I SA/Rz 578/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku "Z." sp. z o.o. z/s w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z." sp. z o.o. z/s w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr SKO.4131/19/2023 w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie COVID-19 - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu Rzeszowskiego z 1 czerwca 2023 r. nr IR.671.4.3.1.2023/KS, którą rozłożono spółce na raty należność z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie COVID-19. Należność tę w decyzji Starosty określono na [...] zł i rozłożono ją na 7 rat, przy czym wysokość pierwszej ustalono na [...] zł, a pozostałych na [...] zł. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO w Rzeszowie skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, że określone przez nią we wniosku propozycje spłaty zadłużenia w 18 ratach są jedynymi, którym jest w stanie podołać. Z dokumentów księgowych wynika, że spółka znajduje się w trudnych warunkach finansowych, posiada rozłożone na raty liczne zadłużenia, które uniemożliwiają regulowanie tak wysokich rat, jak zaproponowane przez Wojewodę Podkarpackiego i powielone w decyzji pierwszej instancji przez Starostę i następnie przez Kolegium. Jest ona już bodaj ostatnim [...] producentem urządzeń [...]. Stara się odbudować pozycję na rynku, nie mogąc jednak sprzedawać towarów pod nazwą "[...]". Spadek sprzedaży, jaki wystąpił w ostatnim czasie, sięgający 40-50%, negatywnie wpłynął na jej rentowność. W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do treści wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej powoływanej w skrócie: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek spółki rozpatrywany na tle ww. przepisu nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że skarżąca spółka ubiegała się o ulgę w spłacie zwrotu należności otrzymanej na zasadach określonych w art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) w postaci dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Poddanymi kontroli Sądu decyzjami ulga taka została jej przyznana poprzez rozłożenie podlegającej zwrotowi należności na raty. Decyzja taka podlega dobrowolnemu wykonaniu przez spółkę i mogła być zakwalifikowana jako posiadająca atrybut wykonalności w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wykonalność ta polega na konieczności dobrowolnej zapłaty należności określonej w decyzji organu pierwszej instancji, w podanych w niej terminach, aby uniknąć skutku (rygoru) w postaci częściowego wygaśnięcia decyzji udzielającej ulgę w odniesieniu do niezapłaconej raty, stosownie do art. 259 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Rzecz jednak w tym, że jak wynika z treści decyzji organu pierwszej instancji, należność główna wynika z tytułu egzekucyjnego, jakim jest nakaz zapłaty z 11 lutego 2022 r. sygn. [...] wydany przez Sąd Okręgowy w [...], który został opatrzony klauzulą wykonalności, a terminy zapłaty rat ustalonych w decyzji już upłynęły. Wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie mogłoby przywrócić określonych w decyzji terminów i w żaden sposób nie wpłynęłoby na wykonalność tytuły wykonawczego, jakim jest nakaz zapłaty, a także kwestii jego skierowania przez wierzyciela do egzekucji. Zgodnie zaś z art. 259 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, znajdującym zastosowanie w sprawie poprzez odesłanie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, polecającego odpowiednie stosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej, do którego z kolei odesłanie zawarte jest w art. 15zzb ust. 19 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...), odnośnie do raty niezapłaconej w terminie płatności decyzja o rozłożeniu na raty wygasa. Dlatego uwzględnienie wniosku nie było możliwe już tylko z tego powodu, że termin ostatniej raty upłynął 20 grudnia 2023 r. Orzeczenie Sądu nie mogłoby więc już wstrzymać skutków prawnych, jakie wynikały z zaskarżonych decyzji. Niezależnie od powyższego, spółka nie uprawdopodobniła zdarzeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., ograniczając treść wniosku do oświadczeń, bez ich poparcia jakimikolwiek dokumentami, przez co Sąd nie mógł poddać weryfikacji twierdzeń spółki o jej aktualnym stanie majątkowym i zdolnościach płatniczych. Rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie ocenia natomiast zasadności skargi i nie bada zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił zgłoszonego wniosku nie uwzględnić.