych postępowań. W zaistniałej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. winno prowadzić dwa odrębne postępowania odwoławcze i wydać dwa oddzielne rozstrzygnięcia. Natomiast w przypadku uznania przez ten organ, iż zachodzą podstawy do połączenia postępowań, należało wydać stosowne postanowienie w tej kwestii, zgodnie z przepisem art. 161 § 2 Ordynacji podatkowej. Należało zatem uznać, iż brak było podstaw do wydania jednego postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Jak wynika z akt administracyjnych po otrzymaniu odwołania od organu I instancji organ odwoławczy prowadził dwa odrębne postępowania. Wskazuje na to treść wezwań kierowanych do A. Z. Jedno z nich oznaczone zostało nr [...] dotyczące odwołania od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], drugie oznaczone zostało nr [...] dotyczące odwołania od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. W aktach sprawy brak jest postanowienia o połączeniu tych postępowań. Ponadto nie wiadomo w ogóle czy istniała możliwość połączenia tych postępowań z uwagi na strony w nich występujące. Mianowicie adresatem decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] jest A. Z. a decyzja nr [...] adresowana jest do J. Z. i K. Z. Dodać tutaj trzeba, co wynika z dołączonej do pisma skarżącego z dnia 11 maja 2010 r., kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 grudnia 1995 r. o stwierdzeniu nabycia spadku, iż J. Z. i K. Z. nie żyją. Z przedstawionych powodów należało uznać, iż brak było podstaw do wydania jednego postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia od wskazanych wyżej dwóch decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.