I SA/Rz 596/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015r. spraw ze skarg S. J.. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r. : o nrnr od [...] do [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2011 r. do grudnia 2012 r. oddala skargi. Przedmiotem skarg S. J. są postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015r.: - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 61.331 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za maj 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 55.157 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 100.398 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za lipiec 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 100.641 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za sierpień 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 140.722 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za wrzesień 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 169.074 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za październik 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 173.434 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za listopad 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 46.057 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za grudzień 2011r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 128.765 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za styczeń 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 16.587 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 158.274 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za marzec 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 321.097 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za kwiecień 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 76.527 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za maj 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 22.215 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 82.780 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za lipiec 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 239.374 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za sierpień 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 73.558 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 204.854 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za październik 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 271.956 zł, - nr od [...]stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za listopad2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 55.287 zł, - nr od [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. nr od [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za grudzień 2012r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 20.607 zł Jak wynika z akt sprawy, decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2015r. zostały doręczone w dniu 2 kwietnia 2015r. Potwierdzenia odbioru przesyłki dokonał pełnoletni domownik – H. J. (żona), co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej nr [...]. W konsekwencji czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej upłynął w dniu 16 kwietnia 2015r. Tymczasem odwołanie od ww. decyzji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 17 kwietnia 2015r. - Urząd Pocztowy [...] (co wynika z pieczęci na kopercie, w której nadano odwołania oraz danych zamieszczonych na stronie internetowej http://emonitoring.poczta-polska.pl), a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Mając na względzie powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w opisanych na wstępie postanowieniach z dnia [...] maja 2015r. stwierdził, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na zasady doręczenia przesyłek określone w art. 144, art. 145 § 1, art. 148 § 1 art. 152 § 1 i w ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p., i w oparciu o te przepisy stwierdził, że z chwilą potwierdzenia odbioru przesyłki kończy się procedura doręczenia przesyłki adresatowi. Data doręczenia jest istotna dla oceny, czy wniesiony środek odwoławczy został złożony w ustawowym terminie. Mając na względzie art. art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy uznał, że każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu do złożenia odwołania stanowi podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. S. J., reprezentowany przez radcę prawnego P. F. zaskarżył