I SA/Rz 58/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi "A." S.A. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatków od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w..., po rozpatrzeniu odwołań "A" S.A. oraz T. H. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w ... z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego T1 o nr MRN [.] z dnia 14 sierpnia 2015 r. i określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 61.750 zł. Jak wynika z akt sprawy, powiadomieniem z dnia 14 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w ... zawiadomił głównego zobowiązanego – "A" S.A. oraz przewoźnika T. H.o zamiarze wydania decyzji, w związku z powstaniem długu celnego w przywozie na dzień 17 sierpnia 2015 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym, objętego procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego T1 o nr MRN [.] z dnia 14 sierpnia 2015 r. Jednocześnie postanowieniem z dnia 14 listopada 2018 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług, w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towarów objętych procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego T1 o nr MRN [.] z dnia 14 sierpnia 2015 r., w związku z usunięciem towarów spod dozoru celnego. Okoliczności świadczące o tym, że towar niewspólnotowy, objęty zgłoszeniem celnym T1 o nr MRN [.] z dnia 14 sierpnia 2015 r. został usunięty spod dozoru celnego, były podstawą do wydania przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w decyzji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], w której organ celny stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 17 sierpnia 2015 r., w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru, określając wysokość długu w kwocie 21.664 zł. Do zapłaty należności z ww. tytułu zostali zobowiązani główny zobowiązany – "A" S.A. oraz przewoźnik T. H. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego oraz w konsekwencji rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie długu celnego, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w ... decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]: - stwierdził powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na dzień 17 sierpnia 2015 r., w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towaru objętego zgłoszeniem celnym T1 o nr MRN [.] z dnia 14 sierpnia 2015 r. w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego, - określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu w/w towaru w wysokości 61.750 zł. Za dłużnika uznany został główny zobowiązany – "A" S.A. oraz przewoźnik T. H. Spółka i T. H. złożyli odwołania, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika [.] Urzędu Celno- Skarbowego w [.] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]w przedmiocie długu celnego. Mając na względzie powyższe, Dyrektor Administracji Skarbowej w opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. postanowił utrzymać w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego było powstanie długu celnego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu, tj. w rozumieniu ustawy VAT import towaru. W ramach postępowania zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w z dnia [...] marca 2019 r., organ I instancji stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na podstawie art. 203 WKC, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów. W ww. decyzji organ I instancji ustalił: datę powstania długu celnego (tj. 17 sierpnia 2015 r.), wartość celną towarów, kwotę długu oraz dłużników. Zarówno dług celny, jak i obowiązek podatkowy powstają z mocy prawa. Powiązanie sprawy celnej i sprawy podatkowej powoduje solidarną odpowiedzialność dłużników długu celnego za zobowiązania podatkowe. Podstawą prawną odpowiedzialności solidarnej podatników w przedmiotowej sprawie jest art. 213 WKC w związku z art. art. 17 ust.1 pkt 1 i art. 38 ust. 1 ustawy VAT. Organ II instancji wyjaśnił, że zasadniczą przesłanką statuującą podatnika podatku VAT z tytułu importu towarów jest powstanie obowiązku uiszczenia cła u określonego w przepisach celnych podmiotu, a obowiązek ten wiąże się z powstaniem długu celnego. W niniejszej sprawie jako dłużnika odpowiedzialnego za powstały dług celny wskazano głównego zobowiązanego, tj. Spółkę "A" oraz przewoźnika T. H. Ustalenia zawarte w decyzji wydanej w sprawie celnej mają bezpośredni wpływ na kwestie związane z obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług i zostały przejęte wprost do postępowania wszczętego postanowieniem z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług w odniesieniu do towarów objętych procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego T1 o nr [.] z dnia 14 sierpnia 2015 r., w związku z ich usunięciem spod dozoru celnego. W/w postępowanie zostało wszczęte wobec "A" S.A. (główny zobowiązany) oraz przewoźnika T.H. Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy VAT, obowiązek podatkowy w podatku VAT w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. W niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał z dniem 17 sierpnia 2015 r. Określając podatek od towarów i usług za podstawę opodatkowania towarów organ I instancji przyjął kwotę stanowiącą sumę wartości celnej oraz długu celnego. Kwota podatku VAT obliczona została z zastosowaniem właściwej dla towaru stawki - tj. 23%. Organ II instancji uznał, że kwota podatku VAT w zaskarżonej decyzji została określona w prawidłowej wysokości oraz zgodnie z obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego prawem podatkowym. Organ II instancji zaznaczył również, że wszelkie ustalenia, co do okoliczności powstania długu celnego poczynione zostały w postępowaniu celnym. Zebrany w tamtejszym postępowaniu materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia miejsca i daty powstania długu celnego (a tym samym obowiązku podatkowego w podatku VAT), w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego. W tamtym postępowaniu ustalono także dłużników długu celnego (a tym samym podatników podatku VAT). Z kolei ustalenia te zostały wprost przejęte do postępowania podatkowego. Argumentacja zawarta w odwołaniu odnosi się do postępowania w sprawie długu celnego zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Do tych zarzutów organ odwoławczy odniósł się w decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. zapadłej w sprawie długu celnego powstałego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów będących przedmiotem niniejszego postępowania. Decyzja w sprawie długu celnego stanowi dla organu podatkowego wiążące rozstrzygnięcie o podstawowych elementach podatku z tytułu importu towaru, takich jak data powstania obowiązku podatkowego, czy krąg osób zobowiązanych do zapłaty podatku. W sytuacji, gdy określenie kwoty podatku VAT następuje w odrębnej decyzji, postępowanie wyjaśniające w tej kwestii zawężone jest do ustalenia danych niezbędnych do obliczenia i określenia należnej kwoty podatku oraz do określenia podatników, które to dane wynikają przede wszystkim z decyzji określającej kwotę długu celnego. Mając na względzie powyższe organ II instancji stwierdził, że kwestionowanie w niniejszym postępowaniu podstaw faktycznych i prawnych odrębnej decyzji, jako mających wpływ na kwotę podatku, jest nieuzasadnione. Spółka "A" wniosła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarga została wniesiona także przez T. H. Jednak została ona odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2021 r. sygn. akt I Sa/Rz 58/21. W skardze wniesionej przez spółkę zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 121 § 1, art. 187 § 1 w związku z art. 122 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. - zwanej dalej Ordynacja podatkowa) poprzez brak jakichkolwiek ustaleń i wyjaśnień w kwestii dokonania w systemie NCTS rejestracji przybycia i zamknięcia operacji z wynikiem kontroli A2, tj. bez rewizji, oraz wygenerowania komunikatu 1E045, 2. art. 121 § 1, art 187 § 1 w związku z art. 122 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało brakiem dostatecznych ustaleń i wyjaśnień w kwestii dokonania ingerencji w systemie NCTS oraz niesłusznym, bezpodstawnym uznaniem za udowodnioną okoliczność, że doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej, w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek dowodów (np. dokumentu w postaci prawomocnego wyroku skazującego), potwierdzających, że faktycznie doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej, 3. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie i niezawieszenie niniejszego postępowania do czasu wyjaśnienia kwestii zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej oraz przekazania polskiej administracji celnej informacji w przedmiocie zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej, 4. art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, pozbawiony ustaleń w kwestii zakończenia operacji tranzytowej w systemie NCTS, pomimo że wyjaśnienie tej kwestii oraz ustalenie kręgu osób odpowiedzialnych za zakończenie tej operacji jest niezbędne w celu ustalenia wszystkich dłużników powiązanych z usunięciem towaru spod dozoru celnego, jak również dokładnego zbadania stanu faktycznego, zgodnie z wynikającą z przepisów prawa ogólną zasadą prawdy obiektywnej, 5. art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów w sprawie, w tym w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wyjaśnień zmierzających do ustalenia, co stało się z towarem i jak przebiegała