I SA/Rz 572/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku T. S. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia (...) kwietnia 2015 r., nr (...), w przedmiocie określenia i zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty, pobranej na podstawie umowy dofinansowania projektu ze środków EFRR - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym, na urzędowym formularzu, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnią córką. Obie utrzymują się z wynagrodzenia za pracę skarżącej (¼ etatu), w wysokości 500 zł miesięcznie brutto. Deklarując składniki zgromadzonego majątku skarżąca wymieniła jedynie samochód osobowy marki Honda Civic, rok prod. 2008 oraz nieruchomość rolną o pow. 1 ha. Ustosunkowując się do wezwania o złożenie dodatkowego oświadczenia skarżąca nadmieniła, że zamieszkuje w domu, który jest własnością ojca jej córki. Ojciec dziecka, do lutego br. dostarczał im środków utrzymania, obecnie jednak, wobec zaprzestania przez niego udzielania im wsparcia, pozwała go o alimenty. Do momentu wystąpienia z pozwem o alimenty ojciec córki skarżącej opłacał wszystkie rachunki, stąd też nie jest w stanie ich przedstawić. Aktualne wydatki na zakup żywności skarżąca określiła na kwotę 600 zł miesięcznie. Dodała też, że ze względu na potrzebę opłacenia zajęć pozalekcyjnych córki musiała sprzedać samochód, na dowód czego przedłożyła umowę sprzedaży pojazdu, z 25 marca 2016 r., za kwotę 12 500 zł. Do dodatkowego oświadczenia skarżąca załączyła kopie zeznań podatkowych PIT, z których wynika, że jej przychód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej (obecnie skarżąca zaprzestała jej prowadzenia) wyniósł 3 225 892,50 zł (strata z tego tytułu wyniosła 447 864,15 zł), a ze stosunku pracy 1 750 zł. Skarżąca, mimo wezwania, nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosił 5 413 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie, o którym wspomina zacytowany wyżej przepis, powinno nastąpić przede wszystkim poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, na urzędowym formularzu, a na wezwanie, dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości oraz rozbieżności. Skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła zadość tym wymogom, gdyż najpierw złożyła niepełne i niejasne oświadczenie na urzędowym formularzu, zawierające informacje wyraźnie odbiegające od tych, które zamieściła w uprzednio złożonym oświadczeniu, zalegającym w aktach sprawy. I tak, aktualnie określiła swoje wydatki na zakup żywności na ok. 600 zł, tymczasem w oświadczeniu z lipca 2015 r. określiła je na 1 500 zł. Wówczas też nadmieniła, że na zakup odzieży wydaje ok. 300 zł, a na zajęcia pozalekcyjne ponad 500 zł. Teraz natomiast zadeklarował, że nie kupuje odzieży i leków. Nic też nie wspomniała o wysokości wydatków na zajęcia pozalekcyjne. W oświadczeniu z lipca 2015 r. skarżąca podkreśliła, że co miesiąc spłaca kredyt, którego rata miesięczna wynosi 2 000 zł. Obecnie jednak nie wymieniła tego wydatku. Mając na uwadze fakt, że we wcześniejszym oświadczeniu skarżąca podała, że ma z mężem wspólne konto, na które wpłaca on środki na utrzymanie, koniecznym byłoby przeanalizowanie operacji na nim dokonywanych, przynajmniej w okresie od stycznia br. Nieprzedłożenie jednak wyciągów przedmiotowego rachunku, mimo wezwania, uniemożliwia dokonanie tej czynności. Tym samym kompleksowa i rzetelna ocena sytuacji majątkowej skarżącej jest niemożliwa, z powodów leżących po jej stronie (nieprzedłożenie wyciągów, jak również kopii rachunków itd.). W tej sytuacji nie można więc stwierdzić, że wykazała ona, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy. Abstrahując od wyżej wskazanych okoliczności zauważyć też należy, że skarżąca, w marcu br., sprzedała samochód za kwotę 12 500 zł, motywując to koniecznością opłacenia zajęć pozalekcyjnych córki, które to koszty określiła w oświadczeniu z lipca 2015 r. na ok 500 zł. Mając więc na względzie, że kwota uzyskana za sprzedaży nie pochłonie całości wydatków na wskazany cel, w dłuższym okresie czasu, stwierdzić należy, że środki uzyskane ze sprzedaży samochodu pozwolą skarżącej na opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, tj. wpisu od skargi kasacyjnej, wynoszącego połowę kwoty wpisu, określonego na 5 413 zł. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.