I SA/Rz 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Wieczorska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. oraz określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2005 r. do przeniesienia na następne okresy w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - oddalić wniosek I SA/Rz 6/09 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] października 2008 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania E.W. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2008 r. (nr [...]) określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005 r. do grudnia 2005 r. oraz określającej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2005 r. do przeniesienia na następne okresy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję E.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2008 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na niepowetowaną szkodę oraz uniemożliwić prawidłowe i swobodne prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego, zachodzą przesłanki z art. 61 § 2 pkt 1 w zw. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi i organ ma podstawy do podjęcia samodzielnej decyzji co do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz do jej zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (por. postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Wnioskodawca w niniejszej sprawie nie uprawdopodobnił w sposób dostateczny i przekonywujący, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi mu wyrządzeniem szkody. Należy wskazać, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że jego uwzględnienie jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2004 r. sygn. FZ 65/04 (niepubl.). Zdaniem Sądu, uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie spełnia tych wymogów. Samo stwierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na niepowetowaną szkodę oraz uniemożliwić prowadzenie działalności gospodarczej, jest bowiem zbyt ogólnikowe i nie zostało poparte żadną argumentacją. Z kolei stanowisko skarżącego dotyczące uchybień w postępowaniu przed organami podatkowymi, nie może być brane pod uwagę przy rozpoznaniu niniejszego wniosku, ponieważ na tym etapie postępowania Sąd bierze pod uwagę wyłącznie przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie dokonując oceny zarzutów skargi. W ocenie Sądu, nie zachodzi również niebezpieczeństwo spowodowania, poprzez wykonanie decyzji, trudnych do odwrócenia skutków, gdyż przedmiotem postępowania są należności pieniężne, które w razie uwzględnienia skargi podlegać będą zwrotowi w trybie przewidzianym prawem. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.