procedura tranzytu, z udziałem nadawcy towaru – "B" sp. z o.o. w, a w konsekwencji naruszenie art. 203 w związku z art. 213 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej "WKC") poprzez zupełne pominięcie kwestii odpowiedzialności "B" sp. z o.o. w, 6. art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów w sprawie, w tym w szczególności nieprzeprowadzenie z udziałem kierowcy i przewoźnika wyjaśnień zmierzających do ustalenia, co stało się z towarem oraz kto ponosi odpowiedzialność za usunięcie towaru spod dozoru celnego, a także ustalenia miejsca, w którym nastąpiły zdarzenia powodujące powstanie rzekomego długu celnego, 7. art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów w sprawie, w tym w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wyjaśnień zmierzających do ustalenia, co stało się z towarem, z udziałem odbiorcy (odbiorców) towaru, 8. art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie za dowody w sprawie obcojęzycznych dokumentów bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, podczas gdy posługiwanie się nimi w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem - art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim, 9. art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak w zaskarżonej decyzji właściwego rozstrzygnięcia oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do ustalenia miejsca, w którym nastąpiło powstanie długu celnego w świetle art. 215 WKC, a w konsekwencji do ustalenia czy skarżony organ jest właściwy w przedmiotowej sprawie, 10. art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak w zaskarżonej decyzji właściwego rozstrzygnięcia oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie odnoszącym się do ustalenia wartości celnej towaru. 11. art. 233 w związku z art. 207 § 2 i art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak w zaskarżonej decyzji ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia i wyliczenia wartości celnej towarów, 2) prawa materialnego, tj: 1. art. 30b ust. 1 ustawy VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym ustaleniem kwoty podatku od towarów i usług w wyniku niezastosowania przy ustalaniu wartości celnej towarów art. 31 ust. 2 lit. b WKC, a w rezultacie przyjęcie na potrzeby celne przy ustalaniu wartości celnej towarów wyższej z dwóch alternatywnych wartości, 2. art. 30b ust. 1 ustawy VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym ustaleniem kwoty podatku od towarów i usług w wyniku niezastosowania przy ustalaniu wartości celnej towarów art. 31 ust. 2 lit. e WKC, a w rezultacie przyjęcie do ustalenia wartości celnej towaru cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty, 3. art. 30b ust. 1 ustawy VAT w związku z art. 214 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym wyliczeniem należności celnych przywozowych, które zostało dokonane na podstawie elementów kalkulacyjnych, które nie były właściwe dla towaru w chwili, jaką organ uznał za datę powstania długu celnego, 4. art. 34 ust. 1 ustawy VAT w związku z art. 215 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędnym określeniem miejsca powstania długu celnego, a w konsekwencji - uznaniem, że skarżony organ jest właściwy w przedmiotowej sprawie, 5. art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT w związku z art. 203 w związku z art. 213 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca spółka jest zobowiązana solidarnie do zapłaty należności przywozowych, 6. art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT w związku z art. 221 ust. 3 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie uznanie, że istnieje obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy dokonano powiadomienia o powstaniu długu celnego po upływie trzech lat, licząc od dnia jego powstania, 7. art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT w związku z art. 221 ust. 4 WKC poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, a w rezultacie uznanie, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, a w konsekwencji uznaniu - że można powiadomić o kwocie długu celnego i podatku od towarów i usług po upływie terminu trzech lat. