I SA/Rz 583/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) marca 2009 r., nr (...), w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. I SA/Rz 583/09 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2009 r., sygn. I SA/Rz 583/09, Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia (...) marca 2009 r., nr (...), w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącego, w dniu 1 października 2009 r., a pełnomocnikowi organu – radcy prawnemu J. T. - w dniu 17 września 2009 r. W dniu 16 października 2009 r. w Urzędzie Pocztowym nr 1 w K. została nadana, w imieniu organu, skarga kasacyjna od wyżej wymienionego wyroku, sporządzona i podpisana przez radcę prawnego J. T.. Do skargi kasacyjnej dołączone zostało pełnomocnictwo, datowane na dzień 16 października 2009 r., zawierające umocowanie dla J. T. do sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 4 sierpnia 2009 r. oraz reprezentowania Dyrektora Izby Skarbowej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiotowej sprawie. Radca prawny J. T. reprezentował Dyrektora Izby Skarbowej w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, na podstawie pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 2009 r. W przedmiotowej sprawie skarżący uiścił wpis stały w wysokości 500 zł, na wezwanie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 maja 2009 r. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a./ od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl zaś art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarga w niniejszej sprawie podlegała opłacie stałej, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. .2193, ze zm. – zwanego dalej: rozporządzeniem), w wysokości 500 zł. Takiej samej opłacie (stałej), zgodnie z § 3 rozporządzenia, podlegała skarga kasacyjna, wniesiona od wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Powołany przepis rozporządzenia stanowi bowiem, że wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Nie jest on więc liczony w oparciu o wartość przedmiotu zaskarżenia, jak to ma miejsce w przypadku wpisu stosunkowego, lecz został określony ułamkiem, w stosunku do wielkości wpisu w sprawie Tak więc wpis od skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie wynosił 250 zł i jako wpis stały winien być uiszczony przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, bez wezwania, wraz z wniesieniem skargi kasacyjnej lub też do upływu terminu do jej wniesienia, bezpośrednio w kasie Sądu lub na jego rachunek bankowy. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż w pełnomocnictwo przedłożone przez radcę prawnego nie zawierało expressis verbis umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej, jednakże, mając na uwadze jego treść, obejmującą upoważnienie do sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej, a także reprezentowania organu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należy stwierdzić, że nie pozwala ona na przyjęcie, że pełnomocnik nie jest uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej, która to czynność ma jedynie charakter techniczny. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie doszło do rozdzielenia czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Nie pozwala na to bowiem ani wykładnia gramatyczna, ani funkcjonalna treści pełnomocnictwa, a w tej sytuacji nie sposób domniemywać, że intencją mocodawcy było wyłączenie tej jednej czynności z zakresu kompetencji pełnomocnika, gdyż zapis takiej treści nie znalazł się w samym pełnomocnictwie, ani nie wynika on z innych okoliczności sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 221 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.