I SA/Rz 602/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania S. G., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...], określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] określił S. G. jako właścicielowi nieruchomości W. nr 67 wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013r. w kwocie 30zł za każdy miesiąc. W dniu 14 grudnia 2015r. oraz 14 stycznia 2016r. S. G. (dalej: Strona lub Skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika J. G. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy C.. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazała, że ww. decyzja Wójta Gminy została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, polegającym na bezzasadnym obciążeniu opłatą Strony, która nie zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości i nie wytwarza tam odpadów. Zdaniem Strony organ I instancji w żaden sposób nie wykazał i nie udowodnił okoliczności wytwarzania odpadów. SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2016r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] czerwca 2015r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzja Wójta Gminy C. nie zawiera wady wynikającej z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2015 r., poz. 613 ze zm.), dalej: o.p., a tym samym nie można stwierdzić jej nieważności z przyczyny rażącego naruszenia prawa. Kolegium zaznaczyło, że ze znajdujących się w aktach sprawy materiałów dowodowych wynika, że pismem z dnia 6 sierpnia 2013r. Wójt Gminy C. wezwał S. G. do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na skutek braku dopełnienia powyższej czynności w wyznaczonym terminie - postanowieniem z dnia 12 września 2013r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za nieruchomości położoną w W. nr 67 za okres od 1 lipca 2013r., zakończone wydaniem decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania organ I instancji bezsprzecznie wykazał fakt zamieszkania na terenie posesji - W. nr 67 dwóch osób: S. G. i J. G.. Powyższe zostało wykazane na podstawie zebranych w toku postępowania dokumentów tj. pisma z USC w C. z dnia 12 marca 2015r. - potwierdzającego fakt zameldowania na pobyt stały pod tym adresem ww. osób od 12 września 1984r.; pisma z USC w T. z dnia 12 marca 2015r. i z dnia [...] marca 2015r. poświadczającego brak zameldowania i zamieszkania ww. osób pod adresem: T. wraz z deklaracją o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tej nieruchomości; pisma z dnia [...] marca 2015r. ze Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w R., potwierdzającego brak zamieszkania osób pod adresem T. tj. pustostan; protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] marca 2015r. potwierdzającego zamieszkanie S. G. i J. G. w W. pod nr 67. Mając na względzie powyższe SKO stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] czerwca 2015r. nie narusza przepisów ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013r., Nr 236, poz. 1399 ze zm.), dalej: u.c.p.g. w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu w trybie stwierdzenia nieważności. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o uchylenie zarówno decyzji Kolegium, jak i Wójta Gminy z uwagi na naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 3 o.p. Zdaniem Strony w decyzji Wójta Gminy C. określono jedynie początkowy bieg okresu, na który określono wysokość opłaty, bez wskazania terminu końcowego. Ponadto art. 6c u.c.p.g. uzależnia powstanie obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od zamieszkiwania na danej nieruchomości lub od wytwarzania odpadów komunalnych. Strona upatrywała wadliwości decyzji organu I instancji w fakcie braku złożenia deklaracji śmieciowej. Po drugie, Strona wskazała, że w nowelizacji u.p.c.g., dokonanej na mocy ustawy z dnia 28 listopada 2014r. (Dz.U. z 2015r., poz. 87), wprowadzono maksymalną wysokość opłaty śmieciowej. Gmina w sposób wadliwy wyliczyła wysokość stawki za opłatę komunalną. Strona podniosła ponadto, że decyzja objęta wnioskiem nie została doręczona w wyniku błędnej awizacji przesyłki, gdyż awizo nie znalazło się w skrzynce pocztowej Strony. Strona w dalszej kolejności podniosła, że jako osoba, której służy spółdzielcze prawo do lokalu nie jest obowiązana do wykonywania obowiązków właściciela nieruchomości, w tym do składania deklaracji w Gminie T. Strona powołała się na przedstawione wyliczenie czynszu z dnia 11 czerwca 2011r. jako dowód ponoszenia opłat za śmieci, jak również na swoje oświadczenie, że nie zamieszkuje i nie wytwarza odpadów w gminie C. Skarżąca zakwestionowała dowody zgromadzone przez organ podnosząc, że zameldowanie nie jest równoznaczne z zamieszkiwaniem. Oględziny z dnia 29 listopada 2013r. nie wykazały faktu wytwarzania odpadów. SKO decyzją z dnia [...] maja 2016r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia [...] marca 2016r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium