I SA/Rz 6/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. D. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po zamknięciu rozprawy, oddalił skargę L. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok. W piśmie z dnia 9 marca 2017r. L. D. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wskazała, że od 23 lutego 2017r. przebywała na leczeniu onkologicznym w [...] Centrum Onkologii. W związku z tym nie miała możliwości złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w terminie. Do wniosku Skarżąca dołączyła zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA. Skarżąca wniosła również wraz z żądaniem przywrócenia terminu wniosek o sporządzenie uzasadnienia do wyroku zapadłego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Co do zasady, zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W art. 86 § 1 P.p.s.a. została przewidziana możliwość przywrócenia terminu, któremu Strona uchybiła, pod pewnymi warunkami. Zgodnie z ww. przepisem, Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Na podstawie art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie Skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Strona dopełniła więc wymóg wynikający z art. 87 § 4 P.p.s.a. Brak winy w uchybieniu terminu zachodzi jedynie w sytuacji, gdy pomimo dołożenia należytej staranności, strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda powinna mieć charakter zewnętrzny i obiektywny (np. przerwa w komunikacji, powódź, pożar, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą), a jej usunięcie musi być niemożliwie, nawet przy użyciu największego, możliwego w danych warunkach wysiłku. Aby choroba strony mogła być uznana za taką przesłankę, musi ona rzeczywiście uniemożliwić Stronie działającej osobiście zachowanie terminu procesowego. (tak postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., II OZ 846/11, LEX nr 966297). Strona powinna ponadto uprawdopodobnić, że w okresie biegu terminu do dokonania danej czynności procesowej rzeczywiście była dotknięta taką chorobą, która uniemożliwiła jej osobiste działanie w toku postępowania sądowego. W niniejszej sprawie, dla oceny braku winy w uchybieniu terminu istotne znaczenie ma to, że Skarżąca w toku postępowania sądowego była cały czas reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego – M. D.. Co do zasady choroba strony, w sytuacji gdy działa za nią jej pełnomocnik, nie usprawiedliwia braku winy w uchybieniu terminu (postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2013r., II OZ 621/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy bowiem zwrócić uwagę, że profesjonalny pełnomocnik posiada wiedzę co do przebiegu postępowania, zatem powinien również wiedzieć, że oddalenie skargi na rozprawie oznacza, że stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia. Pełnomocnik Skarżącego powinien był więc podjąć odpowiednie kroki w celu dokonania tej czynności procesowej. W niniejszej sprawie o braku staranności pełnomocnika, które przejawiało się w braku złożenia w terminie wniosku o uzasadnienie wyroku świadczy fakt, że został on prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy a w dniu 23 lutego 2017r. był obecny na rozprawie, co udokumentowano w protokole rozprawy. Należy również uwzględnić, że wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został nadany do tut. Sądu przez pełnomocnika Skarżącej w dniu 9 marca 2017r., kiedy to, zgodnie z przedstawionym zaświadczeniem lekarskim Skarżąca była jeszcze niezdolna do pracy. Powyższe wskazuje, że w okresie niezdolności do pracy Skarżącej, spowodowanej leczeniem onkologicznym pełnomocnik Strony miał możliwość działania w jej imieniu a zatem i podejmowania odpowiednich czynności procesowych. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że w toku postępowania sądowego za Skarżącą działał profesjonalny pełnomocnik, na którym spoczywał obowiązek składania w imieniu Strony odpowiednich wniosków w terminie. Jeżeli Skarżąca ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego do reprezentowania jej w toku postępowania, to powinien on, zachowując należytą staranność w pilnowaniu interesów procesowych strony, dopilnować, aby złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło w przewidzianym terminie. Opóźnienie w dokonaniu tej czynności, zaistniałe wskutek zaniechania bądź zaniedbania umocowanego pełnomocnika, obciąża samą stronę skarżącą, która ponosi konsekwencje za jego winę w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012r., I GZ 231/11, LEX nr 1107457) Z przedstawionych wyżej względów Sąd odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.