I SA/Rz 609/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.J. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2007r. - postanawia - odmówić przywrócenia terminu Skarżący J.J., pomimo zawartego w treści zaskarżonej decyzji, prawidłowego pouczenia o terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nadał przedmiotową skargę w dniu 14 sierpnia 2010r. podczas gdy termin do jej wniesienia upłynął z dniem 13 sierpnia 2010r. W piśmie z dnia 21 września 2010r. wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżący oświadczył, iż jest zatrudniony przy budowie autostrady we W. i z uwagi na rodzaj wykonywanej pracy oraz pełnionej funkcji kierownika budowy, nie miał możliwości złożenia skargi w terminie. Dodał również, iż obowiązki służbowe ograniczają mu możliwość osobistego stawiennictwa w miejscu zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z brzmienia art. 86 § 1 oraz 87 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm.- zwana dalej ustawą) wynika, że Sąd, na wniosek strony, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i judykatury w kwestii braku winy w uchybieniu terminu, przyjmuje się, iż uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody, o których mowa, muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy nie zachodzi zatem w przypadku świadomego dopuszczenia się lekkiego choćby niedbalstwa. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskującym o jego przywrócenie. W niniejszej sprawie nie można przychylić się do twierdzenia, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło na skutek niezależnych od strony okoliczności, na które nie miała ona wpływu. Obowiązki pracownicze czy też fakt pełnienia funkcji kierowniczej, nawet jeśli wykonywane są poza miejscem stałego zamieszkania, nie należą do okoliczności nadzwyczajnych i z zasady nie uniemożliwiają starannego prowadzenia własnych spraw. Skoro strona nie przytacza we wniosku żadnych szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły jej terminowe wniesienie skargi – nie ma podstaw aby sam fakt wykonywania obowiązków zawodowych poza miejscem stałego zamieszkania, uznawać automatycznie za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika bowiem z treści wniosku, wyjazd do W., czy też nawet częste wyjazdy, nie były dla strony nieprzewidywalnymi bądź nagłymi zdarzeniami, a wynikały z celowego i zaplanowanego uprzednio działania. Przewidując zatem utrudnienia w prowadzeniu własnych spraw, skarżący powinien był zapewnić sobie pomoc osób trzecich lub też nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika, a zaniedbania w tej kwestii nie można poczytywać jako niezawinione. Podnoszone we wniosku ograniczenie możliwości osobistego stawiennictwa w R., jakkolwiek zrozumiałe, nie uniemożliwia jednak terminowego nadania skargi za pośrednictwem poczty, wobec czego nie może być postrzegane jako przesłanka przywrócenia terminu. Wobec braku pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.