I SA/Rz 572/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, w dniu 31 sierpnia 2015 r., sprawy ze skargi T. S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...), w przedmiocie określenia i zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie, w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych - postanawia - oddalić wniosek. Skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnią córką, a źródło jej utrzymania stanowi działalność gospodarcza. Zaznaczyła jednakże, że na dzień sporządzenia wniosku działalność ta nie przynosi jakichkolwiek dochodów. Deklarując składniki posiadanego majątku skarżąca wymieniła następujące przedmioty: nieruchomość rolną o pow. 1 ha, działki o pow. około 70 arów oraz samochód osobowy marki Honda Civic, rok prod. 2008. Składając na wezwanie referendarza sądowego dodatkowe oświadczenie skarżącą dodała, że zamieszkuje w domu stanowiącym własność żony ojca jej dziecka, nie ponosząc z tego tytułu żadnych kosztów. Odnośnie pozostałych wydatków zadeklarowała, że na żywność wydaje około 1500 zł miesięcznie, na szkołę i dodatkowe zajęcia córki około 570 zł miesięcznie, a na ubrania dla dziecka ok. 300 zł. Skarżąca zaznaczyła ponadto, że ponosi koszty eksploatacji samochodu oraz spłaty kredytu, którego miesięczne raty wynoszą ok 2 000 zł. Do dodatkowego oświadczenia skarżąca załączyła dokumenty w postaci: zeznań podatkowych za 2013 i 2014 rok, deklaracje VAT-7 za wskazany w wezwaniu okres, jak również historie transakcji na rachunkach bankowych. I tak, zgodnie z tymi dokumentami, w 2014 r. przychód skarżącej z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł 75 568,79 zł, natomiast podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług za grudzień 2014r. wyniosła 1 962 zł, za listopad 2014 r. 10 101 zł, za styczeń 2015 r. 7 420 zł, za luty 2015 r. 3 207 203 zł, za marzec 2015 r. 203 zł, za kwiecień 2015 r. 7 245 zł, a za maj 2015 r. 203 zł. Stan rachunku bankowego skarzącej, na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynosił ponad 55 000 zł, co wynika z przedłożonego przez nią wyciągu z rachunku bankowego. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 5 413 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie okoliczności o których mowa w powołanym wyżej przepisie obciąża w całości wnioskodawcę, który winien nie tylko złożyć pełne, jasne i wiarygodne oświadczenie o swoim stanie rodzinnym i majątkowym, ale także współpracować z sądem w zakresie wyjaśnienia wszelkich rozbieżności i wątpliwości. W przedmiotowej sprawie skarżąca zadeklarowała, że w istocie nie osiąga żadnych dochodów, gdyż działalność gospodarcza którą prowadzi, nie przynosi wymiernych korzyści, jednocześnie podała, że suma ponoszonych przez nią wydatków bytowych, jak również wydatków na spłatę kredytu przekracza miesięcznie 4 000 zł. Nie wyjaśniła jednak skąd pochodzą środki na przedmiotowe wydatki. W związku z tym jej oświadczenie o braku dochodów należy uznać za niewiarygodne, tym samym też nie sposób jest stwierdzić jaka w istocie jest jej sytuacja majątkowa. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów źródłowych wynika, że prowadząc działalność gospodarczą osiąga ona znaczny obrót, na co wskazują chociażby deklarowane kwoty przychodów i podstawy opodatkowania, czy też stan jej rachunku bankowego, w chwili złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W świetle tych danych brak jest podstaw do uznania za wiarygodne deklaracji skarzącej, co do braku dochodowości jej działalności. W tym miejscu zaznaczyć także należy, że dochód wynikający ze składanych zeznań podatkowych stanowi różnicę pomiędzy wielkością przychodu i kosztami jego uzyskania, obejmującymi między innymi poczynione wydatki i odpisy amortyzacyjne, tym samym nie odzwierciedla on rzeczywistego wyniku finansowego prowadzonej działalności. Tak więc deklarowany niski dochód, w rozumieniu przepisów podatkowych, nie może być decydującym argumentem, przemawiającym za przyznaniem wsparcia ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarżącą nie wykazała, że spełnia przesłanki uzyskania prawa pomocy, gdyż złożone przez nią oświadczenia rodzą uzasadnione wątpliwości, co do ich wiarygodności. Argumentów za przyznaniem skarżącej prawa pomocy nie dostarczają też przedłożone przez nią dokumenty źródłowe, z których wynika, że jej sytuacja majątkowa jest znacznie lepsza, niż to wskazują jej oświadczenia. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.