powyższe postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o ich uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie: - art. 228 § 1 pkt 2 O.p., przez bezpodstawne przyjęcie, że odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zostało wniesione z uchybieniem terminu, mimo że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję, została doręczona nieprawidłowo, wobec czego bieg terminu do złożenia odwołania nie rozpoczął biegu, - art. 145 § 1 oraz art. 149 zd. pierwsze O.p., przez błędne przyjęcie, że przesyłka zawierająca decyzję została doręczona prawidłowo, mimo, że adresat w chwili jej doręczania był obecny w domu, zatem doręczenie zastępcze, o którym mowa w tym przepisie nie mogło mieć miejsca, - art. 122, art. 121 § 1, art. 125, art. 187 § 1, art., art. 191 oraz art. 192 O.p., przez błędne przyjęcie, że stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony, mimo że przytoczone przez stronę fakty temu wyraźnie przeczą. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z następujących dokumentów: zaświadczenia lekarskiego, oświadczenia H. J., oświadczenia skarżącego - na okoliczność, że Skarżący w dniu 02.04.2015r., tj. w chwili doręczania przesyłki zawierającej decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej był obecny w domu i mógł osobiście tę przesyłkę odebrać. Skarżący zarzucił, że doręczyciel nie skorzystał prawidłowo z procedury doręczenia zastępczego opisanej w art. 149 O.p. Podstawą do zastosowania trybu doręczenia określonego w tym przepisie jest nieobecność adresata w domu. Strona podniosła, że pracownik Poczty Polskiej nie sprawdził, czy S. J. był nieobecny w domu w chwili, gdy doręczał przesyłkę. Błędnie założył, że skoro drzwi domu otworzyła żona skarżącego, to oznacza to, że skarżącego w domu nie ma. Tymczasem Skarżący, w chwili, gdy listonosz przesyłkę doręczał, był obecny w domu i był chory. Słyszał, że przyszedł listonosz i wręczył przesyłki bezpośrednio żonie, lecz nie zapytał o niego. Skarżący nie był chory obłożnie, mógł podejść do drzwi (co wynika wprost z załączonego zaświadczenia lekarskiego, w którym zamieszczono informację, że "chory może chodzić"). Stan zdrowia adresata nie uniemożliwiał mu odbioru przesyłki. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że przesyłkę można skutecznie doręczyć dorosłemu domownikowi. Skarżący podniósł, art. 149 O.p. może być zastosowany jedynie wówczas, gdy adresat chwilowo nie przebywa w miejscu zamieszkania. Na tej podstawie Skarżący podniósł, że organ naruszył art. 145 § 1, art. 149 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Skarżący zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie ograniczył jedynie do analizy treści dowodu doręczenia. Nie zbadał, mimo takiego obowiązku, czy doręczyciel prawidłowo uruchomił procedurę doręczenia zastępczego, czym naruszył treść art. 122, art. 121 § 1, art. 125, art. 187 C 1, art. 191 oraz art. 192 O.p. Zdaniem Strony organ powinien był przeprowadzić dowód w postaci zwrócenia się do Poczty Polskiej z wnioskiem o ustalenie tożsamości listonosza doręczającego przesyłkę oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania tej osoby w charakterze świadka. Zaniechano tych czynność, mimo że znany jest numer przesyłki, zatem ustalenie ww. informacji było możliwe. Skarżący przyznał, że żona skarżącego przekazała nieprawidłową datę doręczenia przesyłki, wskazując ją na dzień 3 kwietnia 2015 r., niemniej jednak doręczenie dotknięte było wadą pierwotną, powodującą jego nieskuteczność, zatem późniejsze okoliczności nie mają dla sprawy żadnego znaczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie wskazując, że z przedłożonych przez Skarżącego oświadczeń wynika, że Skarżący nie znajdował się w pomieszczeniu, w którym był przyjmowany doręczyciel. Zatem listonosz podjął próbę doręczenia przesyłki pełnoletniemu członkowi rodziny - żonie Skarżącego, która zobowiązała się do doręczenia przesyłki adresatowi. Dalsza czynność faktycznego przekazania pisma do rąk jego adresata wykracza poza treść art. 149 O.p. Ponadto Skarżący w odwołaniu nie podniósł żadnych zarzutów dotyczących okoliczności towarzyszących doręczeniu decyzji organu I instancji, które pozwalałyby uznać, że decyzja została doręczona w innym dniu niż wskazanym w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W skardze jednoznacznie stwierdzono, że decyzję doręczono w dniu 2 kwietnia 2015r. a ewentualne