I SA/Rz 57/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w złożonej skardze, A. K. domagał się wstrzymanie wykonania w całości w/w decyzji. Skarżący uzasadniał, że [...] listopada 2017r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w stosunku do niego siedem decyzji, które są ostateczne i podlegają wykonaniu. Uzasadniał dalej, że w oparciu o wydane decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął w stosunku do niego postępowanie egzekucyjne, a łączna kwota zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami wynosi ok. 900 tys. zł. W ocenie Skarżącego, wskazana kwota wielokrotnie przewyższa wartość posiadanego przez niego majątku. Podniósł także, że zajęcie rachunków bankowych pozbawiło Skarżącego środków przeznaczonych na bieżące utrzymanie i prowadzenie działalności gospodarczej. W tych okolicznościach, Skarżący stanie się niewypłacalny, co jego zdaniem, w sposób oczywisty z kolei będzie się łączyć z możliwością spowodowania po jego stronie trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie wskazanych okoliczności Skarżący przedłożył odpisy zawiadomień o: zajęciu innej wierzytelności pieniężnej oraz o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Skarżący przedłożył również tytuł wykonawczy z dnia [...] grudnia 2017 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej: "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, a które w ten sposób prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wniosek skarżącego powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Zaznaczyć jednak należy, że Sąd administracyjny, co do zasady orzeka tylko na podstawie akt sprawy i nie prowadzi własnego postępowania dowodowego. Takie bowiem granice wyznaczają przepisy art. 133 § 1 i art. 106 § 3 Ppsa. Rozpoznanie wniosku odbywa się natomiast bez badania zasadności skargi. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że argumentacja zawarta we wniosku jest niewystarczająca by można było go uwzględnić i stwierdzić zaistnienie przesłanek z art. 61 P.p.s.a. Strona nie wskazała na czym konkretnie polegałoby wyrządzenie szkody i to szkody znacznych rozmiarów. Twierdzenia strony są niczym niepoparte i nie można w nich doszukać się jakichkolwiek faktów uprawdopodobniających wystąpienie podanej przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Należy wskazać, że twierdzenia strony w tym zakresie, nie znajdują oparcia w zalegających w skatach sprawy dokumentach źródłowych, z których wynika, że Skarżący po dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego również regulował należności związane z utrzymaniem rodziny. Podkreślić należy, że należność pieniężna z natury rzeczy może podlegać zwrotowi, gdyby okazało się, że decyzja je ustalająca była wadliwa. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.