uznało że kwestionowane rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami, o jakich mowa w art. 247 § 1 pkt 2 i 3 o.p., na których istnienie powołuje się Strona. Z analizy akt administracyjnych zdaniem Kolegium wynika, że ustalenia poczynione przez SKO w treści kwestionowanej decyzji są prawidłowe i w pełni znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. W ocenie SKO, prowadzone postępowanie i dokonane w jego toku ustalenia były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym u.c.p.g. Ustalona wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami przez organ I instancji wynika z obowiązujących regulacji prawa miejscowego tj. uchwał: Rady Gminy C. Nr XXVI/163/2012 z dnia 28 grudnia 2012r., Nr XXXV/ 224/2013 z dnia 18 listopada oraz Nr III/23/2015 z dnia 28 stycznia 2015r. obowiązujących od lipca 2013r., stanowiących podstawę naliczenia opłaty za odpady zbierane w sposób nieselektywny w wysokości 15 zł miesięcznie od każdej osoby zamieszkującej daną nieruchomość - która to wysokość opłaty w stanie faktycznym sprawy miała zastosowanie. W związku z tym, że właściciel nieruchomości nie wskazał sposobu zbierania odpadów, organ naliczył wyższą stawkę za odpady zbierane w sposób nieselektywny, co jest zgodne z obowiązującymi regulacjami w tym zakresie tj. m.in. uchwałą nr III/23/2015 Rady Gminy C. z dnia 28 stycznia 2015r. Z tego powodu Kolegium nie uznało zasadności zarzutów odwołującego w zakresie dowolności w ustaleniu wysokości przedmiotowej opłaty. Kolegium nie podzieliło również zarzutów Strony dotyczących błędnych ustaleń organu I instancji w zakresie faktycznego miejsca zamieszkania Strony. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji wykazał w toku prowadzonego postępowania fakt zamieszkiwania na terenie posesji W. nr 67 dwóch osób: S. G. i jej syna J. G.. W związku z powyższym Kolegium nie podzieliło również argumentacji odnoszącej się do kierowania do Strony korespondencji w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji na niewłaściwy adres. Jak wynika z akt sprawy, korespondencja organu I instancji była przesyłana Stronie na adres zamieszkania ustalony w toku prowadzonego postępowania, zgodnie z zasadami doręczeń określonymi w przepisach o.p. Kolegium podniosło, że art. 6i u.c.p.g. określa, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec lub za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Ponadto decyzja Wójta Gminy C. dotyczy opłaty ustalonej od 2013r., więc zarzut odwołującego dotyczący działania decyzji "do przodu" zdaniem organu należało uznać za nietrafny. Podobnie za chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 11 o.p. poprzez wydanie decyzji obejmującej trzy okresy podatkowe. Powołując się na treść art. 60 u.c.p.g. Kolegium podniosło, że Wójt Gminy C. w decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazał: tryb uiszczania tej opłaty (do 20 dnia pierwszego miesiąca kwartału, począwszy od 1 lipca 2013r.), jej wysokość (90 zł za każdy kwartał) przedstawiając w treści decyzji szczegółowy harmonogram jej uiszczania, począwszy od III kwartału 2013r., co w ocenie Kolegium nie stanowi naruszeń, na jakie wskazywała Strona. Odnosząc się do załączonej do odwołania kserokopii, która stanowi - zdaniem Strony - dowód ponoszenia opłaty za śmieci w gminie T. Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wójta Gminy T. z dnia 12 marca 2015r. oraz załączona do tego pisma deklaracja złożona przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku T. Z dokumentów tych wynika, że dla przedmiotowej nieruchomości nr [...] (na zamieszkiwanie, której powołuje się pełnomocnik Strony) nie została złożona żadna deklaracja ani też zgłoszona jakakolwiek osoba, która by tę nieruchomość zamieszkiwała co najmniej od lipca 2013r. S. G., reprezentowana przez pełnomocnika J. G. wniosła skargę na powyższą decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem Skarżącej zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również art. 14 pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 1892 ze zm.,, dalej u.w.l.). Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 14 pkt 4 u.w.l., na koszty zarządu nieruchomości składają się w szczególności wydatki na utrzymanie porządku i czystości. Skarżąca zaznaczyła, że od 18 lat ponosi opłaty za wywóz śmieci w lokalu. Zgodnie z przepisami odnoszącymi się do spółdzielni, nie istnieją lokale niezamieszkałe, stąd od pomieszczeń gospodarczych naliczano Skarżącej od początku stawkę ryczałtową jak od lokalu zamieszkałego, a także za wywóz śmieci. O powyższym świadczy zdaniem Skarżącej przedstawiony przez nią rachunek oraz pismo z 11 czerwca 2014r. Wójt Gminy T., na którego wyjaśnienia powoływał się organ nie miał dostatecznej wiedzy w tym zakresie, ponieważ deklaracja śmieciowa nie uwzględnia ryczałtów pobieranych przez spółdzielnię. Skarżąca odkreśliła, że zamieszkuje w gminie T., dlatego też, w świetle art. 6i u.p.c.g. nie zachodzą podstawy do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami na terenie gminy C.. Skarżąca podtrzymała zarzuty przedstawione w odwołaniu, dotyczące działania decyzji Wójta Gminy C. "do przodu", powołując się na treść art. 6i pkt 1 i pkt 2 u.c.p.g. