I SA/Rz 592/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S.WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku R. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. uchylił decyzję Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w R. w części dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej R. G. za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za kwiecień 2005 r. w wysokości 22.917 zł wraz z naliczonymi z tego tytułu odsetkami za zwłokę w wysokości 1.210 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 1.747,20 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie. W pozostałym zakresie dotyczącym orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe za miesiąc sierpień w kwocie 29.734 zł wraz z należnymi z tego tytułu odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego utrzymał decyzje organu I instancji w mocy. W skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji R. G. wskazał, że spłata należności podatkowych spowoduje znaczną szkodę i nieodwracalne skutki ze względu na trudną sytuację materialną strony. Łączna kwota zaległości podatkowych wynikająca z zaskarżonej decyzji podatkowej wynosi, jak wskazał, 31.794,40 zł i stanowi dla niego poważny wydatek. Nie jest w stanie zgromadzić jednorazowo tak znacznej kwoty, bez spowodowania uszczerbku w zapewnieniu utrzymania swojego i swojej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym decyzja wydana przez organ II instancji jest decyzją ostateczną a co za tym idzie nadającą się do wykonania. Co do zasady wykonania takiej decyzji nie wstrzymuje również wniesienie od tej decyzji skargi do sądu administracyjnego. Sąd jednak na uzasadnione żądanie strony może wykonanie takiej decyzji wstrzymać do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy przy tym powtórzenie treści przepisu, stanowiącego podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Użyte w tym przepisie sformułowania, tzw. pojęcia nieostre: " niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", "trudne do odwrócenia skutki", zostały poddane kontroli sądu, który dokonując oceny okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bada czy mieszczą się one w zakresie użytych przez ustawodawcę pojęć. Inaczej mówiąc zadaniem strony jest wskazać okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji, a zadaniem sądu ocenić czy okoliczności te mogą w istocie doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zaznaczyć przy tym należy, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania oderwane jest od oceny zasadności skargi i sprowadza się do badania czy wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia doprowadzi do sytuacji opisanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ma charakter ochrony tymczasowej, na czas toczącego się postępowania sądowego, celem zapobieżenia nieodwracalnym skutkom niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych. W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się jedynie do wskazania, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę i nieodwracalne skutki ze względu na trudną sytuacje materialną strony. Tak sformułowany wniosek nie czyni zadość przedstawionym na wstępie wymogom. Jest w rzeczywistości powtórzeniem treści przepisu. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które pozwoliłyby Sądowi na zweryfikowanie dokonanej przez niego oceny sytuacji majątkowej. Nie wystarczy bowiem wskazanie, że sytuacja majątkowa jest trudna. Określenie to jest bowiem tak samo ogólne jak te, którymi posłużył się ustawodawca. Takiej weryfikacji Sąd nie mógł również dokonać na podstawie zalegających w aktach dokumentów, które nie zawierały tego rodzaju informacji, a brak było podstaw do wzywania skarżącego o uzupełnienie powyższych informacji gdyż nie są to braki formalne. Również wysokość zobowiązania nie mogła przesądzić o zasadności wniosku. Ta sama kwota może stanowić różną dolegliwość w zależności od możliwości finansowych skarżącego, a tych wobec braku jakichkolwiek danych nie można było ocenić. W takiej sytuacji należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie decyzji spowoduje powstanie okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.