I SA/Rz 593/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku F. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2013 - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi F. Z. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 18.581 zł. W skardze F. Z. zawarł również wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową, która ma na celu zabezpieczenie skarżącego przed wyjątkowo dolegliwymi skutkami, jakie mogą nastąpić w wyniku wykonania decyzji organu, będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod tymi pojęciami należy natomiast rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Sąd ocenił, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Mimo, że w skardze F. Z. nie przedstawił szczegółowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku, Sąd wziął pod uwagę z urzędu, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wykonanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 18.581 zł, mogłoby grozić niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody a także spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika bowiem z akt postępowania sądowego, w szczególności z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy a także z postanowienia Referendarza sądowego z dnia 2 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 593/13, uwzględniającego w całości ww. wniosek, skarżący jest osobą ubogą. W ocenie Sądu, wysokość miesięcznych dochodów skarżącego, na które składa się kwota 1291,20 zł brutto z tytułu emerytury, zajętej w postępowaniu egzekucyjnym oraz kwota 203,50 zł pobieranego zasiłku pielęgnacyjnego, nie pozwala na spłatę przedmiotowego zobowiązania podatkowego, bez spowodowania przy tym zagrożenia dla podtrzymania podstaw egzystencji skarżącego. Sąd wziął pod uwagę, że spłata zobowiązania podatkowego w wysokości ustalonej przez organ podatkowy I instancji może uniemożliwić skarżącemu zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, co przy konieczności ponoszenia wydatków na leczenie i spłatę zobowiązań może spowodować skutki nie do odwrócenia przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa.