I SA/Rz 596/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 9 października 2007r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. - oddala skargę - I SA/Rz 596/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] Samorządowe Kolegium odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania M. N., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006r. W uzasadnieniu decyzji orzekający organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikiem podatku rolnego są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Warunkiem uznania nieruchomości za grunt opodatkowany podatkiem rolnym jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości lub posiadanie jest bez tytułu prawnego. W niniejszej sprawie, nie budzi wątpliwości okoliczność, iż M.N. jest podatnikiem podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości z tytułu własności gruntów o pow. łącznej pow. 0,2363 ha pod poz. rej. 77 obręb L., w tym 0,1572 ha gruntu rolnego oraz działki o pow. 0,0784 ha wraz położonym na niej budynkiem o pow. 70 m2. Powyższe okoliczności wynikają z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w R. Wątpliwości odwołującego się wywołuje ustalenie przez organ podatkowy zobowiązań podatkowych w zbyt wysokiej w stosunku do dotychczasowej wysokości. Podatnik kwestionuje przy tym zapisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące opodatkowanych nieruchomości w szczególności nieistniejącej, w jego ocenie, drogi. W ocenie organu zarzuty podatnika nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ opodatkowane nieruchomości (co jest także okolicznością niekwestionowaną przez podatnika) stanowią własność podatnika a podatek został obliczony zgodnie z przepisami prawa (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] listopada 2005r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości). Podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu i ich powierzchni na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy, w którym wymienia się tą ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a więc zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej są natomiast powołane przez stronę okoliczności dotyczące braku drogi dojazdowej i położenia działki. Na decyzję tę M.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc krzywdzący jej charakter . W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że znacznie wyższy podatek związany jest z zatwierdzeniem przez Sąd decyzji o scaleniu. Do skargi dołączył kserokopię oświadczenia skierowanego do Sądu Rejonowego w R. Wydział VIII Ksiąg Wieczystych. W piśmie uzupełniającym Skarżący ponownie podniósł, że podwyżka podatku w jego przypadku była znaczna co pogłębiało jeszcze ponoszone przez niego koszty związane z przejazdami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 Ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm./, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencję zaś gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie - art. 22 ust.1 powołanej wyżej ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Takie unormowanie ustawowe oznacza, że dane wykazane w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych w zakresie wymiaru podatków. W rozpoznawanej sprawie, orzekające organy, w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w R. ustaliły, że Skarżący jest podatnikiem podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości z tytułu własności gruntów o łącznej powierzchni 0, 2363 ha pod poz. rej. 77 obręb Lecka, w tym 0,1572 ha gruntu rolnego oraz działki o pow. 0,0784 ha wraz z położonym na nim budynkiem o pow. 70 m kw. Tylko zatem te dane mogą stanowić podstawę do wymiaru podatku rolnego w oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym /tekst. jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 136, poz.969 ze zm./ oraz podatku od nieruchomości w oparciu o przepis art. 3 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. O podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz.844/. W tym stanie rzeczy organy prawidłowo, w oparciu o treść art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym wydały decyzję w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego. W świetle bowiem tego przepisu, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji- nakazie płatniczym. Prawidłowo zatem, w oparciu o przytoczone wyżej przepisy organy naliczyły łączne zobowiązanie pieniężne w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr [...]. Marginesowo podnieść należy, że na organach podatkowych ciąży jedynie obowiązek naliczenia oraz poboru podatków w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez starostę. Organy podatkowe nie są natomiast w żadnej mierze upoważnione do wprowadzania zmian w tej ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez starostę gdyż tę procedurę reguluje przepis art. 22 ust. 2 i 3 ustaw z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organy podatkowe, będąc związanymi danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez starostę, nie są również uprawnione do orzekania o prawidłowości scalania gruntów, tak jak chciałby tego Skarżący, gdyż te kwestie mogą być przedmiotem innych postępowań. Dopiero doprowadzenie przez Skarżącego do korzystnej w jego odczuciu decyzji ostatecznej czy też prawomocnego wyroku sądowego może być podstawą do złożenia wniosku o zmiany w ewidencji gruntów i budynków, a po uzyskaniu wpisu do tej ewidencji, dane te będą podstawą dla wymiaru podatku. Z przyczyn wyżej podniesionych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.