I SA/Rz 574/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S. WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 574/11 w sprawie ze skargi wyżej wymienionego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia sprostować oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 574/11 w ten sposób, że na stronie 4 w wierszu 5 i 11 od dołu zamiast "art. 5 ust. 1 lit. e" wpisać "art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 574/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie wymiaru M. i H. M. podatku od nieruchomości za 2011 r.. Jedną z podstaw prawnych wyroku był art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2010 r. Nr 95 poz. 613) błędnie wskazany na stronie 4 uzasadnienia wyroku jako art. 5 ust. 1 lit.e. Powyższy błąd ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej. W powołanej ustawie nie ma bowiem przepisu odpowiadającego tej jednostce redakcyjnej, jest natomiast art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.e. Zgodnie z art 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle wyżej wymienionego przepisu należy uznać wskazaną omyłkę jako oczywistą. Błąd nie polegał bowiem na wadliwym zastosowaniu przepisu lecz na niepełnym wskazaniu jego jednostki redakcyjnej i nie miał wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a.