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ wydając zaskarżoną decyzję i opierając się na wadliwych ustaleniach poczynionych w postępowaniu dotyczącym określenia kwoty wynikającej z długu celnego, dopuścił się tożsamych uchybień także w niniejszym postępowaniu. Zdaniem skarżącej ustalenia te są wadliwe, co powoduje, że organ ten dopuścił się tożsamych uchybień także w przedmiotowym postępowaniu. W konsekwencji zarzuty choć dotyczą de facto uchybień, jakie zaistniały w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie i określenia kwoty wynikającej z długu celnego, odnoszą się również do decyzji w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, gdyż organy przy rozpatrywaniu sprawy nie naruszyły prawa. Zakres badania argumentów skargi zakreślony musi być w niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia i jego podstawą wynikającą z decyzji organów celnych w zakresie określenia długu celnego. Jak już wyżej zostało to wskazane, organy określiły podatek od towarów i usług wynikający z zobowiązania podatkowego powstałego na skutek powstania długu celnego. Przepis art. 17 ust.1 pkt 1 ustawy VAT przewiduje, że podatnikami są osoby na których ciąży obowiązek zapłaty cła. Jednocześnie art. 5 ust.1 pkt 3 ustawy VAT przewiduje, że obowiązek podatkowy powstaje z tytułu importu towarów i powstaje on z chwila powstania długu celnego. Dla oceny zasadności określenia w sprawie niniejszej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w związku z importem towarów i powstałym z tego tytułu długiem celnym, kluczowe znaczenie będą miały rozstrzygnięcia organów w zakresie określenia takiego długu celnego. Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego w decyzją z dnia [...]marca 2019 r. stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na podstawie art. 203 WKC i ustalił datę powstania długu celnego na dzień 17 sierpnia 2015 r., jak także określił wartość celną towarów. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia [...]grudnia 2019 r. znak [...]. Decyzja administracyjna w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego jest zatem ostateczna. Uprawnione jest stwierdzenie, że do powstania takiego długu doszło. Nadmienić jeszcze należy, że WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 57/21 skargę na tę decyzję oddalił. W tym miejscu Sąd wyraża pogląd, że tylko w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego mogą być skutecznie podnoszone przez stronę argumenty dotyczące powstanie tego długu. To w tym postępowaniu dłużnik celny może składać zarzuty co do postępowania administracyjnego, czy też dokonanej wykładni czy zastosowania przepisów prawa. Decyzja w tym przedmiocie ma znaczenie prejudycjalne i w aktualnie rozpatrywanej sprawie sąd nie może zakwestionować ustaleń organów powziętych w tamtej sprawie, jak też nie może zakwestionować ich oceny polegającej na przyjęciu, że do powstania takiego długu doszło. Stanowiskiem organu jest bowiem związany. Jak już wspomniano, były one przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, który w I instancji nie stwierdził naruszenia prawa. Dlatego też aktualnie rozpoznając sprawę, sąd związany jest tymi rozstrzygnięciami i swoje wywody musi przedstawić opierając się na przyjęciu, że istotnie doszło do powstania długu celnego. Należy zatem jedynie ustalić, czy rzeczywiście import towarów takich jak wskazano w sprawie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jaka powinna być jego stawka, czy skarżący jest podatnikiem. Powyżej wskazane decyzje określiły podmiot odpowiedzialny za powstały dług celny. Został w nich wskazany "A" S.A. z siedzibą w jako główny zobowiązany oraz przewoźnik T.H.. Ponieważ są oni w myśl art. 203 ust. 3 WKC odpowiedzialni za powstały dług celny, odpowiadają również za zobowiązanie w podatku VAT. Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Z kolei w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Zarówno dług celny jak i obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa. Powiązanie zaś sprawy celnej i sprawy podatkowej powoduje solidarną odpowiedzialność dłużników długu celnego za zobowiązania podatkowe, co wynika z art. 213 WKC w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 i art. 38 ust. 1 ustawy VAT. W świetle zarzutów skargi należy wskazać, że odesłanie z art. 38 ust. 1 ustawy VAT do przepisów celnych dotyczących poboru i wymiaru cła, uzasadnia zastosowanie w przedmiotowej sprawie podatkowej odpowiednio regulacji zwartej w art. 213 WKC, przewidującej solidarną odpowiedzialność dłużników celnych i przesądza o odpowiedzialności solidarnej podatników podatku VAT z tytułu importu towarów. W niniejszej sprawie zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego było powstanie długu celnego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu. Organy przeanalizowały przy tym rodzaj towarów jakie zostały usunięte spod dozoru celnego i przyjęły, że wszystkie te towary są opodatkowane według stawki 23 procent. Stanowisko organów w tym zakresie nie jest w skardze kwestionowane. Również data powstania zobowiązania podatkowego nie jest skutecznie podważana. W tych okolicznościach skarga, jako zawierająca zasadniczo argumenty podlegające rozpoznaniu w postępowaniu o stwierdzenie długu celnego podlegała oddaleniu w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).