wątpliwości dotyczące daty przekazania przesyłki Skarżącemu przez jego żonę, która potwierdziła odbiór, nie mają znaczenia dla ustalenia daty doręczenia przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi są niezasadne, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził prawidłowo i w sposób zgodny z art. 149 i art. 228 § 1 pkt 2 O.p., że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. daje organowi podatkowemu podstawę do wydania odrębnego postanowienia, w którym ten stwierdza, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W postanowieniu tym organ podatkowy jest zobowiązany określić datę doręczenia decyzji organu I instancji oraz dzień, w którym upłynął termin do wniesienia środka zaskarżenia. Po ustaleniu tych dwóch okoliczności organ odwoławczy może stwierdzić, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W niniejszej sprawie kwestią sporną była skuteczność doręczenia w dniu 2 kwietnia 2015r. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, gdyż Skarżący wywodził, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, że w istocie nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 149 O.p. uprawniające do przyjęcia, że decyzje zostały skutecznie doręczone do rąk pełnoletniego domownika. Sąd w tym sporze rację przyznał Dyrektorowi Izby Skarbowej. Na wstępie należy jednak wskazać, że sposób doręczenia podatnikowi kierowanych do niego przez organy podatkowe przesyłek został uregulowany w przepisie art. 144 Ordynacji podatkowej. Stanowi on mianowicie, że pisma procesowe są doręczane za pokwitowaniem za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U., poz. 1529). Jednocześnie przepis art. 145 Ordynacji podatkowej stanowi, że pisma doręcza się stronie, przy czym z mocy art. 148 Ordynacji podatkowej powinno to nastąpić w jej mieszkaniu lub miejscu pracy. Sposób postępowania w przypadku nieobecności Strony w mieszkaniu reguluje art. 149 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Kwestię sporządzenia potwierdzenia reguluje przepis art. 152 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stanowiący, że odbierający pismo potwierdza własnoręcznym podpisem fakt odbioru pisma ze wskazaniem daty doręczenia, a w przypadku gdyby odmawiał on złożenia takiego podpisu lub nie mógł go złożyć, to wówczas doręczający pismo wskazuje komu to pismo zostało doręczone, datę doręczenia oraz przyczynę braku podpisu. W przypadku gdy doręczenie następuje w trybie art. 149 O.p., na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powinny być odzwierciedlone następujące informacje: czy doręczenie decyzji nastąpiło do rąk pełnoletniego domownika oraz czy podjął się on oddania pisma adresatowi. Na potwierdzeniu odbioru powinien być utrwalony nie tylko fakt pokwitowania odbioru pisma przez taką osobę, ale również fakt podjęcia się oddania pisma adresatowi. Tylko bowiem przy spełnieniu tych przesłanek można mówić o skutecznym doręczeniu pisma w trybie art. 149 O.p. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony, bowiem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji I instancji nr od [...] do [...] została zaznaczona informacja, że przesyłkę doręczono pełnoletniemu domownikowi tj. żonie Skarżącego H. J., która podjęła się oddania pisma adresatowi. Również w złożonym do akt sądowych oświadczeniu z dnia 15 czerwca 2015r. żona Skarżącego oświadczyła, że pokwitowała odebranie przesyłki a przekazała ją Skarżącemu następnego dnia. Zatem nie ulega wątpliwości, że decyzje I instancji zostały przez żonę Skarżącego odebrane i przekazane podatnikowi wedle przyjętego przed odbierającą przesyłkę zobowiązania. Argumenty podnoszone w skardze, dotyczące już samych okoliczności przekazania przesyłki przez żonę Skarżącemu (tj. przekazanie decyzji dzień później – 3 kwietnia 2015r. i błędne poinformowanie o dacie odebrania), nie mają wpływu na ocenę prawidłowości doręczenia. Dla spełnienia wymogów określonych w art. 149 O.p. nie ma znaczenia sposób i dzień przekazania doręczonego pisma, jeśli pełnoletni domownik zobowiązał się do przekazania przesyłki adresatowi. Skarżący kwestionował natomiast zaistnienie samej podstawy zastosowania doręczenia w trybie art. 149 O.p. Zgodnie z tym przepisem, doręczenie pełnoletniemu domownikowi może nastąpić w razie nieobecności adresata rozumianej jako niezastanie odbiorcy pisma w miejscu, które jest dla doręczeń właściwe. Nieobecność taka powinna mieć charakter