I SA/Rz 589/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy w Wydziale I ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - odmówić wnioskowi skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji I SA/Rz 589/11 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia w prawidłowej wysokości kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Kwota powyższego podatku określona została w wysokości 12.743 zł, z czego zaległość podatkowa stanowi kwotę 9.076 zł. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. S. (dalej: skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, iż wykonanie nałożonego na nią zobowiązania spowoduje dotkliwe skutki i w sposób znaczący pozbawi niezbędnych środków do życia skarżącą i jej rodzinę, nie posiada bowiem środków finansowych na jego zapłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (por. postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób dostateczny i przekonujący, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody. Podała co prawda, że natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować dotkliwe skutki i pozbawić skarżącą i jej rodzinę środków do życia, jednakże twierdzenia te są zbyt ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi konkretnymi argumentami. Nie pozwalają zatem na ocenę rzeczywistego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację faktyczną skarżącej. Niezależnie od powyższego, zwrócić należy również uwagę na fakt, że decyzja o wstrzymanie wykonania której skarżąca wnosi, opiewa na określoną kwotę pieniężną, która ewentualnie może podlegać zwrotowi w razie stwierdzenia niezasadności jej obliczenia i pobrania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.