I SA/Rz 571/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 23 września 2024 r. nr 9009-2024-420 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 11 lipca 2024 r. nr BP181.01783.2024.ZPP, 2) zasądza od Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie na rzecz skarżącego A. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. K. (dalej: "skarżący") jest decyzja Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie (dalej: "Dyrektor ARiMR") z dnia 23 września 2024 r. nr 9009-2024-420 utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Przeworsku (dalej: "Kierownik BP ARiMR") z dnia 11 lipca 2024 r. nr BP181.01783.2024.ZPP o odmowie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. W dniu 27 maja 2024 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Przeworsku wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Kierownik BP ARiMR decyzją z dnia 11 lipca 2024 r. nr BP181.01783.2024.ZPP odmówił przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu decyzji Kierownik BP ARiMR przytoczył treść § 13zzo ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 ze zm. - dalej: "rozporządzenie") po czym stwierdził, że producent rolny będący jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą może otrzymać pomoc wyłącznie do tego rodzaju zbóż, np.: pszenicy, wyprodukowanych we własnym gospodarstwie, które nie były przez niego skupowane lub nie były skupowane przez prowadzoną przez tego rolnika działalność gospodarczą lub współposiadacza gospodarstwa. Okres, w którym skupywanie przez podmiot danego rodzaju zbóż wyklucza go z otrzymania pomocy jest taki sam, jak okres w którym producent rolny dokonywał sprzedaży zbóż, tj. od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. Kierownik BP ARiMR wskazał, że skarżący posiada zarejestrowaną działalność w zakresie chowu i hodowli zwierząt pod numerem [...] i prowadzi hodowlę gatunku koniowatych. Ponadto jak wynika z posiadanych dokumentów (faktury) jest podmiotem skupującym zboże z gatunku pszenica. Nie spełnia więc warunków do przyznania pomocy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w prowadzonej przez siebie działalności hodowlanej (zwierząt koniowatych) nigdy nie stosował i nie stosuje pszenicy paszowej. Zwierzęta karmione są owsem i sianem. Ponadto skupuje pszenicę paszową wyłącznie w celu jej dalszej odsprzedaży. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor ARiMR decyzją z dnia 23 września 2024 r. nr 9009-2024-420 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor ARiMR stwierdził, że przepis § 13zzo ust. 2 pkt 2 rozporządzenia nie wprowadza rozróżnienia na rodzaje pszenicy: konsumpcyjnej czy też paszowej. Z załączonych do wniosku faktur wynika, że skarżący dokonał sprzedaży pszenicy a nie pszenicy konsumpcyjnej, potwierdzają to również zastosowane kody PKWiU. Kontrola administracyjna wykazała, że skarżący jest podmiotem skupującym zboże i prowadzi działalność w zakresie chowu i hodowli zwierząt oraz dokonał sprzedaży zboża co potwierdził w złożonym odwołaniu. Powyższe ustalenia skutkować muszą wydaniem decyzji o odmowie przyznania pomocy finansowej. Podkreślił również, że skarżący składając wniosek potwierdził, że posiada wiedzę dotyczącą przepisów prawnych mających zastosowanie do przyznania pomocy finansowej objętych wnioskiem. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej jej decyzji Kierownika BP ARiMR i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz dopuszczenia dowodów z dokumentów wymienionych w skardze. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) § 13zzo ust. 1 rozporządzenia poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie i nie przyznanie pomocy skarżącemu zgodnie ze złożonym wnioskiem pomimo spełnienia przesłanek do udzielenia pomocy, b) § 13zzo ust. 2 pkt 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że producent rolny będący jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą może otrzymać pomoc wyłącznie do zbóż (pszenicy) wyprodukowanych we własnym gospodarstwie, które nie były przez producenta rolnego skupowane lub nie były skupowane przez prowadzoną przez rolnika działalność gospodarczą, podczas gdy z przepisu wynika, że nie przyznaje się pomocy producentowi rolnemu, będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot, c) § 13zzo ust. 2 pkt 2 rozporządzenia poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w wyniku przyjęcia, że skarżący jest podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot, podczas gdy z akt postępowania wynika, że skarżący nie skupuje zbóż z gatunku pszenicy w związku z prowadzoną przez skarżącego produkcją zwierzęcą, którą jest hodowlą gatunku koniowatych, gdyż w hodowli koniowatych nie stosuje się zbóż z gatunku pszenicy, 2) naruszenie następujących przepisów proceduralnych: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.") poprzez: - nieprawidłowe, powtórzone za organem I instancji wyciągnięcie wniosków z zebranego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że skarżący skupuje zboża z gatunku pszenicy w związku z prowadzoną produkcją zwierzęcą (co skutkuje odmową przyznania pomocy), podczas gdy skarżący wykazał, że skupowane zboża z gatunku pszenicy nie były skupowane w związku z prowadzoną przez skarżącego produkcją zwierzęcą w postaci hodowli koniowatych, - nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności złożonych przez skarżącego oświadczeń w przedmiocie braku zakupu przez skarżącego w