I SA/Rz 581/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch (spr.) Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany NSA Jacek Surmacz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi R.N.i H.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od posiadania psów za 2007r 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2008r. numer [...] 2) określa, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących R.N. i H.N. solidarnie kwotę 36 (słownie: trzydzieści sześć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 581/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia (...) marca 2008r. ((...)) Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku H. i R. N., odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od posiadania psów za 2007r. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano miedzy innymi przepisy art. 67a § 1 pkt 3 i § 2, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.). Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy podał, że umorzenie zaległości podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organu. Ustawodawca pozostawił tę kwestię uznaniu organu podatkowego. Nawet w przypadku, gdy pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika lub interesom publicznym organ może, ale nie musi umorzyć zaległości podatkowe. Decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowej jest decyzja pozwalającą na uwzględnienie nadzwyczajnych sytuacji. Ocenie organu zostało pozostawione istnienia bądź brak w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych oraz rozstrzygnięcie co do zakresu (w całości lub w części). Oznacza to, iż organ podatkowy nie musi przyznać ulgi w zapłacie podatku nawet gdy sytuacja osobista i materialna podatnika powoduje, że nie jest w stanie zaległości tej uregulować. Od wskazanej decyzji H. i R. N. odwołały się zarzucając organowi I instancji między innymi naruszenie art. 32 Konstytucji RP tj. zasady równości obywateli wobec prawa. Zdaniem odwołujących się fakt opodatkowania jedynie niektórych posiadaczy psów godzi w konstytucyjną zasadę wolności i równości obywateli. Ponadto organ podatkowy I instancji zmusza je do zapłacenia podatku, podczas gdy sam jednocześnie narusza prawo i przepisy podatkowe. W ich cenie organ nie dokonał dokładnego wyjaśnienia ich sytuacji życiowej. Skarżące uważają, iż już sam stan ich zdrowia winien być wystarczającą przesłanką do udzielenia im ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku od posiadania psów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) maja 2008r. ((...)) zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o umorzeniu zaległości podatkowej na podstawie przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, jest decyzją opartą na zasadzie uznania administracyjnego. Organ podatkowy może zatem, ale nie musi przyznać ulgi w zapłacie podatku, nawet wtedy gdy sytuacja materialna i osobista podatnika powoduje, że nie jest on w stanie zaległości tych uregulować. W ocenie organu odwoławczego sytuacja zdrowotna skarżących jest trudna, nie nosi ona jednak cech "wyjątkowości". Trudno tez doszukać się w przedmiotowej sprawie "ważnego interesu podatnika", gdyż egzystencja bądź warunki bytowe skarżących, osiągających wspólnie miesięczne dochody w wysokości około 2.300zł, nie mogą być zagrożone przez uiszczenie podatku w rocznej wysokości 40zł. W ocenie organu odwoławczego brak jest zatem po stronie skarżących przesłanek uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżące zarzuciły, iż sytuacja w jakiej się znajdują uzasadnia przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w podatku od posiadania psów. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołały się między innymi na swoją sytuację zdrowotną i finansową. Wskazały, iż są właścicielkami nieruchomości rolnej, która to okoliczność nie została uwzględniona przez organy rozpoznające sprawę a powinna mieć znaczenie przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całej rozciągłości podtrzymało swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną na jego poparcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazało, iż z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że brak było podstaw do udzielenia żądanej ulgi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej - pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego do Sądu aktu nie jest związany skargą tzn. rodzajem i treścią podniesionych zarzutów, a także jej wnioskami (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej w skrócie jako: p.p.s.a.). Skarga jest zasadna o ile zarzuca niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) stanowi, że rada gminy może wprowadzić opłatę od posiadania psów. Uchwałą Nr XXVII/557/04 Rady Miasta z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie podatku od posiadania psów, która weszła w życie od 1 stycznia 2005r. i dotyczyła również 2007r. w § 1 ustalono roczną stawkę od posiadania psów w wysokości 40zł. Art. 18a ust. 2 pkt 4 powyższej ustawy wprowadza wyłączenia w zakresie tego podatku, podatników podatku rolnego od gospodarstw rolnych – z tytułu posiadania nie więcej niż 2 psów. W wyżej opisanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2008r. wynika, że skarżące posiadają we współwłasności grunt o powierzchni 8767m2. Ponadto skarżące podniosły, że posesja na której stoi ich dom wynosi ok. 26 arów. Od której posesji również płacą podatek rolny. W tej sytuacji należało ustalić i wyjaśnić czy skarżące są podatnikami podatku rolnego, co zwalniałoby ich z podatku od posiadania psów zgodnie z art. 18a ust. 2 pkt 4 wyżej cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jest to okoliczność niezwykle istotna w tej sprawie, gdyż umorzenie – również jego odmowa – może dotyczyć jedynie stosunku zobowiązaniowego w momencie podejmowania decyzji w tej sprawie. Patrz tak komentarz do ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. poz. 60 ze zm., opracowanie Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Ryszard Masztalski, Janusz Zubrzycki, Wydanie z 2007r. Unimex, str. 351). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2008r. wymieniał grunty, które są we współwłasności skarżących wobec czego powinien był z urzędu zbadać czy nie zachodzi podstawa do wyłączenia ich z podatku od posiadania psa. Z uwagi więc, że organy podatkowe naruszyły prawo procesowe w postaci art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 135 p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz skarżących solidarnie kwotę 36zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.