krótkotrwały, spowodowany przejściowymi okolicznościami. W niniejszej sprawie Skarżący podnosił, że w dniu 2 kwietnia 2015r., kiedy to miało miejsce doręczenie decyzji I instancji, był w domu, leżał w pokoju, był chory, nie spał, (Strona przedłożyła zwolnienie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy Skarżącego w okresie od 26.03.2015r. do 08.04.2015r. z informacją, że chory może chodzić). Słyszał, że listonosz nie zapytał o to, czy jest w domu, lecz bezpośrednio wręczył przesyłkę żonie i to ona pokwitowała odbiór. W ocenie Sądu okoliczność ta nie może stanowić o wadliwym doręczeniu spornej przesyłki w trybie art. 149 O.p. Przede wszystkim, fakt nieobecności adresata może być stwierdzony przez doręczyciela jednorazowym niezastaniem go w mieszkaniu, co stanowi wystarczającą przesłankę do "uruchomienia" trybu doręczenia zastępczego. Doręczyciel stwierdzając, że osobą, która podejmuje się z nim kontaktu w celu odebrania przesyłki, nie jest adresat pisma, powinien ustalić, czy jest ona pełnoletnim domownikiem oraz czy zobowiązuje się do oddania tego pisma adresatowi. Doręczyciel nie jest natomiast zobowiązany do sprawdzenia, czy na terenie lokalu, do którego jest zaadresowane pismo, w którymś z jego pomieszczeń przebywa aktualnie adresat pisma. Doręczyciel nie ma w tym względzie możliwości prawnych, aby zweryfikować, czy pod danym adresem rzeczywiście przebywa adresat przesyłki, jeśli on sam się nie ujawnia. W przypadku, gdy przed doręczycielem staje osoba nie będąca adresatem pisma a sam adresat nie ujawnia swej obecności, listonosz ma podstawy by uznać, że w chwili i w miejscu doręczenia adresat nie przebywa. Jeżeli osoba, która wyraża wolę odebrania korespondencji jest pełnoletnim domownikiem i zobowiązuje się przekazać pisma jego właściwemu adresatowi, doręczyciel w takiej sytuacji ma pełne prawo i obowiązek złożyć do rąk tej osoby przesyłkę kierowaną do adresata. Przepis art. 149 O.p. wymaga, aby listonosz zweryfikował tożsamość osoby, która chce odebrać pismo a nie wszystkich osób, które potencjalnie mogą przebywać na terenie mieszkania czy domu, a które nie ujawniają faktu swojej obecności i nie wyrażają woli odebrania pisma. Przedstawiona wyżej ocena w pełni odnosi się do realiów faktycznych niniejszej sprawy. Z oświadczenia Skarżącego z dnia 15 czerwca 2015r. wynika, że mimo jego deklarowanej obecności w domu w chwili doręczania przesyłki przez listonosza, nie ujawnił on wtedy faktu przebywania w sąsiednim pomieszczeniu chociaż, jak sam stwierdził, słyszał, że listonosz właśnie przyszedł z korespondencją. Żona Skarżącego, zobowiązując się do oddania pisma Skarżącemu zachowała się zaś w sposób odpowiadający sytuacji, w której rzeczywistego adresata nie ma w domu. Zobowiązała się bowiem, że przekaże przesyłkę kierowaną do jej męża, również nie ujawniając faktu deklarowanego w oświadczeniach, że rzeczywisty adresat właśnie przebywa w mieszkaniu. Należy przy tym wskazać na sprzeczności, jakie wystąpiły w oświadczeniach Skarżącego i jego małżonki z dnia 15 czerwca 2015r., odnośnie okoliczności doręczenia i przekazania przesyłki. Skarżący wyjaśniał, że w chwili doręczenia przebywał w domu i leżąc w pokoju słyszał, jak listonosz doręczał przesyłkę żonie. Według jego oświadczenia było to dnia 2 kwietnia 2015r. Żona Skarżącego wyjaśniła natomiast, że "mąż obejrzał przesyłkę następnego dnia, a ze względu na dużą ilość odebranych listów, ja omyłkowo przekazałam mężowi datę jej odbioru wskazując na piątek 03.05.2015r.". Nie są więc zrozumiałe przyczyny, dla których Skarżący obejrzał przesyłkę dopiero 3 kwietnia 2015r., dzień po doręczeniu, skoro, jak sam stwierdzał, był obecny w domu 2 kwietnia 2015r. w chwili doręczenia i wiedział już, że w tym dniu listonosz przyniósł przesyłki. Z tego względu podnoszone przez Skarżącego i jego małżonkę argumenty w ww. oświadczeniach z dnia 15 czerwca 2015r., że S. J. przebywał w innym pomieszczeniu w chwili doręczenia decyzji, Sąd uznał za nie mające wpływu na ocenę prawidłowości przedmiotowego doręczenia, skoro S. J. nie ujawnił listonoszowi swojej obecności w mieszkaniu i nie uczyniła tego również jego małżonka. Z tego względu należało uznać, że doręczenie decyzji organu I instancji było skuteczne, jako zgodne z art. 149 O.p. Tym samym nie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej. Mając na względzie powyższe Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).