związku z prowadzoną produkcją zwierzęcą (hodowlą koniowatych) zbóż z gatunku pszenicy, - pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji złożonych przez skarżącego w trakcie trwania postępowania oświadczeń w przedmiocie niestosowania w produkcji zwierzęcej - hodowli koniowatych - pszenicy z uwagi na dużą zawartość glutenu powodującą zatykanie się przewodu pokarmowego zwierzęcia i stosowania do karmienia koniowatych owsa i siana, b) art. 77 § 4 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji: - faktów powszechnie znanych i niewymagających dowodu, że gluten zawarty w pszenicy grozi niebezpieczeństwem tworzenia się brył w przewodzie pokarmowym koniowatych i z tych przyczyn nie jest stosowany w produkcji zwierzęcej koniowatych; - faktów znanych organowi z urzędu (co wynika z zadań organu, jakimi są m.in. wspieranie inwestycji w rolnictwie) w postaci niestosowania w produkcji zwierzęcej koniowatych pszenicy z uwagi na zawartość glutenu grożącą niebezpieczeństwem tworzenia się brył w przewodzie pokarmowym, c) art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji: - stanowiska organu co do okoliczności jakie wskazał skarżący w trakcie prowadzonego postępowania w zakresie braku wykorzystywania przez skarżącego kupionego zboża z gatunku pszenica na potrzeby prowadzonej produkcji zwierzęcej - hodowli koniowatych - z uwagi na zawartość glutenu w pszenicy grożącej niebezpieczeństwem zatykania się przewodu pokarmowego zwierzęcia. Organ w uzasadnieniu decyzji całkowicie pominął ten fakt i nie odniósł się w żaden sposób do niewykorzystywania przez skarżącego zakupionej pszenicy na potrzeby prowadzonej przez skarżącego produkcji zwierzęcej, - w zakresie merytorycznym - powszechnej wiedzy w zakresie hodowli koniowatych, poprzez niestosowanie w hodowli koniowatych pszenicy z uwagi na ryzyko tworzenia się brył w przewodzie pokarmowym, - brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności oświadczeniom skarżącego w zakresie niedokonania przez skarżącego zakupu pszenicy na potrzeby prowadzonej przez skarżącego produkcji zwierzęcej - hodowli koniowatych w odniesieniu do sprzedaży pszenicy, która została zakupiona przez skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 27 maja 2024 r. złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Zgodnie z § 13zzo ust. 1 rozporządzenia, w 2024 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 4) który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą; 5) który w 2023 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. W ust. 2 tego przepisu wskazano, że pomocy, o której mowa w ust. 1, nie przyznaje się producentowi rolnemu: 1) który dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom: a) prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż lub b) skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą - którzy są współposiadaczami gospodarstwa tego producenta rolnego; 2) będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana: 1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej; 2) w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 12. Wniosek, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, składa się raz do dnia 5 czerwca 2024 r. (art. 13zzo ust. 4 ww. rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie skarżący podnosi, że nie nabył pszenicy do produkcji zwierzęcej, m.in. z tego powodu, że hodowane przez niego konie nie są karmione pszenicą, co więcej - nie mogą być karmione tego rodzaju zbożem. W ocenie Sądu, z uwagi na powyższe, organ obowiązany był poddać wnikliwej ocenie dowody, z których wywodzi, że zakup w tym konkretnym przypadku pszenicy, był przeznaczony (pozostawał w związku) do prowadzonej przez skarżącego produkcji zwierzęcej. Powinien dowodowo wykazać i podać argumenty, które podważają oświadczenie skarżącego, że nabytej pszenicy nie wykorzystywał w produkcji zwierzęcej. W ocenie Sądu przedwcześnie organy przyjęły, że zakup pszenicy przez skarżącego pozostawał w związku z produkcją zwierzęcą. Podkreślenia wymaga, że organ wyprowadził negatywne dla skarżącego wnioski de facto wyłącznie z analizy danych zawartych w dostępnych mu ewidencjach i rejestrach, stwierdzając, że skarżący jest producentem rolnym i jednocześnie realizuje także produkcję zwierzęcą, przy czym - zdaniem Sądu - samo w sobie nie stanowi to jednak jeszcze wystarczającego dowodu na to, że to na potrzeby tej sfery działalności skarżącego (w związku z nią) dokonywał on nabycia pszenicy. Sam fakt bowiem prowadzenia produkcji rolnej oraz zwierzęcej przez jedną osobę nie pozwala jeszcze na skuteczne wywiedzenie tezy, że zakup pszenicy zawsze pozostaje w związku z produkcją zwierzęcą. W ocenie Sądu, analiza materiału dowodowego dokonana przez organy administracji wskazuje jedynie na to, że skarżący mógł skupować pszenicę i prowadzi produkcję zwierzęcą, czego zresztą sam skarżący nie kwestionuje. W żadnym razie analiza ta nie dowodzi jednak, aby między ww. aspektami zachodził związek, o jakim stanowi § 13zzo ust. 2 rozporządzenia. W toku postępowania wyjaśniającego organy nie podjęły żadnych wystarczających działań skutkujących skutecznym zanegowaniem twierdzeń i oświadczeń skarżącego. Z całą bowiem pewnością nie świadczy bowiem o tym tylko sam fakt formalnego prowadzenia produkcji rolnej oraz zwierzęcej. Co więcej organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że okres w którym skupywanie danego rodzaju zbóż wyklucza rolnika z otrzymania pomocy jest taki sam jak okres w którym dokonywał sprzedaży zbóż tj. od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. Tymczasem okoliczność daty zakupu zbóż w sprawie w ogóle nie polegała badaniu przez organy. Sąd dostrzega oczywiście specyfikę postępowania prowadzonego przed organami w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z przepisem art. 10a ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Tym samym w tym postępowaniu na organach nie ciążą obowiązki wynikające z ww. zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Przepis art. 10a ust. 1a ustawy o Agencji stanowi z kolei, że w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 10a ust. 1b ustawy o Agencji). Zdaniem Sądu, ustanowiona w art. 10a ust. 1b ustawy reguła dowodzenia oznacza, że w niniejszym postępowaniu, to na wnioskodawcy ciążył obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających kierowane względem organów Agencji żądanie przyznania pomocy finansowej. Tym samym ciężar dowodu wykazania warunków przyznania pomocy spoczywał na skarżącym. Wskazane regulacje nakładają na organy administracyjne wyłącznie obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wprowadzając tym samym odstępstwo od określonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zasady podejmowania z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Porównanie regulacji dotyczących postępowania w sprawie przyznania pomocy z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą, organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast w przypadku analizowanej pomocy, obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dotyczy to przede wszystkim dowodów wskazanych we wniosku oraz w innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Organy administracji publicznej nie mają zatem obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że skarżący konsekwentnie stał na stanowisku, że zakup zboża nie ma związku z produkcją zwierzęcą. W związku z tym, wnikliwe zweryfikowanie tych argumentów skarżącego należało już do działających w sprawie organów, a w konsekwencji ewentualne zbadanie również, czy między zakupioną pszenicą a prowadzoną produkcją zwierzęcą zachodził związek, a zatem, że zakup tej pszenicy służył produkcji zwierzęcej. Powtórzyć należy jeszcze raz, że skarżący wskazywał, że nie nabywał pszenicy, gryki lub kukurydzy w związku z prowadzoną produkcją zwierzęcą. Nie wystarczy zatem obalenie tego oświadczenia poprzez wykazanie, że nabył pszenicę, lecz - wobec podanej argumentacji skarżącego - musi być wykazane, że nabycie to pozostawało "w związku" z produkcją zwierzęcą. Ponadto należy mieć na uwadze, że art. 10a ust. 1 ustawy o Agencji, nie wyłącza ze stosowania art. 8 k.p.a. , zgodnie z którym: § 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. § 2. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zatem prawidłowe rozpoznanie niniejszej sprawy wymagało wyczerpującego rozpatrzenia złożonego przez stronę wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów, ale także konkretnych argumentów skarżącego. W sytuacji stwierdzenia podstaw do odmowy wnioskowanej pomocy, organy powinny były zaś wskazać zarówno motywy podjętej decyzji, jak i odnieść się do argumentacji strony postępowania, aby tym sposobem zadośćuczynić ww. zasadzie ogólnej postępowania administracyjnego. Rozpatrując ponownie sprawę, organy zobowiązane będą uwzględnić wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu. W szczególności organy przeanalizują istnienie w sprawie przesłanek udzielenia wnioskowanej pomocy finansowej, z uwzględnieniem wyrażonej w niniejszym wyroku oceny prawnej. Wydając ponownie decyzję, organ sporządzi uzasadnienie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., m.in. w zakresie pełnego odniesienia się do argumentacji strony skarżącej. Wskazania bowiem wymaga, że pomimo omówionej wyżej modyfikacji postępowania prowadzonego przez organy ARiMR, organy te nadal są zobowiązane, zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a., wskazać adresatowi decyzji fakty, które uznały za udowodnione i dowody na których się oparły, oraz dlaczego nie dały wiary twierdzeniom strony czy też nie przyznały mocy dowodowej wskazanym przez niego dowodom. W szczególności decyzje odmowne lub nakładające sankcje względem wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione zarówno co do faktów, jak i co do prawa, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Uzasadnienie takiej decyzji realizować winno, wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, której stosowania także nie wyłącza art. 10a ust. 1 ustawy o Agencji, a zgodnie z którą, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób, w miarę możności, doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Sąd pragnie podkreślić, że nie przesądza, czy i w jakim zakresie przysługuje skarżącemu pomoc finansowa, o którą wnioskuje, lecz stwierdza wyłącznie, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo, i że organ przedwcześnie przyjął, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 13zzo ust. 2 rozporządzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organy będą miały na uwadze wywody i wskazania Sądu zawarte w tym wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., na które złożyły się wpis od skargi w kwocie 200 zł, a także wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł powiększonego o 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.