I SA/Rz 588/07

I SA/Rz 588/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 22 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. sp. z o.o. z siedzibą w R. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 9 października 2007r. w przedmiocie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie - postanawia - odmówić przywrócenia terminu Na rozprawie w dniu 9 października 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r. Obecny na rozprawie przedstawiciel skarżącej spółki został prawidłowo powiadomiony o terminie i sposobie zaskarżenia zapadłego w sprawie wyroku, w tym o terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Spółka nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia w przepisowym terminie. W dniu 17 października 2007r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek prezesa skarżącej spółki o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku, w którego uzasadnieniu stwierdzono, iż uchybienie terminu nastąpiło z powodu schorzenia kardiologicznego prezesa spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia nie zasługuje na uwzględnienie. Z brzmienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) wynika, że Sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Ponieważ przepis ten jest zbieżny z uregulowaniem obowiązującym w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2003 roku, pozwala to nawiązać do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury. Zgodnie z nimi uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nie uzasadnia przywrócenia terminu zaniedbanie pracownika w zakładzie osoby prawnej ani niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (post. NSA z 10 lutego 2000r. SA/Sz 1117/99,oraz wyrok NSA z 6 listopada 1998r. I SA/Łd 153/97) Brak winy nie zachodzi w przypadku świadomego dopuszczenia się lekkiego choćby niedbalstwa, przy czym niezachowanie szczególnej staranności przez pracownika pociąga konsekwencje również dla pracodawcy. Wnosząc o przywrócenie terminu strona musi należycie uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż strona nie wykazała powyższych okoliczności. Twierdzenia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami, świadczącymi o chorobie prezesa spółki. Ponadto zauważyć należy, iż skarżąca jest spółką kapitałową, tj. odrębnym od wspólników ją tworzących podmiotem prawa, reprezentowanym w obrocie prawnym przez organ jakim jest zarząd spółki. Na zarządzie spoczywa obowiązek prowadzenia spraw spółki z należytą starannością, oraz takiego zorganizowania struktury i pracy spółki aby jej działania, mogły być niezależne od ewentualnych niedyspozycji osób tworzących spółkę. Zarząd skarżącej spółki, jak wynika z przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, jest dwuosobowy a każdy z jego członków ma prawo samodzielnie reprezentować spółkę. Nie można wobec tego uznać, iż niedyspozycja prezesa spółki jest okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie terminu przez spółkę, w sytuacji gdy możliwe było dokonanie czynności przez innego członka zarządu, bądź też umocowanego pracownika. Nie istnieją, w przedmiotowej sprawie, podstawy do uznania, iż strona nie mogła nawet przy użyciu należytej staranności uniknąć uchybienia, a zatem nie może ona w tym stanie faktycznym, powoływać się na spełnienie przesłanek z art. 86 § 1 p.p.s.a Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.