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Skarżąca podniosła, że obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z końcem miesiąca, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje dana osoba, lub powstały odpady komunalne. Z tego względu organ powinien ograniczyć się do tych miesięcy, za które już powstało zobowiązanie do uiszczenia opłaty. Argumentem przemawiającym za takim stanowiskiem jest brak możliwości zmiany decyzji w przypadku, gdy po jej wydaniu nastąpi zmiana okoliczności faktycznych rzutujących na wysokość opłaty, gdy właściciel nie składa deklaracji. W obrocie prawnym istniałaby decyzja określająca wadliwą kwotę opłaty, która za względu na swoją ostateczność nie mogłaby być zmieniona. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie deklaracja nie została złożona co powoduje, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej, a więc jest obarczona wadą prawną określoną w art. 247 § 1 pkt 2 o.p. Skarżąca podkreśliła, że decyzja Wójta Gminy C. nie została doręczona, co spowodowało naruszenie art. 144 § 1, a także art. 150 o.p., na skutek błędnej awizacji przesyłki. Skarżąca zarzuciła również, że wysokość określonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przekracza maksymalną stawkę opłaty, wynikającą z nowelizacji u.c.p.g., dokonanej na mocy ustawy z dnia 28 listopada 2014r. Skarżąca wskazała również, że osoba, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, nie jest zobowiązana do wykonywania obowiązków właściciela nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że nie zamieszkuje w gminie C. i nie wytwarza tam odpadów. Organ powoływał się zaś w toku postępowania na dowody dotyczące faktu zameldowania w gminie, co nie jest równoznaczne z zamieszkiwaniem na jej terenie. Oględziny z dnia 29 listopada 2013r. nie wykazały faktu wytwarzania odpadów. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 11 o.p., gdyż decyzja Wójta Gminy C. dotyczy trzech okresów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W postępowaniu zainicjowanym przez stronę toczącym się w oparciu o przepisy art. 247 § 3 o.p. dla wydania decyzji uchylającej decyzje ostateczna konieczne jest wykazanie, że doszło do jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to stan, w którym uchybienie przepisom nie podlega żadnym wątpliwościom. Jest to uchybienie nie dające się zaakceptować i powodujące konieczność uchylenia aktu obarczonego taka wadą. Może to być naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i też materialnego. Każdorazowo jednak chodzić tutaj będzie o naruszenie rażące, a więc takie, które jest zauważalne "na pierwszy rzut oka" , nie budząc e żadnych wątpliwości. Jednocześnie należy wskazać, że wada w rozumieniu lub zastosowaniu przepisu prawa nie może być sporna czyli chodzi o takie zastosowanie przepisu , które w oparciu o dostępne orzecznictwo czy poglądy doktryny nie może być ocenione inaczej niż jako wadliwe. Chodzić tutaj więc będzie o zastosowanie lub wyłożenie danego przepisu w sposób sprzeczny z dotychczasową praktyką orzeczniczą. Poza zakresem orzekania w trybie art. 247 § 3 o.p. pozostawać będą takie sytuacje , gdy dana norma prawna jest rozumiana w różny sposób (w doktrynie czy orzecznictwie), a organ przychylił się do któregoś z występujących w tym zakresie poglądów. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że rażące naruszenie prawa zaistnieje wtedy, gdy przepis został wyłożony lub zastosowana przez organ w sposób sprzeczny z jego brzmieniem i dotychczasowym rozumieniem w orzecznictwie i doktrynie prawa. W postępowaniu nadzwyczajnym toczącym się w trybie art. 247 i nast. o.p. nie mogą być brane pod uwagę wszelkie uchybienia prawa procesowego czy materialnego ale tylko takie, które stanowią o rażącym jego naruszeniu. Takie naruszenie zaś w realiach sprawy nie zaistniało. W pierwszej kolejności należy odnieść się do ewentualnego naruszenia przepisów prawa procesowego regulującego zasady prowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodów i rozważyć czy w trakcie postępowania prowadzonego przez wójta nie naruszono tych przepisów w sposób rażący zarówno przy gromadzeniu dowodów jak tez ich ocenie prowadzącej do dokonania ustaleń faktycznych. Zasady prowadzenia postępowania i oceny dowodów zawarte są w ordynacji podatkowej, która w przedmiotowej sprawie będzie miała odpowiednie zastosowanie i przewidują one w art. 120 – 122 o.p., że organ musi zgromadzić działając z urzędu wszystkie dowody niezbędne do wyjaśnienia sprawy i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego a następnie dowody te musi ocenić w sposób wyczerpujący rozpatrzyć.(art.187 § 1 o.p.) Organ nie naruszył w sposób rażący tak zakreślonych obowiązków wynikających z przepisów prawa procesowego. W trakcie prowadzonego postępowania dowodowego zebrał dowody pozwalające ocenić czy w ogóle, jak jeżeli tak to kto zamieszkuje na posesji stanowiącej własność S. G. położonej w W. W tym zakresie organ dysponował informacją o zameldowaniu osób na tej posesji, zeznaniami świadka J. K. odnośnie zamieszkiwania na posesji w W. a także pismem Wójta Gminy T. odnośnie nie zamieszkiwania żadnych osób pod adresem T.. Dowody zgromadzone w tym postępowaniu mogły być uznane za wystarczające do podjęcia decyzji w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy przyjęciu, że na posesji w W. zamieszkują dwie osoby. Zakres przeprowadzonego postępowania, jak także dokonana ocena dowodów zgromadzonych nie świadczą o rażącym naruszeniu prawa. Organ w zgromadzonych dowodach posiadał podstawę faktyczną do wydania decyzji określającej opłatę. W niniejszym postępowaniu nie jest dopuszczalne rozważanie czy można było przeprowadzić jakieś dalsze dowody, jeżeli ich brak nie prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Zaś tylko w przypadku, gdyby nie przeprowadzono żadnych dowodów lub gdyby ustalenia faktyczne pozostawały w sprzeczności z faktami wynikającymi z przeprowadzonych dowodów uzasadniona byłaby teza o rażącym naruszeniu prawa procesowego. Jak już wyżej wskazano sytuacja taka nie zaistniała. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe, a ustalony stan faktyczny wynika z przeprowadzonych dowodów. Organ nie naruszył również przepisów prawa materialnego. Kwestia wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uregulowana została w przepisie 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Przewiduje on wydanie decyzji określającej wysokość opłaty w sytuacji niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty lub w przypadku wystąpienia wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji. W takim przypadku wójt, wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Decyzja wydana przez organ samorządu obowiązuje przy tym do miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Nie jest dopuszczalne złożenie po wydaniu decyzji "deklaracji śmieciowej" w przypadku gdy nie następuje zmiana danych. Właściciel nieruchomości, wobec którego została wydana decyzja dopiero w przypadku zmiany danych jest obowiązany do złożenia deklaracji, dotyczy to również przypadku zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z przepisów zawartych w art. 6o ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach wynika więc w sposób nie budzący wątpliwości, że decyzja wydana przez organ samorządu nie obowiązuje tylko wstecz ale ma moc określenia wysokości opłaty na następne okresy rozliczeniowe. Jest ona przy tym na tyle trwała, że złożenie deklaracji określającej wysokość opłaty jest możliwe jedynie w przypadku zmiany danych mających wpływ na wysokość opłaty. W tych okolicznościach zarzut wydania decyzji określającej wysokość opłaty bez zakreślenia daty, do której ona obowiązuje nie może być uznany za zasadny . Decyzja w tym zakresie nie narusza prawa. Nie jest również trafny zarzut, iż wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została określona w wysokości większej niż wynikająca z ograniczeń zawartych w ustawie o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Istotnie ustawa ta w art. 6k ust.2a pkt 1-3 przewiduje górną granicę wysokości opłaty, przewidując w przypadku, gdy opłata jest ustalana (tak jak w gminie C.) w oparciu o liczbę osób zamieszkałych na posesji jako górną granice tej opłaty próg 2 % przeciętnego dochodu rozporządzalnego wskazanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Monitorze Polskim. Dochód ten za poszczególne lata (2014 – 2016) wynosił 1340, 1386 i 1475zł (MP. z 2015r., poz. 295, z 2016r., poz. 297 i z 2017r., poz. 293). Dwa procent od tych kwot to 26,80, 27,72 i 29,50 zł. Taka więc jest maksymalna wysokość opłaty od osoby na mocy tego ograniczenia. Trzeba przy tym dodać, że chodzi tutaj o wysokość dla selekcjonowanego zbierania odpadów. W przypadku zbiórki nie selektywnej wysokość maksymalna opłaty jest dwukrotnie wyższa (art. 6k ust. 3 ustawy). Również wysokość określonej opłaty nie narusza więc przepisów prawa i znajduje uzasadnienie w uchwale Rady Gminy C. z dnia 28 grudnia 2012r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (nr XXVI/163/2012 - § 2) oraz uchwałach nr XXXV/224/2013 z 18 listopada 2013 (§ 2) i III/23/2015 z 28 stycznia 2015r. (§ 3). Opłata ustalona w wysokości 15 złotych od osoby w przypadku nieselektywnej zbiórki odpadów komunalnych jest zgodna z aktami prawa miejscowego w postaci wskazanych uchwał. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.